apo allo planiti

Κρίση κι εμείς κοιτάμε???

2011-07-07T00:51:00.000-07:00

Εδώ και μήνες βλέπω τη ζωή μας να αλλάζει.. όλοι μας επηρεαζόμαστε, έμμεσα ή άμεσα, από αυτή την κατάσταση. Και προσπαθούμε να παραμείνουμε ψύχραιμοι, να μην πανικοβληθούμε, να διατηρήσουμε συνήθειες και ιδεολογίες. Όλοι παλεύουμε κάθε μέρα. Θα μου πεις ότι η ζωή είναι πάντα ένας αγώνας, κάθε άνθρωπος παλεύει.. γιατί τώρα να είναι διαφορετικά?

Γιατί είναι!!! Γιατί σκέφτεσαι ότι παλεύεις άδικα, ότι όσο κι αν δουλέψεις πάλι θα σε απολύσουν, ότι όσο κι αν φωνάξεις, διαμαρτυρηθείς, θα φας το δακρυγόνο σου και θα ακούσεις ότι άδικα φωνάζεις.. έκαναν αυτό που ήθελαν πάλι. Κι εσύ γιατί να απεργήσεις? γιατί να χάσεις το μεροκάματο? πλέον τα 30-40€ έχουν μεγάλη αξία!! Κι αφού τίποτα δεν αλλάζει απλώς κλείνεσαι στις σκέψεις σου, στις αμφιβολίες, στις ανησυχίες και στους φόβους σου..

Και νιώθεις ότι σε έριξαν από το ροζ συννεφάκι σου και σε έκλεισαν σε ένα κλουβί.. και η απαισιοδοξία μεγαλώνει!!

Και όταν κοιτάξεις γύρω σου στο κλουβί θα δεις ότι δεν είσαι μόνος, ότι είμαστε όλοι εκεί.. και αυτό χειροτερεύει την ήδη άσχημη διάθεση σου, γιατί αν ήσουν μόνος σου θα έλεγες ότι μπορείς με κάποιο τρόπο να αντιδράσεις, θα σε βοηθήσουν και οι άλλοι που είναι καλύτερα.. αλλά τώρα? Τώρα που είναι όλοι σε αυτή την κατάσταση? Που κι εσύ ίσως να είσαι από τους τυχερούς γιατί έχεις δουλειά, σπίτι.. πώς να παραμείνεις ψύχραιμος? Πώς να μη σε πάρει από κάτω? Πώς να πεις «όλα καλά θα πάνε»?

Γιατί ακούς τον πατέρα του Κώστα, την αδερφή της Νίκης, το Γιώργο, τη Μαρία…. (και τα ονόματα συνεχίζονται) … να χάνουν τη δουλειά τους, να μένουν άνεργοι για μήνες. Ακούς τις στατιστικές και τις έρευνες στην τηλεόραση (αλήθεια πότε ήταν η τελευταία φορά που άκουσες κάτι πραγματικά ευχάριστο στην τηλεόραση?) και μαθαίνεις ότι όλοι σε έχουν ξεγραμμένο, ότι δεν έχεις ελπίδα.. ότι καλά κάνεις και είσαι στο κλουβί σου, γιατί άμα βγεις θα πληρώσεις (τι? Δεν ξέρω. Κάτι θα βρουν).

Αλλά τι κάνεις? Απλώς κάθεσαι σπίτι σου και περιμένεις το τέλος? Ξυπνάς κάθε πρωί κι από ένστικτο ακολουθείς τη ρουτίνα σου: δουλειά, σπίτι, φαγητό, ύπνος, μια έξοδος, μια μικρο-αγορά (για να μαλακώσεις λίγο την «λιτότητα»), μια συνάντηση με φίλους, μια εκδρομή σε φίλους… και περιμένεις τι άλλο θα σου έρθει. Τι άλλο άσχημο νέο θα ακούσεις.

Αλλά μέσα σε όλα αυτά το ένστικτό σου σού λέει να πας και στην πλατεία. Γιατί αγανακτείς! Γιατί πρέπει σε κάποιον να φωνάξεις! Γιατί πρέπει να νιώσεις ότι είσαι όντως με άλλους στο κλουβί κι αυτοί είναι σαν εσένα!!!!! Και θέλουν κι εκείνοι να φωνάξουν! Γιατί όπως έγραψε κάποιος «δεν είμαι πια νέος!.. Όμως πάω πλατεία! Γιατί κάποιο πρόβλημα έχει ο μεταβολισμός μου και ενώ "όλοι μαζί τα φάγαμε", μόνο ο Πάγκαλος χόντρυνε και θα τα ξεράσει όλα μαζί με αυτούς που τα έφαγε!...». Για όλα αυτά που σκεφτόμαστε όταν ακούμε για το Σύνταγμα, για τις πορείες, για τις φασαρίες. Γιατί σίγουρα κάποιον θα είχες (αν δεν ήσουν ο ίδιος) σε εκείνες τις «ωραίες» στιγμές της περασμένης Τετάρτης στο Σύνταγμα. Και λες όλοι εμείς κάτι θα καταφέρουμε! Και θα πρέπει να σου κάνει εντύπωση ότι ο κόσμος ενώνεται και διαμαρτύρεται.. και τους βλέπεις όλους μαζί, διαφορετικές ηλικίες, διαφορετικές κοινωνικές ομάδες, διαφορετικές ιδεολογίες .. να φωνάζουν, να μαλώνουν, να λένε τη γνώμη τους, να διαφωνούν, να συμφωνούν, να βοηθάει ο ένας τον άλλο όταν χρειάζεται, να αλληλοστηρίζονται, να οργανώνονται.. ακόμα κι αν δεν έρθει τώρα η αλλαγή, σίγουρα όλοι μας θα κάνουμε ότι μπορούμε. Γιατί στην πραγματικότητα δεν πρέπει να αλλάξει η κυβέρνηση, δεν πρέπει να αλλάξουν τα πρόσωπα, η εξωτερική πολιτική, η νομοθεσία.. πρέπει να αλλάξουμε εμείς!!!!!!!

Κάποιος θα πει ότι δεν είναι αυτή η λύση.. κι αν μαζευόμαστε και φωνάζουμε και συζητάμε τι θα γίνει? .. περιμένω την πρόταση του, τη λύση του! Γιατί τώρα μπορεί να την πει και θα είναι πολλοί που θα τον ακούσουν! Γιατί έχουμε μπει στη διαδικασία.. προσπαθούμε.. δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουμε αλλά η αρχή έχει γίνει. Τι λες? Θα βοηθήσεις? Γιατί αυτό δίνει ελπίδες και ίσως η αλλαγή τελικά να είναι εφικτή…

Come back!

2011-07-07T00:47:00.000-07:00

Καλημέρες!!!

Ξέρω ότι έχω αιώνες να γράψω.. δεν είχα ερεθίσματα, δεν είχα χρόνο.. μπορώ να βρω αρκετές δικαιολογίες..

Αλλά τελικά απλώς το αμέλησα.

Ελπίζω η επιστροφή να κρατήσει παραπάνω από ένα κείμενο.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν!

Δεν ΖΗΤΕΙΤΑΙ γαμπρός

2010-04-06T04:22:00.000-07:00

-Όπως εκδόθηκε στο "γ" (περιοδικό αφιερωμένο στη γυναίκα), εκδόσεις Καρεκλίδη, Μάρτιος 2010,Βόλος-

Γάμος το 2010: κάτι δύσκολο, κάτι εφικτό ή μήπως μύθος από αυτούς τους αστικούς??

Είσαι σίγουρος ότι κάποιος εκεί έξω έχει την τέλεια σχέση, αυτή που συνεννοείσαι με ένα βλέμμα, χωρίς να χρειαστεί να το αναλύσεις πολύ ή αυτή που ο άλλος είναι το «άλλο σου μισό». Ξέρεις από αυτές που βλέπουμε στις ταινίες, που ο άλλος «κάνει ό,τι μπορεί γιατί θέλει να είναι καλύτερος άνθρωπος» για σένα, ή που ό,τι κι αν του έχεις κάνει συνεχίζει να σε συγχωρεί και να σε διεκδικεί.. ή που θα περάσει θάλασσες και βουνά για να είναι μαζί σου. Αλλά υπάρχουν αυτά???

Κι άντε και ο καθένας από εμάς βρει αυτό που περίμενε, αυτό που έψαχνε.. τι γίνεται? Αρχίζει να σκέφτεται γάμους, παιδιά, σκυλιά, κτλ? Αρχίζουν οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι και οι συνάδελφοι να σε ρωτάνε.. καλό παιδί, από καλή οικογένεια, με δουλειά.. (τα γνωστά κριτήρια για ένα καλό γάμο..) πως το βλέπεις? πλησιάζεις τα 30 (και το «πλησιάζεις» μπορεί να είναι και 5 χρόνια) και πρέπει να αρχίσεις να το σκέφτεσαι..

Κι εσύ βρίσκεις αυτόν τον άνθρωπο, περνάς καλά, το διασκεδάζεις και το χαίρεσαι.. και λόγω κοινωνίας, λόγω του τρόπου που σε μεγάλωσαν νιώθεις ότι είναι υποχρέωση σου να το σκεφτείς, νιώθεις ότι αν δεν το κάνεις είσαι περιθωριακός ή κάτι τέτοιο, και είτε είσαι είτε δεν είσαι υπέρ του γάμου νιώθεις ότι πρέπει να εξηγήσεις την οικογενειακή σου κατάσταση. Γιατί για εκείνο το κουτάκι που λέει «άγαμος» δεν φτάνει μόνο ένα x.

Και στο τέλος είναι πολλοί εκείνοι που αναρωτιούνται γιατί παντρεύτηκαν. Είναι τελικά μια απόφαση συνειδητή που πήρες γιατί με αυτόν που μοιράζεσαι το κρεβάτι σου θέλεις να είσαι μαζί του για πάντα, γιατί θέλεις να κάνεις οικογένεια, γιατί νιώθεις μοναξιά κι έτσι είσαι σίγουρος (νομίζεις..) ότι έτσι δεν θα μείνεις ποτέ μόνος ή γιατί μόνο έτσι επιβεβαιώνεσαι σαν άνθρωπος, από τη στιγμή που κάποιος σε έκανε «κυρία Κοκοβίκου με δόξα και τιμή» Κι αυτοί είναι μόνο κάποιοι από τους λόγους που κάποιος μπορεί να παντρευτεί..

Αν και πάντα σκεφτόμουν ότι η συνομωσία-ιδέα-ανάγκη του γάμου πάει πολύ πίσω. Γιατί ενώ η οικογένεια και ο γάμος είναι κάτι υπέροχο, κάτι μοναδικό.. το να έχεις ανθρώπους τόσο δικούς σου είναι απίστευτη αίσθηση, εμπειρία ζωής και κάτι που σε ολοκληρώνει σαν άνθρωπο, νιώθω ότι αρκετές φορές βλέπουμε παραδείγματα κι αναρωτιόμαστε αν κάποιοι έπρεπε να είναι μαζί, ή αν έπρεπε να παντρευτούν.

Και νομίζω ότι αν είσαι τυχερός ώστε να βρεις αυτόν που μπορείς να περάσεις τις δυσκολίες και τις χαρές σου μαζί τέλεια!!!! Πήγαινε για το γάμο (με όποια μορφή επιθυμείς) κι εγώ θα είμαι μπροστά μπροστά να κλαίω από χαρά!!! Αν όμως δεν τον βρεις, δεν είναι κρίμα να πάρεις μια απόφαση τέτοια βεβιασμένη, ίσως οδηγημένη από φόβους και ανασφάλειες? Είναι αρκετά σοβαρή μια τέτοια απόφαση.. και ικανή να κάνει πολλούς ευτυχισμένους ή δυστυχισμένους.

Κι αν από μικρή σου λένε για τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο κι εκείνη την καημένη πριγκίπισσα που την έσωσαν με ένα φιλί, για το λευκό νυφικό και τα λουλούδια στην εκκλησία και βλέπεις όλες τις ταινίες με τα happy ends.. καταλήγει το «όνειρο» να είναι και δικό σου, ασυναίσθητα συνήθως.

Και πάντα είχα την απορία, μετά τους τίτλους τέλους τι γίνεται, είναι ακόμα όλοι ευτυχισμένοι μετά από μια δύσκολη εβδομάδα στο γραφείο και με τα παιδιά να κλάινε? Και τελικά αν δεν είχε ανέβει στο κάστρο ο πρίγκιπας, αυτή η πριγκίπισσα γιατί δεν κατέβηκε μόνη της από εκεί πάνω και να πάει εκείνη να βρει και να επιλέξει η ίδια τον «πρίγκιπα» της και να τον «σώσει»?

Ζούμε κατά λάθος

2010-02-22T23:18:00.000-08:00

(Ή κατά τύχη.. ) είναι η φράση που λέει κάποιος που αγαπώ και εκτιμώ πάρα πολύ.. αλλά προτιμώ την τύχη.. νιώθω ότι σου βάζει το ποτήρι μισογεμάτο μπροστά σου..

Υπάρχουν φορές που ξυπνάς το πρωί και αναρωτιέσαι γιατί να σηκωθείς από το κρεβάτι.. γνωρίζοντας ότι τίποτα δεν πάει καλά.. κοιτάς τις ειδήσεις, διαβάζεις εφημερίδες, ακούς ραδιόφωνο, συζητάς... και το συμπέρασμα όλων είναι ότι όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο..

Σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί, θάνατοι, ανεργία, εγκληματικότητα και φτώχια.. κι εσύ στη μέση να αναρωτιέσαι που πήγε εκείνο το μεγάλο σπίτι, που πήγε η όμορφη γυναίκα.. που ξύπνησες από το όνειρο στον εφιάλτη.. και για ποιό λόγο παλεύεις? Γιατί η ζωή θα βελτιωθεί ή μήπως και τη βολέψουμε και σήμερα? Μήπως και τρυπώσουμε και δεν μας προσέξουν και το τσουνάμι των προβλημάτων περάσει από πάνω μας..

Και υπάρχουν και μερικοί που χαίρονται... ξερείς αυτό που λένε για την αναμπουμπούλα, που το ξεχνάω.. και υπάρχουν και μερικοί που βολεύονται.. και υπάρχουν και μερικοί που ο,τι κι αν γίνει δεν τους αγγίζει, δεν αλλάζουν πλευρό, γιατί ακόμα το σπίτι του γείτονα καίγεται, μέχρι να φτάσει στο δικό μας...

Και είναι και οι άλλοι που φωνάζουν και αντιδρούν, άλλοι που απλώς φωνάζουν, άλλοι που παίρνουν μια μαγκούρα και μια ντουντούκα και περιδιαβαίνουν τους δρόμους φωνάζοντας ότι έρχεται το τέλος του κόσμου με τα λαμόγια και τους λωποδύτες που τρώνε τα λεφτά μας.. και γίνονται θέαμα..

Και είναι και οι πολλοί που μένουν θεατές και περιμένουν κάποιος άλλος να τους πει πως θα τελειώσει το έργο, γιατί δεν νιώθουν ίσως ότι δεν είναι οι θεατές αλλά οι μαριονέτες που κινούνται ανάλογα με το πως θα ορίσει κάποιος άλλος.

Και μετά σου λένε ότι κατά λάθος ζούμε.. και εγώ συνεχίζω να διαφωνώ γιατί δεν ζούμε κατά λάθος αλλά από τύχη.. γιατί είμαστε τυχεροί, γιατί όλα αυτά μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Γιατί όπως λέει και μια φίλη μου «δεν θέλω να ακούω άλλο για την οικονομική κρίση!!!!!» Έχουμε προβλήματα, υπάρχουν θέματα αλλά αν θέλουμε λύνονται..Αν διαφωνείς τότε βάλε τα καλά σου, ανέβα στο λόφο να δεις το τελευταίο ηλιοβασίλεμα, να θυμηθείς ένα παραμύθι.. γιατί εκεί που παραιτείσαι, όλα τελειώνουν..

Μερικούς μήνες πριν...

2010-02-16T23:08:00.000-08:00

Κι έχω φτάσει στην άλλη άκρη του κόσμου, σε μια πόλη που ναι μεν έχει πολλούς ξένους αλλά στα 20+ εκατομμύρια ανθρώπων άντε να έχει καμιά 500αριά έλληνες (πολλούς λέω και πολλοί είναι!!). Κι εγώ, όπως όλοι, πάλι ξυπνάω το πρωί, κολλάω στην κίνηση πηγαίνοντας στη δουλειά, γυρνάω, τρώω κι αν είναι καλή μέρα τριγυρνάω λίγο έξω, βλέπω κανένα φίλο για καφέ, φαγητό, ποτό κτλ.

Σε σχέση με την Θεσσαλονίκη η ζωή μου δεν έχει αλλάξει και πολύ. Βέβαια για τους 2.5 μήνες που θα είμαι συνολικά εδώ δεν έχει και νόημα να την προσαρμόσω.

Αλλά είναι κι εκείνοι που μένουν μόνιμα εδώ ή και σε άλλες χώρες του εξωτερικού. Και (κατά τη γνώμη μου) αυτοί χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: είναι εκείνοι που αφομειώνουν την κουλτούρα και τον τρόπο ζωής της χώρας που ζουν κι εκείνοι που μεταφέρουν την κουλτούρα της χώρας τους στην χώρα που ζουν.

Είναι λογικό κι επόμενο κάποιες συνήθειες να μην θες να τις χαλάσεις, να τις χάσεις. Είτε γιατί δεν θες είτε, μερικές φορές, γιατί δεν μπορείς. Από την άλλη κάποιες καινούριες ίσως να μην σε βολεύουν ή να θες να κρατήσεις την αίσθηση του σπιτιού σου, όσο μακριά κι αν είσαι.

Το πιο κλασσικό παράδειγμα για εμάς είναι ο καφές!! Πως είναι δυνατόν να ζήσουμε χωρίς καφέ!! Δεν γίνεται.. οπότε συνεχίζουμε να πίνουμε καφέ σε μια χώρα που προσκυνάει το τσάι. Αλλά από την άλλη, πως γίνεται να μην δοκιμάσεις τσάι, ή να μην τρως κινέζικο? Καταλαβαίνω το ότι πολλά από τα φαγητά δεν είναι του γούστου των ελλήνων, ή έχοντας συνηθίσει στο μουσακά και το κοκκινιστό πώς να φας κάτι που ακούγεται και φαίνεται (τουλάχιστον) παράξενο? Αλλά και πάλι πως γίνεται να μη δώσεις μια ευκαιρία σε μια κουλτούρα που είναι τόσο παλιά όσο η ιστορία του ανθρώπου?

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό όλο συμβαίνει γιατί ξέρεις πολύ καλά ποιος είσαι και τι θέλεις ή απλώς δεν θες να δοκιμάζεις, να αλλάζεις, γιατί είσαι έλληνας και δεν υπάρχει κάτι καλύτερο. Από την άλλη υπάρχουν κι εκείνοι που υπερεκτιμούν το οτιδήποτε ξένο, θεωρώντας ότι μας λείπει η κουλτούρα και η παιδεία στους νέο-έλληνες, κάτι που πρέπει να ζήσεις στο εξωτερικό για να δεις και να εκτιμήσεις.

Έχω πετύχει όλες τις περιπτώσεις νομίζω, κάτι που ίσως με τρομάζει.. ότι μερικές φορές και ανάλογα με ποιον είμαι παίρνω κι εγώ μια θέση. Δεν είμαι των άκρων σε αυτό το θέμα (όπως και σε τίποτα στη ζωή μου). Είμαι από αυτούς που χαίρονται με την παγκοσμιοποίηση γιατί είναι μια καλή ευκαιρία από λαούς που δεν είχαν ποτέ άλλοτε την πιθανότητα να αναμειχθούν και να ανταλλάξουν τα καλά τους και τα άσχημά τους, αν και υπάρχει ο φόβος του να χάσουμε τον χαρακτήρα μας, να αφομοιωθούμε με όλους. Εμένα μ’ αρέσει η διαφορετικότητα, δεν θέλω να χαθεί, αλλά γιατί να μην το μπερδέψουμε λίγο, να μην μπορούμε τουλάχιστον να αποδεχτούμε ότι κάποιες δικές μας συνήθειες δεν είναι καλές και καλό είναι να τις αφήσουμε, ενώ κάποιες άλλες, άλλων λαών και πολιτισμών είναι τουλάχιστον ενδιαφέρουσες? Αλλά ακόμα κι αν δεν μας αρέσουν ή μας ξενίζουν, γιατί να μην δεχτούμε ότι απλώς είναι διαφορετικές?

Σε όλο αυτό κολλάω όπως και στο ότι πολλοί μετακομίζουν σε μια χώρα και δεν προσπαθούν καν να μάθουν την γλώσσα. Δεν λέω να περάσεις τις απίστευτες ώρες μαθαίνοντας 700000 άχρηστες λέξεις ή γραμματικούς κανόνες κτλ, απλώς να μπορέσεις να πλησιάσεις τον κόσμο, να εξυπηρετηθείς στις βασικές σου ανάγκες. Και «Λυπάμαι! όχι! ΔΕΝ ΜΙΛΑΝΕ ΟΛΟΙ ΑΓΓΛΙΚΑ!!!». Προφανώς δεν είσαι υποχρεωμένος αλλά κάθε γλώσσα κρύβει στοιχεία του πολιτισμού και μπορεί να σου δώσει μια άλλη εικόνα της χώρας στην οποία βρίσκεσαι.. και σίγουρα ακόμα κι εμείς αλλιώς θα αντιμετωπίσουμε έναν ξένο που μας λέει «hello!» κι αλλιώς κάποιον που προσπαθεί με περίεργη, ίσως αστεία προφορά να πει «Καλημέρα»..

Γνώριμο περιβάλλον ή ρουτίνα?

2010-01-15T00:47:00.000-08:00

Πάλι όλα από την αρχή.. πάλι αλλαγές..

Καινούριο σπίτι, καινούρια δουλειά, καινούριοι άνθρωποι, καινούρια ρούχα.. αλλά τουλάχιστον παλιοί φίλοι..

Σιγά σιγά όμως συνηθίζεις.. την καινούρια πόλη, την καινούρια γλώσσα, βρίσκεις άλλο μέρος να παίρνεις τον πρωινό καφέ σου και να βάζεις βενζίνη. Μπαίνεις σε μια ρουτίνα. Κι αρχίζουν όλα και γίνονται μέρος της καθημερινότητας σου. Δεν σου κάνει πλέον εντύπωση ότι όλα είναι γραμμένα στα κινέζικα, ή ότι όλοι γύρω σου φοράνε μπούρκα, ή ότι όταν λένε «τυρί» εννοούνε φέτα τυρί, ή ότι το να πας στη δουλειά σου σε μισή ώρα είναι «κοντά» και «είσαι τυχερός». Προσαρμόζεις τη ζωή σου και τις συνήθειές σου στο μέρος που ζεις για να είσαι πιο άνετος, πιο ευτυχισμένος, να νιώθεις το καινούριο πιο οικείο και καταλήγεις (αν δεν προσέξεις) να μπλέκεσαι σε μια οικεία ρουτίνα και να μην έχει τελικά διαφορά αν είσαι στην Κίνα, στην Θεσσαλονίκη, στη Σκωτία ή στον Άρη.

Και δεν ξέρεις στο τέλος αν αφομοιώθηκες στο νέο περιβάλλον ή αν εσύ έφερες το σπίτι σου στο νέο περιβάλλον. Και τελικά μάλλον θέλει προσοχή μήπως στην προσπάθειά σου να νιώσεις καλύτερα στο καινούριο μέρος, έχεις υψώσει έναν τοίχο ανάμεσα σε εσένα και οτιδήποτε καινούριο μπορεί να σου προσφέρει αυτή η αλλαγή. Γιατί πόσες φορές δεν βλέπεις κόσμο να ζει με τον ίδιο τρόπο, να έχει το ίδιο πρόγραμμα, να διατηρεί συνήθειες και να μην δέχεται να δοκιμάσει ή να αφήσει την σιγουριά του γνωστού για να δει τι άλλο μπορεί να του προσφέρει η καινούρια πόλη/χώρα που ζει. Πόσες φορές δεν βλέπουμε ότι οι Έλληνες κάνουν «κλίκες» στο εξωτερικό και δεν ανακατεύονται με άλλους, ή ότι εκνευρίζονται με τις διαφορετικές συνήθειες των ξένων, που «δεν ξέρουν να ζήσουν», «δεν έχουν πολιτισμό», γιατί «η Ελλάδα είναι το πιο γαμάτο μέρος για να ζήσεις».. ξεχνώντας όλα τα προβλήματα και τις γκρίνιες, που θυμούνται με το που θα πατήσουν το πόδι τους στα πάτρια εδάφη.

Αλλά δεν ήθελα να γκρινιάξω (κι εγώ) για τα στραβά που έχουμε..

Μόνο που δεν μπορώ να αποφασίσω αν είναι καλό να μπαίνεις σε μια ρουτίνα, γιατί σου δίνει σιγουριά, ηρεμία και ασφάλεια ή αν τελικά πρέπει να προκαλείς τον εαυτό σου, να προσπαθείς να μπαίνεις σε καινούριες διαδικασίες, να μην επαναπαύεσαι με ό,τι ξέρεις και να ξεκινάς καινούρια πράγματα.

Μέχρι τώρα δεν μπορούσα να μείνω για πολύ σε ένα μέρος. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έφευγα για «νέες περιπέτειες».. αλλά την τελευταία φορά, παρ’ όλο που δεν ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα και ο λόγος που έφυγα ήταν κάτι που ήθελα πολύ να κάνω, μου κόστισε πολύ. Με έκανε να αναθεωρήσω τις απόψεις μου. Χρειάζομαι και τη ρουτίνα μου που και που.. να τριγυρνάω σε γνώριμα μέρη με ανθρώπους που έχω περάσει πολλά.. τουλάχιστον να έχω μια βάση πλέον κι ας γυρνάω ακόμα περισσότερο.

Κάποιοι θα πουν ότι μεγάλωσα, ότι θέλω να βολευτώ, ότι σιγά σιγά θα αρχίσω να ψάχνομαι για να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια.. είμαι σίγουρη ότι κανείς από αυτούς δεν έχει δοκιμάσει να ζήσει μόνος του και μακριά από οτιδήποτε οικείο και φιλικό για τόσο καιρό. Γιατί αυτοί που το έχουν κάνει θα καταλάβουν αυτή την αλλαγή.

Ποιος δεν χρειάζεται μια βάση, ένα κέντρο για να ξέρουν ότι υπάρχει εκεί μόνο για αυτούς? Ένα μέρος που να το έχεις φτιάξει εσύ όπως θες, με τα χρώματα στους τοίχους που θες (ακόμα και μαύρο – αν και δεν είναι χρώμα), το τεράστιο τραπέζι που ονειρεύτηκες ή το ταβάνι στα 7 μέτρα γιατί αυτό είσαι εσύ.. και μέσα εκεί να χαλαρώνεις, να ηρεμείς και να απολαμβάνεις τη «ρουτίνα» και τη ζεστασιά που μπορεί να σου προσφέρει..

Μόνος μου?

2009-11-15T17:57:00.000-08:00

Κι αν τελικά σου λείπεις εσύ? Η ησυχία σου, οι σκέψεις σου, χωρίς τους άλλους? Κι αν νιώσεις ότι πρέπει να γυρίσεις λίγο στον πλανήτη σου? Έτσι για να ανασυνταχθείς, να πάρεις δυνάμεις, αντοχές και υπομονή για την καθημερινή «μάχη» με τους άλλους?

Γιατί μπορεί να τους γουστάρεις, να τους αγαπάς, να τους διάλεξες ή να τους συνήθισες αλλά σίγουρα υπάρχουν φορές που θα ήθελες να πατήσεις το κόκκινο κουμπί και να εξαφανιστούν όλοι και να μείνεις για λίγο μόνος σου. Χωρίς τα σχόλια, τα πειράγματα, τα σκουντήματα που νομίζουν ότι δε βλέπεις και εσύ γίνεσαι αντικοινωνικός, αντί-τουριστικός και θες να μείνεις μόνος με τα 3 ηφαίστεια και το τριαντάφυλλο, γιατί τουλάχιστον αυτά σε δέχονται, δεν σε αλλάζουν, δεν σε κοροϊδεύουν για τις ιδιοτροπίες και τις παραξενιές σου και δεν σου αφήνουν και κανένα περιθώριο, σε αναγκάζουν να κάνεις κι εσύ το ίδιο.

Γιατί ακόμα κι αυτοί που σε αγαπάνε έχουν την υποχρέωση να ανακατευτούν στις επιλογές σου, για να σε σπρώξουν ή να σε προστατέψουν.. αλλά μερικές φορές θες να πας κι ο,τι γίνει, κι ας μη σε πιάσει κανείς όταν πέσεις.. (ίσως να ελπίζεις ότι θα είναι ακόμα εκεί όταν θα θες βοήθεια να σηκωθείς..)

Το καλό είναι ότι αυτή η μαυρίλα κρατάει μόνο λίγο, γιατί όπως έλεγαν και οι αρχαίοι ημών «άνθρωπος: ζώον κοινωνικόν»

σε 5 λεπτά είμαι έτοιμη..

2009-11-05T18:33:00.000-08:00

Παίρνοντας ιδέα από ένα κείμενο φίλης, σκέφτηκα όλο αυτό.. το καθημερινό ντύσιμο. Άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί οι γυναίκες θέλουν πολύ ώρα να ετοιμαστούν, γιατί το παλεύουμε τόσο.. γιατί κολλάμε στο σκουλαρίκι που μπορεί να κρύβεται κιόλας από τα μαλλιά ή στη σκιά που θα βάλουμε στα μάτια μας? στην τελική πολύ λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά θα δουν την διαφορά αν γυρίσαμε την φράντζα από την άλλη μεριά ή αν το άρωμα που φοράμε σήμερα είναι διαφορετικό από το χτεσινό. Και δεν είναι παράλογο, είναι γυναικεία συνήθεια να τα προσέχουμε αυτά και προφανώς δεν σημαίνει ότι οι άντρες δεν ενδιαφέρονται!

Οι βασικές αρχές που, αν και πολλοί δεν παραδέχονται, επηρεάζουν κατά πολύ τις ανθρώπινες σχέσεις είναι ότι η πρώτη εντύπωση πάντα μετράει και ότι τα ρούχα κάνουν τον άνθρωπο: για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.. δεν εννοώ ότι η εμφάνισή σου είναι απόλυτα συνυφασμένη με το χαρακτήρα σου, γιατί ανάλογα τις συνθήκες συνήθως αλλάζεις εμφάνιση.. απλώς ότι τα ρούχα είναι η πρώτη εικόνα που λαμβάνει ο άλλος από σένα και εννιά στις δέκα φορές είναι αυτό που θες εσύ να του δείξεις. Μπορεί να μην είναι αληθινό αλλά είναι επιλογή σου, ακόμα και το ότι το πρωί έβαλες το χέρι σου και έπιασες αυτό και όχι το δίπλα κάτι δείχνει!!

Οπότε, ξυπνάω το πρωί βάζω πανοπλία, περικεφαλαία και ασπίδα, παίρνω όλα μου τα όπλα και ανοίγω την πόρτα. Και όταν για τον καθένα από μας, είτε σε μικρότερο είτε σε μεγαλύτερο βαθμό η κάθε μέρα είναι μια μάχη, πρέπει να έχεις την καλύτερη προστασία. Δεν σηκωνόμαστε το πρωί, ή ψαχνόμαστε το βράδυ γιατί θέλουμε να είμαστε όμορφες για εμάς και μόνο. Προφανώς και είναι θέμα εγωισμού, αυταρέσκειας και ματαιοδοξίας, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πολλές που φοράνε τα καλά τους για να μείνουν μέσα μόνες αγκαλιά με παγωτό, ποπ-κορν και μια ταινία. Από εκεί και πέρα ποια γυναίκα δεν νιώθει πιο δυνατή και με περισσότερη αυτοπεποίθηση όταν αυτά που φοράει είναι ρούχα που την κάνουν να δείχνει όμορφη?

Γιατί μπορεί να είσαι πάρα πολύ έξυπνη, ικανή και να έχεις χίλιες δύο ικανότητες αλλά την ομορφιά δεν χρειάζεται να την αποδείξεις. Οπότε είτε μας αρέσει είτε όχι βοηθάει.. σκεφτείτε μόνο το πώς θα συμπεριφερθεί ένας υπάλληλος (ανεξαρτήτου φύλλου) σε μια κοπέλα, συμπαθητική και χαμογελαστή και σε έναν «μαντραχαλά» αξύριστο.. (τυχαίο το παράδειγμα..)

Οπότε, ετοιμαζόμαστε για τη μάχη και τη γουστάρουμε και θέλουμε να είμαστε απόλυτα προετοιμασμένες για ο,τι μας επιφυλάσσει η συγκεκριμένη μέρα. Και ξυπνάμε, κοιτάμε την ντουλάπα, βγάζουμε ρούχα, βάζουμε ρούχα, αλλάζουμε συνδυασμούς και προσπαθούμε να ταιριάξουμε την μπλούζα με το παντελόνι, τα παπούτσια, τις κάλτσες, τις σκιές, το χτένισμα, τα κοσμήματα μεταξύ τους και να ταιριάζουν και με την περίσταση!!! Όποιος άντρας νομίζει ότι αυτό είναι εύκολο είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος! Γιατί μακάρι να μπορούσαμε με ένα τζιν κι ένα πουκάμισο να πάμε στη δουλειά, για φαγητό και για ποτό… οπότε την επόμενη φορά που θα γκρινιάξουν απλώς εμφανιστείτε ατημέλητες.. (γιατί μην ξεχνάμε, η προετοιμασία ξεκινάει πολύ πριν πλησιάσουμε την ντουλάπα).

ΥΓ. Δεν κάνω 3 ώρες στο μπάνιο και 7 για να ντυθώ, και μάλιστα σε φίλες που το κάνουν δεν δείχνω την ανάλογη υπομονή, αλλά σίγουρα θέλω τον χρόνο μου. Προσπαθώ λοιπόν να εξηγήσω και σε μένα πως γίνεται το «παίρνω την τσάντα μου και κατεβαίνω» να κρατάει 11.5 λεπτά!!!!!!!!!!!!!!!

Ζούμε για να δουλεύουμε για να ζούμε..

2009-11-01T19:35:00.000-08:00

Λένε ότι πλέον ζούμε για να δουλεύουμε, ότι έχουμε ξεχάσει ότι η δουλειά είναι απλώς μέρος της ζωής μας και μάλιστα απαραίτητο αλλά δεν είναι ολόκληρη η ζωή μας.

Με ρωτούσαν πριν από κάποιο καιρό γιατί δουλεύουμε.. όχι μόνο εγώ αλλά γενικά.. ποιοι είναι οι κύριοι λόγοι που δουλεύουμε. Και σκέφτηκα τρεις: 1. (ο προφανής) για να ζήσουμε, 2. γιατί πρέπει, 3. γιατί δεν μπορώ να φανταστώ να μην κάνω τίποτα.

Κι όταν μιλάμε για μένα μάλλον αυτή είναι και η σειρά τους. Για τον πρώτο δεν νομίζω ότι χρειάζεται ανάλυση, εκτός από λίγους τυχερούς όλοι οι υπόλοιποι δεν βρίσκουμε λεφτά σε τραπεζικούς λογαριασμούς να μας περιμένουν.

Για τον δεύτερο, ίσως παρεξηγηθεί, γιατί έχει διάφορες έννοιες. Αρχικά, "πρέπει" γιατί σκέφτομαι τις αντιδράσεις και τις εκφράσεις της οικογένειας, της γειτονιάς ακόμα και των φίλων όταν αποφασίσει κάποιος ότι δεν θέλει να δουλέψει? Γιατί άλλο να αποφασίσεις ότι αυτό που θες να κάνεις είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που σε ετοίμαζαν από μικρό κι άλλο να πεις ότι εγώ θα κάθομαι, δηλώνω άεργος. Μπορώ να καταλάβω ότι υπάρχουν πολλοί που δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη της οικογένειας, της κοινωνίας κτλ αλλά εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς. Δυστυχώς ή ευτυχώς θεωρώ ότι πρέπει να ανταποδώσω στους δικούς μου όλες τις προσπάθειες και τις στερήσεις τους για μένα τουλάχιστον με το να τους κάνω περήφανους και σίγουρα αυτό δεν θα γίνει αν δεν δουλεύω. Ξέρω ότι ίσως ακούγεται μικροαστικό ή καταπιεστικό, αλλά δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι η Ελλάδα είναι μια μικροαστική χώρα, ή ότι όλοι μας (είτε το ακούμε είτε όχι) είμαστε υπόλογοι σε αυτούς που μας μεγάλωσαν. Το άλλο σκέλος αφορά πάλι τους γονείς και την οικογένεια. Ίσως να μπορούν να σε συντηρήσουν για πολλά χρόνια, χωρίς οι ίδιοι να στερηθούν, αλλά πως θα νιώσεις ότι έχεις αποκοπεί από την οικογένεια, έχεις σταθεί στα πόδια σου, είσαι ενήλικας, αν δεν προσπαθήσεις να εργαστείς, ή να εξελιχθείς.. (για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν θεωρώ ότι κάποιος που σπουδάζει ακόμα και για παραπάνω χρόνια, ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν κάνουν κάτι..).

Ο τρίτος λόγος αφορά εμένα προσωπικά. Δεν έχω καταφέρει να καθίσω για πολύ καιρό άπραγη. Όλοι περνάμε τις φάσεις μας κι εγώ αυτή την πέρασα στο πανεπιστήμιο. Οι ρυθμοί μου ήταν αργοί και η ζωή μου χαλαρή. Τώρα θέλω να κάνω κάτι, να δημιουργήσω, να νιώσω χρήσιμη και απαραίτητη.

Η άλλη ερώτηση ήταν αν μου αρέσει η δουλειά μου. Κι αυτή ήταν πιο δύσκολη. Μέχρι τώρα η απάντηση ήταν όχι, το αντικείμενό της ήταν μονότονο και χωρίς προκλήσεις. Τώρα έχει εξελιχθεί σε κάτι πιο ενδιαφέρον, δεν είναι η δουλειά των ονείρων μου, αλλά δεν ξέρω και ποια είναι η δουλειά των ονείρων μου (και κάποιοι με έχουν κατηγορήσει γι' αυτό). Τουλάχιστον, ακόμα και όταν η δουλειά μου δεν ήταν τόσο ενδιαφέρουσα ήμουν τυχερή και δεν στράβωνα στην ιδέα ότι το πρωί θα πάω στο γραφείο. Προφανώς και υπάρχουν μέρες που θέλω να κοιμάμαι μέχρι το μεσημέρι (πολλές..) και υπάρχουν κι άλλες που θέλω να τα κλείσω όλα να πάω για καφέ, αλλά υπάρχουν κι άλλες που μ’ αρέσει να πηγαίνω στη δουλειά γιατί δεν νιώθω βάρος της κοινωνίας, νιώθω χρήσιμη και απαραίτητη κι ότι κάποιοι στηρίζονται σε μένα. Και σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό παίζουν αυτοί που συνεργάζομαι. Σε αυτήν την καινούρια κατάσταση έχω βρει το ενδιαφέρον στη δουλειά αλλά έχω χάσει κάποιους από τους ανθρώπους που συνεργαζόμουν και τους συμπαθώ, από αυτούς που σου λένε καλημέρα και το εννοούν.Βέβαια εκτός από αυτούς που είναι μαζί σου κάθε μέρα και ταιριάζουν τα χνώτα σας, υπάρχουν και οι άλλοι με τους οποίους δεν σας ενώνει μια συμπάθεια αλλά μια σχέση εξάρτησης. Κι αυτή ανάμεσα στους ανωτέρους σου κι εσένα σε περιορίζει. Δεν μπορείς να τους πεις αυτό ακριβώς που σκέφτεσαι για εκείνους. Δυστυχώς είναι ελάχιστες οι φορές, αν είναι καν αυτό εφικτό, που μια τέτοια σχέση είναι ειλικρινής, δίκαιη ή ίση. Και υπάρχουν και πολλοί λίγοι που δεν θα εκμεταλλευτούν την εξουσία που τους δόθηκε. Κάποιος είχε πει ότι «για να δεις το πραγματικό πρόσωπο κάποιου δώσε του εξουσία». Κι αυτοί οι πιο πολλοί που θα το εκμεταλλευτούν μπορούν ακόμα και το μικρό ενδιαφέρον που βρίσκεις να το εξαφανίσουν και να καταλήξεις να καταριέσαι την ώρα και τη στιγμή.

Αλλά ξέφυγα, ας επανέλθω.. δεν ζω για να δουλεύω, ακόμα.. δεν θέλω να φτάσω στο σημείο που όλη μου η ζωή και η σκέψη να είναι η δουλειά.. γιατί ίσως μετά να χρειάζεται να αλλάξουμε τον τόνο κι από δουλειά να γίνει δουλεία. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς, γιατί καταλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα κομμάτια της ζωής μας. Μας αλλάζει, μας διαμορφώνει, μας χαρακτηρίζει.. για την ώρα είμαι τυχερή, το απολαμβάνω.. αλλά το μέλλον θα δείξει πως θα εξελιχτεί όλο αυτό.. Σίγουρα όμως θέλω να έχω τον χρόνο να χαλαρώνω, να αφιερώνομαι σε αυτούς και αυτά που με ενδιαφέρουν, δεν θέλω να κανονίζω την ξεκούρασή μου, σαν τα πενταετή προγράμματα του Μάο, μακρινά, απίθανα και μη πραγματοποιήσιμα..

Αγανακτηση

2009-10-06T01:09:00.000-07:00

Ένας φίλος μου γράφει..

“Η κοινωνία μας είναι γαμημένη, ΤΕΛΟΣ. Γενικά με τη δουλειά μου έχω έρθει κοντά με τους μετανάστες οι οποίοι πραγματικά δε μετράνε για «δικά μας» παιδιά σε οτιδήποτε. Ενώ στην πραγματικότητα είναι ακριβώς ο,τι κι εμείς αλλά έτυχε να γεννηθούν σε ένα κράτος το οποίο λόγο της παγκοσμιοποίησης και των συμφερόντων βολεύει κάποιους να το κρατάνε σε κατάσταση τραγική. Σήμερα που λες έγινε το εξής, είναι ένα παλικάρι, τριαντάρης, φίλος του …(πες Αλί).., πακιστανός, τον οποίο παίρνω εγώ για κανένα μεροκάματο ανάμεσα σε άλλους 6-7 φίλους του Αλί. Εχτές τους πλήρωσα όσα μεροκάματα τους χρώσταγα. Σήμερα που λες εγώ είχα συντηρήσεις στους Θρακομακεδόνες και επειδή είναι χαλαρή μέρα συνήθως πάω μόνο με τον Αλί ή άντε παίρνουμε και τον αδερφό του μαζί. Το παιδί αυτό που λες πήρε τηλέφωνο τον Αλί και του ζήτησε ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ να έρθει μαζί μας για δουλειά σήμερα κατά τις 10 και κατέβηκα Μενίδι να τον πάρω.. ήρθε κανονικά μαζί μας για δουλειά και δούλεψε. Όταν τελειώσαμε εγώ είπα στον Αλί να του δώσουμε κανένα φράγκο (10-15 € έστω) αλλά δεν τα έπαιρνε και ο Αλί δεν ήθελε να του δώσουμε. Διότι αυτός ζήτησε να έρθει μαζί μας λέγοντας στον Αλί «από το να κάθομαι σπίτι ας έρθω μαζί σας έστω να μάθω λίγο τη δουλειά, να μιλήσουμε λίγο και με τον ..(πες Γιάννη).., να μάθω κι εγώ λίγα ελληνικά και γενικά να κάνω κάτι εκτός από το να βλέπω σπίτι τηλεόραση». Κι ο Αλί είπε ότι αφού έτσι έγιναν τα πράγματα δεν πρέπει να τον πληρώσουμε και από την άλλη και το παιδί δεν ήθελε να πάρει χρήματα. Καταλαβαίνω ότι το κάνει αυτό για συμφέρον έστω για να τον συμπαθήσω εγώ και να του δώσω καμιά δουλειά όπως έχω δώσει σε αρκετούς φίλους του Αλί, ή έστω για να τον παίρνω εγώ πιο συχνά για καμιά δουλειά, αλλά το θέμα είναι ότι το παιδί είναι Ελλάδα 2 χρόνια και για να βρει μια αξιοπρεπή δουλειά αναγκάζεται να δουλεύει ΤΣΑΜΠΑ σε κάθε αφεντικό σαν κι εμένα και με λίγα λόγια να γλύφει κώλους.

Αυτά τα παιδιά με αυτό το φιλότιμο και με αυτές τις καθημερινές τους προσπάθειες για δουλειά που οι μπάτσοι τους κυνηγάνε, που εμείς οι έλληνες τους έχουμε ως «δεύτερους», που όταν παίρνουμε λεωφορείο λέμε «πω!πω! Δεν ξαναμπαίνω σε αστικό είναι γεμάτο μετανάστες», που τους δίνουμε 30€ μεροκάματο, που δεν τους δίνουμε χαρτιά, ΑΥΤΑ τα παιδιά είναι οι παραγωγικές δυνάμεις μας, αυτοί χτίζουν, σκάβουν, φυτεύουν τα χωράφια και μαζεύουν τις ντομάτες να τρώμε, αυτά τα παιδιά δεν έχουν δικαίωμα ψήφου, δεν έχουν δικαίωμα λόγου, είναι η εργατιά για την οποία μίλησε ο Μαρξ.

Όπως έχει συγκροτηθεί η κοινωνία παγκοσμίως στον 21ο αιώνα έχει πολύ πιο σταθερή δομή, είναι πιο δυνατή. Είναι πολύ δύσκολο να αλλάξουν οι ισορροπίες, οι βάσεις είναι αρκετά βαθιά. Είναι πιο ισχυρό το σύστημα από αυτό του 19ου αιώνα της βιομηχανικής επανάστασης που η εργατική δύναμη αποτελούταν από τους φτωχούς της κοινωνίας, οι οποίοι όμως κάποια στιγμή, επαναστάτησαν. Ακόμα πιο στέρεο κι από αυτό που στηριζόταν σε σκλάβους σε προηγούμενα πολιτικό-οικονομικά συστήματα, οι οποίοι κι εκείνοι εν τέλει επαναστάτησαν. Τώρα όλα είναι πολύ πιο ευέλικτα. Ξυπνάνε οι αλβανοί και οι ρώσοι, φέρτε τους πακιστανούς και τους ινδούς, ξυπνάνε κι αυτοί και ζητάνε δικαιώματα? Φέρτε κινέζους. Ξυπνάνε και οι κινέζοι και ζητούν? Φέρτε λατινοαμερικάνους. Καταστρέφουν οικονομικά περιοχές έτσι ώστε να «ταΐζουν» εμάς. Διότι στην πραγματικότητα εμείς δεν είμαστε εργατική τάξη, είμαστε οι «επωφελημένοι» του συστήματος.

Και επωφελούμαι διότι? Διότι γεννήθηκα στη Ν. Ιωνία? Είμαι εξυπνότερος? Είμαι τι?

Θα ζούσες εσύ ή εγώ για 2 χρόνια κάπου με το να παρακαλάς για 1 μεροκάματο των 30€? Όχι…

Και μετά σου λέει το ΚΚΕ: «μοιράστε τα συσσωρευμένα πλούτη των πλουσίων σε όλους» Και? Οι παραγωγικές δυνάμεις θα δημιουργήσουν κέρδη ξανά.

Οι ΟΑΚΚΕ (τασκενδάνοι) λένε: «μοιράστε τις παραγωγικές δυνάμεις στο λαό». Και? Ποιο λαό? Τι θα πάρει ο πακιστανός από μια διαλυμένη χώρα? Τίποτα. Άρα, πάλι θα μεταναστεύσει, πάλι θα τον εκμεταλλευτούν αλλού, πάλι η Ελλάδα ή η κάθε «Ελλάδα» θα δημιουργήσει κέρδος…

Οι άλλοι (Ανταρσία- ΜΛΚΚΕ) λένε: «κομμουνιστικό – σταλινικό κράτος. Κλείσε σύνορα, ούτε προς τα έξω, ούτε προς τα μέσα μετανάστευση. Και το κράτος ελέγχει το μοίρασμα των πάντων.» και? Οι Αλβανοί δίπλα μας να πεθαίνουν?

Όσων αφορά την Ελλάδα ποιον πρωτογενή τομέα θα εκμεταλλευτείς? Δεν έχουμε. Όπως είπε ο Τσόρτσιλ μετά την μικρασιατική καταστροφή όσο ήταν υπουργός εξωτερικών ακόμα «την Ελλάδα την θέλουμε ως διακομιστικό κέντρο». Τι έχουμε? Τουρισμό και υπηρεσίες. Βιομηχανία, γεωργία, ορυκτά μηδέν. Άρα χρειαζόμαστε τις άλλες χώρες περισσότερο από ότι μας χρειάζονται αυτές. Τι θα γίνουν χώρες όπως η Ελλάδα σε άλλο πολιτικό-οικονομικό σύστημα? Δεν κλείνεις σύνορα με τίποτα..

Και πάμε στα άλλα κόμματα:

• Δεξιά: ΝΔ και ΛΑΟΣ: «διώξε τους μετανάστες». Οκ βρες μου έναν γαμημένο έλληνα να δουλέψει μαζί μου με 40€ μεροκάματο. Κανένας. Κανένας δεν θέλει να γίνει εργάτης. ΤΕΛΟΣ. Ούτε κι εγώ θέλω.

• Κέντρο, αριστερά: ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ: «μέσω του υπάρχοντος συστήματος να αναπτύξουμε αξιοκρατία και την διαχείριση των χρημάτων». ΚΑΛΑ ΝΑΙ

• Αναρχικοί: «διαλύστε τα πάντα κι αρχίζουμε από την αρχή.» ίσως το πιο λογικό.

Γενικά δεν υπάρχουν ιδεολογίες που να μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες του λαού αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει κάτι παγκόσμιο. Χρειάζεται μια ιδεολογία ή μια νέα τάξη πραγμάτων ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ.

1 κράτος όλη η γη.. (αδύνατο??) Ισοτιμία ανάμεσα στους λαούς.

Χρειαζόμαστε ένα καινούριο Μαρξ αλλιώς οποιαδήποτε επανάσταση απλά θα αναταράξει ή θα διορθώσει τοπικά.

Εμένα δε μου φτάνει. Δεν μπορώ να βλέπω ένα παιδί 18 χρονών να είναι 13 ώρες σκαρφαλωμένο σε ένα δέντρο, να παίζει τη ζωή του κορώνα-γράμματα, να του δίνω 80€ (αντί 30-40 που περίμενε) και να με κοιτάει σαν θεό του. Δεν μπορώ να βλέπω την κωλόγρια να δίνει 2 χιλιάρικα για να είναι πιο όμορφα τα δέντρα της για να περάσει να κάνει βόλτα στα 3 στρέμματα σπίτι της και να με αναγκάζει να κατεβάσω κάποιον από τα 15 μέτρα για να καθαρίσει το δρομάκι από τα κουκουνάρια για να μη λερωθεί. Δεν μπορώ να βλέπω τους Μπάτσους έξω από το σπίτι της για να την προσέχουν επειδή μένει 1 σημαντική γριά μόνη της σε 3 στρέμματα σπίτι κι από την άλλη να μένουν 8 παιδιά σε 50 τετραγωνικά κι απ’ έξω μπάτσους να περιμένουν να βγουν για να τους πιάσουν, να τους στείλουν πίσω και να ξαναπληρώσουν 6 χιλιάρικα για να ξαναέρθουν εδώ..”

Regrets ή απωθημένα?

2009-09-17T18:36:00.000-07:00

Και μ' αυτά που θες και δεν έχεις ή δεν μπορείς να έχεις? τι γίνεται? Πως ξεχνάς εκείνη τη δουλειά που δεν κυνήγησες, εκείνο το ταξίδι που δεν έκανες, εκείνο το γκόμενο που δεν του είπες ναι!! Και είναι κακό να αφήνεις απωθημένα!

Αλλά όταν βρεθείς μπροστά στο δίλημμα την περνάς την πόρτα κι ο,τι γίνει ή καλύτερα να μείνεις μέσα γιατί φυσάνε πολλά μποφόρ εκεί έξω και δεν ξέρεις από πού θα σε πάρει και που θα σε σηκώσει!! Βέβαια πάντα υπάρχει και το παράθυρο: Εκείνη η επιλογή που δεν είχες σκεφτεί (άρα δεν είναι μόνο η πόρτα 1 – που μπορεί να σου βγάλει και ΖΟΝΓΚ) ή ίσως μια ευκαιρία να πάρεις μια ιδέα του τι χάνεις!

Το θέμα πάντα είναι να ξέρεις γιατί κάνεις τη μια επιλογή ή την άλλη. Να είσαι σίγουρος ότι ούτε σε 50 χρόνια τα επιχειρήματα της άλλης μεριάς αυτής της πόρτας (όσο δελεαστικά κι αν ακούγονται) δεν θα σε κάνουν να μετανιώσεις για την επιλογή σου. Γιατί αν μια μέρα ξυπνήσεις και συνειδητοποιήσεις ότι απλώς φοβήθηκες, βράστα! Πως γράφαμε στο σχολείο :Καλύτερα να μετανιώσεις για κάτι που έκανες παρά για κάτι που δεν τόλμησες να κάνεις!!

Και είναι πολύ άσχημο όλα σου τα επιχειρήματα να καταρρέουν συνειδητοποιώντας ότι ο μόνος λόγος που απέφυγες κάτι ήταν ο φόβος. Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι δεν είναι αυτός ο λόγος που δεν πήγες στην άλλη άκρη του κόσμου (παρ’ όλο που το ήθελες) για εκείνο το ταξίδι, ή δεν παράτησες τη βαρετή δουλειά σου ρισκάροντας στην καινούρια ή ότι είπες όχι σε εκείνη την «μικρή» γιατί δεν είσαι εσύ για μπλεξίματα τώρα!!

Κι αν τα κάνεις για τους σωστούς λόγους, ή τέλος πάντων για τους δικούς σου σωστούς λόγους, κι αν όσες φορές κι αν βρισκόσουν μπροστά στην ίδια πόρτα εσύ θα την κράταγες κλειστή, κι αν είσαι απόλυτα σίγουρος για την επιλογή και την απόφασή σου, τότε γιατί σε τρώει? Γιατί το σκαλίζεις? Γιατί δεν ηρεμείς συμβιώνοντας με την ιδέα ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορείς να τα έχεις? Γιατί να σε κυνηγάει ο πειρασμός για ο,τι δεν μπορείς να έχεις? Κάποιος είχε πει ότι μπορεί να αντισταθεί στα πάντα εκτός από τον πειρασμό! ΧΑ! Κι αν θες μια φορά να μην είσαι το καλό παιδί, να κάνεις την παρατυπία σου, την τρέλα σου, αν βρεθείς δηλαδή σε εκείνες τις ιδανικές συνθήκες που ο,τι κι αν κάνεις δεν θα το μάθει κανείς ποτέ, δεν θα υπάρχει κανείς που να μπορεί να σε κατηγορήσει για τίποτα, θα το ξέρεις μόνο εσύ και ίσως η συνείδηση σου (όποια μορφή κι αν έχει αυτή).. τότε?

Ή μήπως υπάρχουν κάποια πράγματα που αν δεν τα έχεις έτσι ακριβώς όπως τα θες, καλύτερα να μην τα έχεις καθόλου?

Διακοπές????

2009-09-10T10:03:00.000-07:00

Ένα από τα 5-6 πράγματα που χρειάζεται κάποιος για να είναι καλά: ΔΙΑΚΟΠΕΣ!! (τα άλλα 4-5 που χρειάζεται είναι μεγάλη κουβέντα για κάποια άλλη στιγμή). Και τις χρειαζόμαστε για να ξεσκάσουμε, να χαλαρώσουμε, να κάνουμε αυτά που μας αρέσουν χωρίς άγχος, χωρίς ενοχές, χωρίς τους περιορισμούς της καθημερινότητας και όλες αυτές τις ενοχλητικές υποχρεώσεις, κι εκείνο το ενοχλητικό ξυπνητήρι το πρωί!!

Φυσικά ο καθένας χαλαρώνει ή ξεκουράζεται με διαφορετικό τρόπο.. άλλος αράζει στην (ξ)απλώστρα στο μπιτσόμπαρο με την παγωμένη μπίρα στο χέρι, χαζεύοντας τα κορμιά, κουνώντας τα πόδια στον ήχο της δυνατής μουσικής εκείνου του DJ, άλλος παίρνει το τζιπ και ξεκινάει για περιπέτειες στα κακοτράχαλα τα βουνά.. άλλος παίρνει όλο το νοικοκυριό, φορτώνει παιδιά, σκυλιά, πεθερές και πάνε σε ένα διαμέρισμα λίγο παρακάτω συνεχίζοντας να κάνουν τη ζωή της πόλης είτε γιατί δεν γίνεται αλλιώς, είτε γιατί δεν ξεκουράζεται χωρίς όλες τις ανέσεις (γιατί να ταλαιπωρήσε στισ διακοπές άλλωστε?)! Και είναι κι άλλοι που φορτώνονται ένα σακίδιο και πάνε να ανακαλύψουν τον κόσμο – είτε σε κάποιο απόμερο νησί, είτε σε κάποιο ξεχασμένο τροπικό δάσος..

Παρ’ ολ’ αυτά όλοι πρέπει να ζουν τις διακοπές τους με τον δικό τους τρόπο, χωρίς να αναγκάζονται να ακολουθήσουν πάλι τα θέλω και τις ανάγκες των άλλων. Είναι τουλάχιστον βλακεία να καταπιέζεσαι κι εκεί..

Τι πιο ωραίο από το να ξυπνάς το πρωί (???????-λέμε τώρα) χωρίς ούτε μια έννοια στο κεφάλι σου, χωρίς κινητό, internet και όλους εκείνους τους ενοχλητικούς - τους άλλους ανθρώπους!

Κι εκεί που πας διακοπές, βγαίνεις για ένα ποτό ή απλώς από το σπίτι/καβούκι σου και συναντάς αυτούς.. τους άλλους.

Και δεν ξέρεις ποιος είναι ο άλλος, τι ιστορία κουβαλάει ή τι ιστορία θα επιλέξει να σου πει. Και μερικές φορές δεν έχεις αποφασίσει ποιο πρόσωπο θα του παρουσιάσεις, ή αν έχεις διάθεση να αναλύσεις, να εξηγήσεις, να ανοιχτείς στον όποιον και στον κάθε άσχετο, κι εκεί το «γραμματέας» είναι αρκετό.. γιατί ποιος νοιάζεται?

Κι αν τελικά αξίζει αυτός ο καινούριος έχει καλώς να μπεις στη διαδικασία, αν όχι? Μήπως να ξεφουρνίσεις μια ιστορία απίθανη δοκιμάζοντας τα όρια της φαντασίας και της πειθούς σου και στο τέλος να διασκεδάσεις, παρά την εντελώς άκυρη γνωριμία?

Όταν επιλέγεις να δείξεις κάτι από σένα σε έναν άγνωστο, δεν μπορείς να ξέρεις ούτε τι αντιδράσεις θα έχει ούτε τελικά πόση σημασία έχει γι’ αυτόν αυτό που θα του πεις. Το πιο πιθανό είναι ότι θα το ξεχάσει την αμέσως επόμενη στιγμή. Αν πάλι αξίζει του εξηγείς την πλάκα και εκτιμάς την καλή αίσθηση του χιούμορ του, κι αν δεν έχει, πάλι καλά το έμαθες νωρίς.

Από την άλλη η μισή αλήθεια ή μια αλλαγμένη αλήθεια μπορεί να είναι πιο ενδιαφέρουσα από αυτό που σου συμβαίνει στην πραγματικότητα και βάζεις τον εαυτό σου να δημιουργήσει άλλο ένα πρόσωπο πέρα από εκείνα τα 1000 που σε αποτελούν. Και υποδύεσαι ένα ρόλο για λίγο ή φαντάζεσαι τη ζωή σου σε ένα παράλληλο κόσμο όπου δεν έχεις βγάλει το λύκειο και δουλεύεις σε super-market, όπου είσαι 35 και το φυλάς για την 1η νύχτα γάμου, που είσαι απλώς μια γραμματέας, ή που μόλις βγήκες από μια τραγική σχέση με ένα Λέοντα! Και οι δυνατότητές σου ξαφνικά περιορίζονται μόνο από την φαντασία σου και όλα είναι πιθανά!!

2 πόδια, 2 μάτια, 2 χέρια..

2009-08-13T00:48:00.000-07:00

Μ’ αρέσει να παρατηρώ τον κόσμο ή όπως το λένε μ’ αρέσει το «people-watching». Όχι από κουτσομπολίστικη περιέργεια αλλά γιατί όπως παρατήρησε μια φίλη έχουμε όλοι 2 πόδια, 2 μάτια, 2 χέρια κτλ, πως γίνεται να μη μοιάζουμε καθόλου (σοφή παρατήρηση παρά το ξανθό)! Είμαστε τόσο διαφορετικοί, τόσο μοναδικοί και τόσο ξεχωριστοί που είναι απίστευτα συγκλονιστικό. (αλήθεια εκείνο το «καθ’ εικόνα και ομοίωση» ήταν για μένα ή για τη δίμετρη, ξανθιά που περνάει δίπλα μου?)

Είναι απίθανο το τι μπορεί να σε ενώνει και τι να σε χωρίζει από κάποιον. Πόσο διαφορετικοί μπορεί να είναι δύο άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει στο ίδιο σπίτι και πόσο να μοιάζουν 2 άλλοι που όχι μόνο έχουν διαφορετικές ηλικίες αλλά και εμπειρίες και ξεκινούν από κάποιο άλλο σημείο του πλανήτη.

Ξέρω έχω πει πολλές φορές πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι λίγοι με τους οποίου ίσως συνεννοείσαι ή ίσως έρχεσαι από τον ίδιο πλανήτη ακόμα κι αν αυτή την περίοδο σε χωρίζουν χιλιόμετρα ή οι «συνθήκες».

Παρ’ όλ’ αυτά, είναι εξίσου ενδιαφέρον και σημαντικό το πώς αντιδρούν οι άλλοι.. αυτοί που σε βλέπουν σαν εξωγήινο. Πως νευριάζουν, πως χαίρονται, πως ντύνονται, γιατί σε κοιτάν περίεργα και αν τελικά υπάρχει κάτι κοινό., αν υπάρχει κάτι που σε ενώνει.. Συνήθως με όλους κάτι έχεις κοινό, το δύσκολο είναι να δώσεις την ευκαιρία, τον χρόνο και να βρεις την διάθεση και την υπομονή για να το ανακαλύψεις. Είναι αρκετά εύκολο να απορρίψεις τους άλλους μένοντας μόνο με τα τρία σου ηφαίστεια και εκείνο το δύστροπο τριαντάφυλλο, το δύσκολο είναι να κρεμαστείς από ένα κομήτη, να πας σ’ άλλους πλανήτες ρισκάροντας πολλά αν όχι τα πάντα.

Γιατί στην τελική είμαστε από άλλους πλανήτες ή μήπως δεν έχει σημασία αφού όλοι μας έχουμε 2 πόδια, 2 μάτια, 2 χέρια…?

να το πω ή θα το ματιάσω?

2009-08-13T00:40:00.000-07:00

Έχω καιρό να γράψω.. και σήμερα σκεφτόμουν γιατί.. νομίζω είναι γιατί είμαι καλά! Δεν είναι όλα τέλεια ξαφνικά ή τα προβλήματα μου λύθηκαν με ένα μαγικό τρόπο, μ’ ένα πονηρό κούνημα ραβδιού ή μύτης – απλώς νιώθω καλά, ίσως ευτυχισμένη! Κάποιος είπε ότι την ευτυχία την καταλαβαίνουμε όταν περάσει, γυρνώντας πίσω σκεφτόμαστε «τότε (ή προ-τότε) ήμουν καλά, ήμουν ευτυχισμένος». Γιατί να μην το βλέπεις όταν το ζεις, γιατί να μην το παραδεχτείς όταν το υποψιάζεσαι?

Ε ναι λοιπόν! Είμαι η Κατερίνα και είμαι καλά!!

Έχω ηρεμήσει, έχω βολευτεί.. έχουν περάσει 10 μήνες και κάθε μέρα είναι διαφορετική και ταυτόχρονα αρχίζει να γίνεται οικεία. Έχω βρει την τεράστια, άνετη πολυθρόνα μου, έχω βάλει και τα πόδια πάνω κι έχω χαλαρώσει. Μου λείπουν πράγματα, μου λείπει ο ζεστός καφές στα χέρια για να απολαύσω την πολυθρόνα. Μου λείπουν οι φίλοι, αυτοί για τους οποίους έχεις παλέψει για να κρατήσεις ή αυτοί που σου έτυχαν και κόλλησες τόσο που ξαφνιάζεσαι κάθε φορά που το συνειδητοποιείς. Μου λείπει η καθημερινή πρόκληση.. κι άλλα πολλά σίγουρα!! Λίγοι είναι αυτοί (τυχεροί????) που είναι ικανοποιημένοι με όσα έχουν. Παρ’ όλ’ αυτά όσα μου λείπουν τα κυνηγάω, κι έχω κάτι να περιμένω..

Οπότε είμαι καλά!!!!! Εσύ πότε ήσουν καλά τελευταία φορά?

Η γοητεία των γκρίζων μαλλιών, ή μήπως όχι????

2009-06-01T01:40:00.000-07:00

55+, με κοιλίτσα, το μαλλί κουρεμένο για να κρύψει την αραίωση και την ηλικία, τα ρούχα προσεγμένα (λέμε τώρα) και αυτοκίνητο .. κι όλο αυτό να προσαρμόζεται στην ανάλογη οικογενειακή κατάσταση αλλά και στην οικονομική.. Μπορεί το αυτοκίνητο να είναι ένα Citroen του ’80 ή ένα Audi του ’07, τα ρούχα να είναι αθλητικά Nike, Adidas, ή ένα ακριβό κουστούμι ή ένα τριμμένο υφασμάτινο που κάποτε μάλλον ήταν καφέ. Κοινός παρονομαστής το βλέμμα του πεινασμένου που πέφτει πάνω σε ο,τι θηλυκό κινείται. Και ενώ είναι κατανοητό και ψιλό-αναμενόμενο αυτοι οι πιο μεγάλοι, συνήθως παντρεμένοι χρόνια, να μην είναι τόσο cool δίπλα σε ωραίες πιτσιρίκες και ίσως αποδεκτό, γιατί όλοι μας θα το κάνουμε λιγότερο ή περισσότερο (κάποια στιγμή), υπάρχουν οι διάφοροι τύποι που κάνουν τη ραχοκοκαλιά σου να ανατριχιάζει και ψάχνεσαι να δεις το γλοιώδες μονοπάτι από σάλιο που σίγουρα αφήνουν στο πέρασμά τους.

Είναι γενική γνώση και αφορά όλες τις μορφές ζωής ότι όταν το αρσενικό πλησιάζει το θηλυκό πρέπει να έχει και κάτι να δείξει, για να φανεί και να ξεχωρίσει από τα άλλα.. όπως κάποια πουλιά δείχνουν τα χρώματα των φτερών ή το τραγούδι τους, άλλα ζώα τη δύναμη ή το τρίχωμά τους έτσι και οι άνθρωποι έχουν κάτι να προβάλλουν για να τους προσέξει ή να τους αποδεχτεί το άλλο φύλο. Υπάρχουν αρκετοί γοητευτικοί, διακριτικοί, ευγενικοί, χαριτωμένοι, με χιούμορ… όπως και ωραίοι (παρά την ηλικία) ή απλώς πλούσιοι… όπως και να έχει κάτι έχουν να προσφέρουν παραπάνω.

Και η απορία μου είναι η εξής: αυτοί οι άλλοι, οι κακόμοιροι μεσήλικες, κοντοί, χοντροί και άσχημοι, χωρίς κάτι εντυπωσιακό πάνω τους, κάτι που να δημιουργήσει μια καλή πρώτη εντύπωση (γιατί είτε το παραδεχόμαστε είτε όχι ΟΛΟΙ κρίνουμε από την πρώτη εντύπωση..) πώς ξεκινάνε να μιλήσουν σε μια 20-30 χρόνια (τουλάχιστον) μικρότερή τους και χωρίς έστω μια διακριτική ατάκα, ένα αστείο (ακόμα και κλισέ) ζητάνε τηλέφωνα και sex???????? Με ποια λογική??? Ή ακόμα κι όταν κάνουν ένα χυδαίο, χοντροκομμένο, ρατσιστικό, φαλλοκρατικό, σεξιστικό, γλοιώδες σχόλιο, με εκείνο το απαράδεκτο πεινασμένο βλέμμα τι φαντάζονται ότι θα κερδίσουν????

Κι από την άλλη ο δέκτης τι πρέπει να κάνει? Να νιώσει οίκτο και λύπηση για τα χάλια τους και να μη μιλήσει? Να τους αποφύγει γιατί ο,τι και να κάνει δεν έχει νόημα? Ή μήπως να απαντήσει αναλόγως στέλνοντας τους πίσω στη λασπο-λακκούβα από όπου βγήκαν?

Κι αν το να απαντήσεις δεν είναι και τόσο εύκολο για χίλιους δυο λόγους, πως αντιμετωπίζεις τέτοιες καταστάσεις? Πως τους δείχνεις πόσο τραγική είναι η θέση στην οποία βρίσκονται?? Και πόσο άβολη είναι η θέση στην οποία φέρνουν εσένα??

Και, όπως είπα, υπάρχουν και κάποιοι που δεν είναι τόσο απαράδεκτοι, κάποιες μάλιστα θα μπορούσαν να γοητευτούν, να βολευτούν, να τους αρέσουν.. κι αυτοί όμως, ακριβώς λόγω ηλικίας, πρέπει να έχουν μια ιδέα για το που έχουν ελπίδες και που όχι, ποιες είναι αυτές που θα τους ενδιέφερε κάποιος στην ηλικία του πατέρα τους. Αλλά το να ξέρεις ότι θα φας άκυρο και να πας (τύπου θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό) είναι γοητευτικό μόνο όταν είσαι έφηβος άντε και πριν τα 30 ή όταν είσαι ερωτευμένος κι όλα δικαιολογούνται!! Στα 50+ δεν δικαιολογείται!!!! Η εμπειρία κι η σοφία που αποκτάς με τα χρόνια?? Δεν δικαιολογείται να σταματάει να δουλεύει το πάνω κεφάλι και να παίρνει τις αποφάσεις το κάτω!!!

Φαντάζομαι δεν υπάρχει θεραπεία και απλώς πρέπει να ανεχτούμε και τους γλοιώδεις τύπους που κυκλοφορούν ανάμεσα μας. Και πολύ φοβάμαι πως πάντοτε το είχαν αυτό το σιχαμένο στυλάκι, απλώς μεγαλώνοντας δεν κρύβεται τόσο εύκολα …

Γιατί και στα δικά μου?

2009-05-15T00:30:00.000-07:00

Και δηλαδή πως γίνεται? ξυπνάς μια μέρα και λες «θέλω να γίνω μάνα»? Και όλο το παραμύθι γάμος, σύζυγος, παιδιά, οικογένεια το θες από μικρό παιδί και το ονειρεύεσαι και κάποια στιγμή το πραγματοποιείς, είναι εκείνο το ρολόι που χτυπάει κάποια στιγμή ή απλώς είναι κάτι που κάνεις όπως όλοι οι άλλοι γιατί η μαμά σου, η γιαγιά σου, το σόι, οι γνωστοί και οι φίλοι περιμένουν από σένα τώρα που μεγάλωσες? Να κατασταλάξεις, να ανοίξεις σπίτι… μήπως απλώς είναι ένα τριπάκι που σε βάζουν αυτό του ονειρεμένου γάμου με νυφικά και μπομπονιέρες και τον πρίγκιπα που θα έρθει και με ένα φιλί θα σε γλιτώσει από ο,τι σε στοιχειώνει κι ο,τι σε βασανίζει.

Κι αν δεν τον βρεις μέχρι τα 30 αυτόν που θες να περάσεις την υπόλοιπη ζωή μαζί του τότε μπαίνεις στη διαδικασία να συμβιβάζεσαι (ίσως με κάποιον που δεν σε ενδιαφέρει πια, κάποιον που «θα γινόταν σωστός πατέρας»..) ή αν απλώς δεν το έχουμε νιώσει ακόμα, αυτή την ανάγκη να αποκτήσουμε απογόνους, υπάρχει ακόμα ελπίδα?

Γιατί βλέπω φίλους και γνωστούς να το ονειρεύονται, να το οργανώνουν, να το προγραμματίζουν, να το ψάχνουν και ανησυχώ γιατί δεν θέλω να μείνω μόνη, πιάνοντας το πάνω πάνω ράφι (όπως προμηνύουν πολλοί βλέποντας κόσμο να περνάει τα 25, να πλησιάζει τα 30 και να μην ανησυχεί).

Χαίρομαι όταν βλέπω νεόνυμφους και μελλοντικούς γονείς να ενθουσιάζονται με το τι τους συμβαίνει, ή όταν μου δείχνουν με καμάρι τα παιδάκια τους και φουσκώνουν από περηφάνια και λιώνουν όταν τους κάνουν τσαλίμια και γλύκες. Μόνο που είναι σαν να είμαι ακόμα 15 και όλο αυτό το πακέτο είναι πολύ μακριά… να τελειώσω το σχολείο, να βρω δουλειά, να βρω κάποιον αρκετά τρελό να με αντέχει… και μετά βλέπουμε..

Και ακούω τις ανησυχίες, τις χαρές, τις συνήθειές τους, τα προγράμματά τους και ενώ καταλαβαίνω ότι είναι ένας συμβιβασμός που κάνουν γιατί τα παιδιά τους είναι ο,τι πιο σημαντικό έχουν, εγώ συνεχίζω να νιώθω τόσο μακριά από όλο αυτό.

Και μετά έρχονται οι κρίσεις: κρίση των 20something, κρίση των 30 και κρίση μέσης ηλικίας. Τι κακό κι αυτό να πρέπει συνέχεια να βρισκόμαστε σε κρίση.. κι αν είσαι γυναίκα όλοι περιμένουν από σένα να φρικάρεις κάθε τρεις κ λίγο. Ειδικά όταν πλησιάζεις στα 30.. όλοι περιμένουν ότι θα αρχίζεις να ψάχνεις για άντρα και να αναρωτιέσαι πότε θα γίνεις μάνα και αρχίζει η γιαγιά, οι γονείς, οι φίλοι τους, οι συνάδελφοι και λοιποί παντρεμένοι να σε ρωτάνε πως στο βλέπεις, τι σκέφτεσαι, αν έχεις βρει κανένα και σου δίνουν συμβουλές για το τι πρέπει να κάνεις, τι πρέπει να έχει αυτός που θα βρεις και σίγουρα να μην κάνεις τα λάθη που έκαναν εκείνοι και την πάτησαν (γάμος από έρωτα κτλ). Και πέφτουν πάνω σου με τα γνωστά κλισέ για τα βιολογικά ρολόγια, ότι ο σημαντικότερος στόχος μας πρέπει να είναι τα παιδιά γιατί γεμίζουν με νόημα τη ζωή σου κτλ.. Κι ενώ δίνουν όλες εκείνες τις συμβουλές τους βλέπεις πολλές φορές να θέλουν να κάνουν όσα κάνεις εσύ που «για σένα είναι η ζωή..» και που «τα κάνεις τώρα που μπορείς γιατί μετά..». Και δεν ξέρεις ποια από τις 2 συμπεριφορές είναι η αληθινή.

Κι αν έχεις περάσει την ηλικία που θα έπρεπε να παντρευτείς ή τουλάχιστον να αρχίσεις να το σκέφτεσαι τότε πρέπει να απαντάς, να εξηγείς, να δικαιολογείσαι για τις σχέσεις και τις επιλογές σου. Κι αλίμονο αν στην τωρινή σου σχέση βρίσκεσαι γιατί περνάς καλά χωρίς βλέψεις για το μέλλον και χωρίς να έχεις σκεφτεί αν αυτός θα είναι ο πατέρας των παιδιών σου, γιατί απλώς δεν έχεις σκεφτεί ακόμα αν θες παιδιά..

Και στην τελική εγώ γιατί ΠΡΕΠΕΙ να γίνω μάνα?

Ouch!

2009-05-11T05:28:00.000-07:00

Και σκέφτεσαι και φαντάζεσαι και δημιουργείς σενάρια.. για εκείνη τη δουλειά, εκείνο τον γκόμενο, εκείνο το φουστάνι.. φτιάχνεις τη ζωή σου στο κεφάλι σου για τους επόμενους 2 μήνες,5 χρόνια, 30 χρόνια έτσι ακριβώς όπως την θες και όσο περνάει ο καιρός και οι ιδέες σου αυξάνονται τόσο ανεβαίνεις στο πιο πάνω συννεφάκι μέχρι να φτάσεις σ’ εκείνο το πάνω-πάνω το ροζ. Και δεν βλέπεις όλα τα δεδομένα γιατί δεν σου αρέσει, σου χαλάνε την εικόνα.. κι ανεβαίνεις.. κι όταν φτάσεις όλα φαίνονται τόσο τέλεια! Η δουλειά είναι όπως την θες, η οικογένεια, τα παιδιά, το μέλλον, ο γκόμενος, το φουστάνι, όλα φαίνονται άψογα..

Και ξαφνικά νιώθεις κάτι να σε τραβάει από το ροζ συννεφάκι σου και να σε επαναφέρει στην πραγματικότητα， να σε προσγειώνει – τι περίεργη έκφραση και πόσο σκληρή, γιατί όπως λέει και το τραγούδι «it’s not the fall that hurts, it’s when you hit the ground».

Και συνειδητοποιείς ότι τη δουλειά την πήρε άλλος, το παιδί σου έχει τατουάζ και τρύπα στη μύτη, ο γκόμενος έχει άλλη και το φόρεμα δε σου κάνει. Βλέπεις όλες αυτές τις σκιές που καμιά φορά σε τρόμαζαν και τις είχες διώξει στο πίσω μέρος του μυαλού σου ξαφνικά να αποκτούν σάρκα και οστά. Υπάρχουν και σε κοιτάν κοροϊδευτικά. Κι αρχίζεις να αναρωτιέσαι γιατί έπρεπε να φύγεις από το συννεφάκι σου? Ποιον ενοχλούσες? Ποιος αποφάσισε ότι πρέπει να ζούμε στην "πραγματικότητα" και γιατί να μην ζούμε στην τρέλα μας? Αφού τελικά περνάμε καλύτερα εκεί!!

Όχι δεν θέλω να μάθω για τα τελευταία σκάνδαλα, όχι δεν θέλω να μάθω για την οικονομική κρίση ή ότι το στενό μου τζιν δεν μου κάνει!!Και προφανώς δεν θέλω κανένα να μου θυμίζει ότι κάποιες από τις επιλογές/συμπεριφορές μου ξεπερνούν τα όρια της ηθικής μου..

Ονειρεύομαι? Ζω στον πλανήτη μου? Ζω με αυταπάτες? Ίσως. Αλλά το κάνω από επιλογή! Αφήστε με λοιπόν! Κι αν εσείς θέλετε να ζείτε στην πραγματικότητα να είστε σίγουροι ότι αυτή είναι και πάλι δημιούργημά σας, γιατί ο καθένας αντιλαμβάνεται τα πράγματα διαφορετικά ανάλογα με τις εμπειρίες, τους κανόνες ηθικής, τις συναναστροφές του. Και όλα αυτά εκφράζουν μια εντελώς καινούρια «πραγματικότητα».

Οπότε τελικά ποιος θα αποφασίσει σε ποιανού την πραγματικότητα θα ζούμε? Κι αφού όλα είναι σχετικά πως είσαι σίγουρος ότι αυτό που αντιλαμβάνεσαι εσύ είναι το ίδιο με αυτό που αντιλαμβάνεται κι ο διπλανός σου?

Κι εγώ γιατί να μη μείνω στον πλανήτη μου?

sex ή φίλοι???

2009-04-03T02:31:00.000-07:00

Φίλος: αυτός που είναι δίπλα σου και στις χαρές και στις λύπες χωρίς να ζητάει παρά ελάχιστα. Όλοι κάπου έχουμε ακούσει εκείνα τα γνωστά ρητά για τη φιλία «ο έρωτας είναι τυφλός, η φιλία κλείνει τα μάτια της» κτλ.. Όλοι αναγνωρίζουν πόσο σημαντικοί είναι οι φίλοι, είναι αυτοί που επιβεβαιώνουν ότι δεν είσαι μόνος σου σε αφιλόξενο πλανήτη, είναι αυτοί που σε δέχονται όπως είσαι.

Πάντα τους περνάμε από τεστ και δοκιμασίες.. η πιο συνηθισμένη και πιο σίγουρη αυτή του χρόνου. Δύσκολα χάνεις φίλους από τα παλιά, δύσκολα σε προδίδουν ή τους προδίδεις.. γιατί αλλιώς πως αντέξατε μέχρι τώρα? Κι έχεις όλες εκείνες τις ιστορίες για το πώς γνωριστήκατε, για εκείνο το μεθυσμένο βράδυ πριν από 700 καλοκαίρια, που δεν πολύ-θυμάται κανείς από πού είχε ξεκινήσει, τις κουβέντες για εκείνον τον τύπο ή εκείνη την γκόμενα. Και ξέρεις πως ο,τι κι αν κάνεις δεν θα σε κριτικάρει, δεν θα πέσεις στα μάτια του, ίσως γιατί σε καταλαβαίνει, ίσως γιατί θα έκανε το ίδιο, ίσως γιατί απλώς είναι φίλος.

Συνήθως όλο αυτό το πακέτο το βρίσκεις σε άτομα του ίδιου φύλου. Είναι πιο εύκολο να σε καταλάβουν και να ταιριάξεις. Κι αν βρεις κάποιον του αντίθετου φύλου που έχει όλα αυτά που ψάχνεις σε κάποιον εκεί έξω για να κάνεις παρέα ή να γίνει φίλος σου?

Πολλοί λένε ότι αυτό δεν γίνεται. Δεν υπάρχει φιλία μεταξύ ανδρών και γυναικών. Πάντα υπάρχει το ερωτικό στοιχείο. Ο ένας πάντα θέλει κάτι παραπάνω από τον άλλο από μια φιλία. Ή μπορεί αυτό να το θέλουν και οι δύο αλλά λόγω συγκυριών/ συνθηκών κτλ δεν έγινε ποτέ τίποτα. Κι από τη στιγμή που υπάρχει το ερωτικό δεν υπάρχει φιλία, απλώς συμβιβάζεσαι – the best you can get, ή ελληνιστί το μη χείρον βέλτιστον = ή φίλος ή τίποτα, άρα φίλος.

Κι αναγκάζεσαι να ακούσεις για την τελευταία κατάκτηση, τον τελευταίο γκόμενο, την τελευταία που ερωτεύτηκε.. κι είσαι πάντα εκεί όταν αυτό τελειώσει, μέχρι να έρθει το επόμενο..

Κι εντάξει όταν ο ένας είναι ερωτευμένος και ο άλλος όχι, τότε η κατάσταση είναι σαφώς άνιση και μια άνιση σχέση δεν είναι φιλία.

Αν όμως απλώς ο ένας ή και οι δύο θεωρούν τον άλλο ελκυστικό, και ίσως αυτό να σήμαινε κάτι παραπάνω, υπό άλλες συνθήκες, - μια και όλα είναι σχετικά – αλλά στη δεδομένη χρονική στιγμή είναι μόνο αυτό, γιατί αυτό δεν είναι φιλία?

Τους φίλους τους θαυμάζουμε, τους επιλέγουμε γιατί έχουμε κοινά, γιατί έχουν στοιχεία που μας αρέσουν και μας τράβηξαν – είτε αυτά είναι το χιούμορ, είτε ο ερωτισμός τους. Γιατί είναι τόσο παράλογο να σ’ αρέσει κι αυτό σ’ ένα φίλο?

Ίσως για τις γυναίκες να είναι πιο εύκολο γιατί πολλά πράγματα δεν είναι άσπρο ή μαύρο. Είναι γνωστό άλλωστε πως μας αρέσει να αναλύουμε τα πάντα: το βλέμμα, την ατάκα, το παπούτσι, τα πάντα… αυτό συμβαίνει γιατί δεν θεωρούμε ότι αυτά γίνονται τυχαία ή κατά λάθος, δεν είπε αυτό γιατί σκέφτηκε μόνο αυτό, υπάρχει story από πίσω. Δεν είναι κάποιος μόνο ελκυστικός, έχει κι άλλα καλά στοιχεία. Δεν σου μιλάω μόνο γιατί θέλω να κάνω sex μαζί σου, ίσως και να το κάνω, αλλά δεν είναι μόνο αυτό, ή δεν είναι σίγουρα μόνο αυτό. Είσαι φίλος μου και χαίρομαι για σένα – για την τελευταία γκόμενα – αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε ένα παράλληλο σύμπαν εμείς οι δύο δεν είμαστε ζευγάρι.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι λίγο πιο ξεκάθαρα, οι ορισμοί τους είναι πιο ασπρόμαυροι. Φίλος είναι αυτός που θα είναι δίπλα σου, θα σε στηρίξει.. κτλ κτλ, και σε καμία περίπτωση δεν τον βλέπεις ερωτικά. Εκεί τα πράγματα μπερδεύονται και η σχέση περνάει σε άλλο επίπεδο, λένε.

Και τι γίνεται με το sex μεταξύ φίλων? Όπως μου είπε κάποιος «τα καλύτερα γκολ μπαίνουνε στα φιλικά παιχνίδια». Εκεί που είσαι πιο χαλαρός, πιο άνετος, που δεν έχεις το άγχος της παρεξήγησης, που ξέρεις ότι ο άλλος σε έχει δει στα χειρότερά σου και συνεχίζει να σε γουστάρει.. που ο,τι και να γίνει δεν θα αλλάξει κάτι την επόμενη μέρα.

Τέλος, αφού με κάποιον ταιριάζεις, κολλάς, γιατί το είδος της σχέσης να καθορίζεται και να περιορίζεται από το φύλο σου? Αυτά τα κοινά στοιχεία που θα σας έκαναν ένα ωραίο ζευγάρι μπορεί να σε κάνουν και φίλο – εξάλλου δεν λένε ότι μια σωστή σχέση βασίζεται στην αλληλο-εκτίμηση και στον σεβασμό? Γιατί μια φιλία πάνω σε τι στηρίζεται?

Σαν τραγουδάκι μου ’μεινες που όλο ξεχνάω τους στίχους

2009-03-30T05:31:00.000-07:00

Πόσες φορές δεν άκουσες ένα τραγούδι και να πεις «πωωω.. μέσα στο μυαλό μου είναι??»? Πόσες φορές δεν μουρμουράς ή σφυρίζεις έναν ρυθμό γιατί κάπως σου κόλλησε? Κι ας σε κοιτούν οι άλλοι παράξενα… κι άλλες φορές απλώς ελπίζεις ότι κάποιος εκεί έξω ακούγοντας το «γνωστό» τραγούδι σκέφτεται εσένα… ή βλέποντάς σε να το μουρμουρίζεις, να καταλαβαίνει τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου..

Κάθε περίοδο στη ζωή μου υπήρχε μια μουσική ή ένα δίστιχο που παίζει από πίσω, σαν αυτές τις ταινίες που το soundtrack κάνει πιο έντονα το νόημα και τα συναισθήματα της ταινίας, σου δημιουργεί κάτι παράξενο εκεί στο στομάχι, λίγο κάτω από την καρδιά.

Μικρότερη κι ερωτευμένη με κάποιον που ούτε με κοίταζε σιγο-μουρμούριζα για τα όμορφα μάτια του, ήθελα να φύγω από τη ρουτίνα (γιατί I'd rather be anything but ordinary please), στα ταξίδια και στις εποχές που έλειπα από όλους δάκρυζα για τις ώρες μακριά τους (…And all these days I spend away I’ll make up for this I swear..) και είχα στο νου μου ότι θα τον αναπληρώσω το χρόνο που έχασα κυνηγώντας τα όνειρα μου. Και στις μεγάλες εντάσεις, στα μεγάλα νεύρα η ανάλογη μουσική για να καταλαβαίνουν οι άλλοι να μη μου μιλήσουν, ούτε να με κοιτάξουν περίεργα γιατί είμαι έτοιμη για καυγά!

Και είναι κι εκείνα τα τραγούδια που σε προδιαθέτουν να χαμογελάσεις, να αφαιρεθείς, να τσιτώσεις, να ερωτευτείς.. κι εύχεσαι κάποια στιγμή να υπάρχουν άνθρωποι που να σε κάνουν να νιώσεις όπως σ' εκείνο το τραγούδι.. κι αναρωτιέσαι από ποιον εμπνεύστηκε και το έγραψε το άλλο.. ποιας το χαμόγελο είναι χρώματα και μουσικές και για ποιον θα ξεκινούσα κι ας μου βγει και σε κακό..

Κι όλοι μας σε μεγάλους χωρισμούς, αποχωρισμούς, έρωτες κάπου θα βρίσκουμε στήριγμα, κατανόηση σε ένα στίχο.. και σιγοτραγουδάς για την αγάπη σου, για τον φίλο σου, τη χαρά, τη λύπη ή το θυμό σου. Κι όσο πιο έντονη η στιγμή τόσο πιο πολλά τα στιχάκια γύρω της.Και σιγά σιγά εξελισσόμαστε… αλλάζουμε, προχωράμε, ακόμα κι αν δεν πηγαίνουμε μπροστά, ίσως ούτε πίσω, απλώς αλλού. Κι όμως πάντα αναρωτιέμαι αν τελικά μετακινούμαστε εμείς ή ο κόσμος γύρω μας.. και η μουσική του μας ακολουθεί… Δηλαδή μήπως εμείς είμαστε ένα σταθερό σημείο και γύρω μας περιστρέφεται ο κόσμος και όχι το ανάποδο. Γιατί πόσο έχω αλλάξει στις βασικές αρχές και ανάγκες μου? Πόσο μακριά και πόσο κοντά είναι εκείνο το 13χρονο κοριτσάκι που άκουγε Ξύλινα Σπαθιά και Μαχαιρίτσα? Κι αν εξελισσόμαστε και αλλάζουμε πως διατηρούμε τόσο τα βασικά χαρακτηριστικά όσο και τις σταθερές μας? Μήπως απλώς προσαρμοζόμαστε σε κάθε νέο περιβάλλον για να επιβιώσουμε? Σαν χαμαιλέοντες που αλλάζουν χρώμα ανάλογα με το που βρίσκονται.

Τον τελευταίο καιρό η μουσική που με τριγυρίζει έχει ένταση, θυμό και νεύρο. Και η ζωή μου είναι σαν να προσπαθεί να αναπληρώσει το προηγούμενο εξάμηνο της προσαρμογής σε όλα τα καινούρια δεδομένα, που ένιωθα το σκηνικό να αλλάζει χωρίς άλλες σταθερές παρά λίγους ανθρώπους. Και τώρα σαν να ξυπνάω από χειμερία νάρκη και πρέπει η αδρεναλίνη να χτυπήσει κόκκινο για να ξυπνήσω τελείως.

Κι όπως λέει ο Πασχαλίδης "σε σφυρίζω, σε σφυρίζω"… Και περιμένω να δω τι θα μου φέρει το επόμενο τραγούδι..

Πρώτες φορές ή κάθε φορά πρώτη φορά..

2009-03-27T02:21:00.000-07:00

Ξυπνάς, αν έχεις καταφέρει να κοιμηθείς, ντύνεσαι, με τα ρούχα που έχεις διαλέξει από την προηγούμενη, παίρνεις την καινούρια τσάντα, τα καινούρια παπούτσια, φοράς σαν πανοπλία την καλή σου διάθεση, παρακαλώντας να μην φανεί από καμιά χαραμάδα ο φόβος, το άγχος, η αγωνία και ξεκινάς για την πρώτη μέρα στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά…

Πόσες φορές, πόσες πρώτες μέρες? Και κάθε φορά το άγχος του τι θα βρεις, πως θα σε δουν, πως θα τους δεις… και καλά αν δεν είσαι ο μόνος καινούριος, αμέσως βρίσκεις συμμάχους για να την αντέξεις την πρώτη μέρα, να μοιραστείς πληροφορίες, άγχος και ενθουσιασμό…

Αν όμως χτυπώντας την πόρτα σε υποδεχτούν χαμογελώντας λέγοντας σου «μα τι κάνεις εσύ εδώ? Σε περιμέναμε την άλλη βδομάδα!! !», ξαφνικά δεν είσαι μόνο ο «καινούριος» αλλά και ο «ξέμπαρκος», ο «τι-κάνω-εγώ-εδώ-τώρα». Και τότε τι κάνεις? Μαζεύεις τα κουράγια σου, το παίζεις άνετος και γελάς λέγοντας «έκπληξη!!»?

Ποιος δεν θυμάται την πρώτη μέρα στο σχολείο? Το πρώτο φιλί? Την πρώτη φορά που έκανε σεξ? Την πρώτη φορά που πληρώθηκε? Η πρώτη φορά σε snowmobile, να ακολουθείς κάτι τρελούς στα βουνά, στα απάτητα, στο πουθενά..

Όλες οι πρώτες φορές έχουν κάτι το μαγικό! (ή όπως λέει εκείνη η παλιά διαφήμιση πόρωση και χωρίς αλεξίπτωτο!!!!) Έχουν φόβο, άγχος, αγωνία, ενθουσιασμό, ένταση.. η αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο κι εσύ να εύχεσαι να μην ακούγεται η καρδιά σου που κοντεύει να πεταχτεί από το στήθος σου, ούτε να φαίνονται τα χέρια σου που τρέμουν..

Όσο μεγαλώνεις τόσο πιο δύσκολο είναι να το νιώσεις αυτό. Οι πρώτες φορές λιγοστεύουν, ο ενθουσιασμός μειώνεται και γίνεσαι πιο «μεγάλος», πιο ώριμος, πιο ρεαλιστής και πιο πεζός.. τα παιδιάστικα συναισθήματα κρύβονται στο πίσω μέρος του μυαλού σου μέχρι κάποιος να στα θυμίσει, μέχρι κάποιος κοντά σου να τα νιώσει και να σε βοηθήσει να τα ξαναζήσεις κι εσύ …

Τι κρίμα μεγαλώνοντας να λιγοστεύουν οι πρώτες φορές.. τι κρίμα που «μεγαλώνοντας» και «ωριμάζοντας» αρχίζουν να μας φαίνονται όλα συνηθισμένα και ίδια, ξεχνάμε να ενθουσιαζόμαστε, να μένουμε ξάγρυπνοι όλη νύχτα περιμένοντας να αρχίσει η επόμενη συγκλονιστική μέρα της υπόλοιπης ζωής μας…

Μοναξιά μέσα στο πλήθος...

2009-03-09T10:17:00.000-07:00

Πόσο εύκολο είναι να γνωρίσεις κόσμο? Να πιάσεις κουβέντα με τον διπλανό σου στο τρένο (τυχαίο το παράδειγμα), ή να βγεις για καφέ με τον καινούριο στη δουλειά για καφέ.

Αν είσαι καινούριος σε μια πόλη, μια δουλειά, ένα σχολείο ποια είναι η διαδικασία για να ενταχθείς , να αποκτήσεις κύκλο? Θα μίλαγες σε έναν άγνωστο σε ένα bar, club, cafe, ή θα απαντούσες κάποιον που σου πιάνει κουβέντα? Κάνεις accept στον άγνωστο που σου κάνει add στο facebook? Ή τελικά μόνο μέσω γνωστών ό,τι γίνει? Αν είσαι τυχερός και ο φίλος, φίλη έχει μεγάλο κύκλο και γνωριμίες κάτι γίνεται, όλο και κάποιος θα βρεθεί… αλλά αν όχι, αν είναι και αυτοί καινούριοι τότε τι γίνεται? Πώς γνωρίζεις κόσμο?

Σε chat ή σε speed dating? Τι τρομαχτικό που ακούγεται αυτό!!! Λατρεύω το internet και το pc μου αλλά πως θα νιώσεις τη χημεία? Αυτό που σε κάνει να ξεχωρίσεις κάποιον από κάποιον άλλο.. με τρομάζει η εποχή που η ανθρώπινη επαφή θα έρθει σε δεύτερη μοίρα και φαίνεται να μην είναι τόσο μακριά.. για μένα το internet είναι άλλο ένα μέσο για να διατηρήσω την επαφή με ανθρώπους που βρίσκονται μακριά μου και αλλιώς θα τους έχανα, και είναι και ένας ακόμα τρόπος να πλησιάσω τον υπόλοιπο κόσμο, άλλο ένα παράθυρο σαν την τηλεόραση και τα βιβλία… σε άλλες περιπτώσεις αντικαθιστά το τηλέφωνο, τα γράμματα, τα ραβασάκια, τα μηνύματα, κι όλες εκείνες τις μαλακίες που κάνεις στο χώρο της δουλειάς, στο σχολείο κτλ.. καταρρίπτει τοίχους και χιλιόμετρα και βοηθάει να απομονώσεις τον άλλο από το περιβάλλον του όταν σ’ ένα chat είστε μόνο οι δυο σας.

Κι όμως τίποτα δεν συγκρίνεται μ’ ένα άγγιγμα, ένα χάδι, ένα βλέμμα, μια αγκαλιά… το να νιώσεις τον άλλο δίπλα σου, να νιώθεις ότι κάτι σας ενώνει, κάτι που δεν το βλέπεις και μόνο το αισθάνεσαι… σαν να υπάρχει στον αέρα, στην ατμόσφαιρα.. όλη αυτή η μαγεία χάνεται μέσα στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Και είναι τόσο κρίμα να έχει γίνει τόσο δύσκολο το να πλησιάσεις τους άλλους…

«Αυτοί που γνώρισα στο rave party με χαιρετάν μεσοβδόμαδα στο δρόμο, κάτι που δεν μπορώ να πω για τους 550 facebook φίλους μου»*

*από το περιοδικό FREE, Μάρτιος 2009.

.. πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρά μου την παιδική..

2009-03-05T23:04:00.000-08:00

Και ποτέ δεν έχω κλάψει πιο πολύ από απόψε… 25 μέρες πριν από τα 28^α γενέθλιά μου, γυρίζω στο πατρικό μου, 3 μόλις μήνες μετά τον αποχωρισμό μου από την οικογένεια, για ένα βράδυ. Ένα βράδυ που αποφασίζω να ζήσω εργένικα, να περάσω το χρόνο μου όπως παλιά, όπως μοναδικά έχω συνηθίσει... και οφείλω να συνειδητοποιήσω ότι όλα έχουν αλλάξει, έχουν περάσει στο παρελθόν κι έστω αν χαίρομαι που στα 28 μου επιτέλους δεν είμαι πια στο εφηβικό μου δωμάτιο, πονάω και μου στοιχίζει και κλαίω και υποφέρω και βασανίζομαι και ποτέ δεν υπέφερα τόσο από το πέρασμα του χρόνου. Και λίγες μέρες πριν από 28^α γενέθλια μου υποφέρω για τον πιο μεγάλο αποχωρισμό που αρνούμαι να ζήσω, τον αποχωρισμό από τα γαλάζια μου μονά σεντόνια και το λευκό πάπλωμα που μυρίζει όπως τίποτε άλλο στον κόσμο και τα ξαναβάζω στο πρόσωπό μου σαν να είναι η τελευταία φορά και κλαίω δυνατά γι’ αυτά και για όλα τα άλλα, για τα ίδια που κλαίω χρόνια τώρα, για μια εφηβεία που μου ερεθίζει το κεφάλι, που με τη γλύκα της με εμποδίζει να ωριμάσω, μια εφηβεία γεμάτη με πρόσωπα, καταστάσεις, κρυφούς και φανερούς έρωτες, προσδοκίες που πάντοτε ξεκίναγαν από τα γαλάζια σεντόνια, γιατί κάθε μοναδική μου μέρα ξεκίναγε από εκεί και κάθε μοναδική μου νύχτα ξεκίναγε εκεί, γελώντας, νοσταλγώντας, παραμιλώντας και μερικές φορές κλαίγοντας δυνατά, ξυπνώντας τη μητέρα μου για να έρθει στο δωμάτιο και να με ρωτήσει «τι συμβαίνει πάλι;». Κι απόψε δεν ξύπνησε ή ξύπνησε αλλά δεν σηκώθηκε, ίσως γιατί ξέρει, ίσως γιατί με αφήνει να το προσπεράσω κι αυτό, να το αφήσω πίσω, ίσως γιατί αυτά τα σεντόνια δεν με χωράνε πια. Αφήνω το σημάδι από τη μάσκαρα πάνω στο μαξιλάρι, βγάζοντας έναν ακόμη λυγμό, ένας λυγμός που γίνεται σπαραγμός, που γίνεται θρήνος, που μαζί του αναπολώ, ξαγρυπνώ και κρατώ τρέμοντας για λίγες ακόμη στιγμές όλα όσα ήταν δικά μου και τώρα δεν υπάρχουν πια και μόνο τα θρηνώ…

Η "τυραννία" της οικειότητας στη δουλειά

2009-02-26T06:02:00.000-08:00

Έχω ακούσει πολλές και διαφορετικές απόψεις για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεσαι στο χώρο εργασίας. Κάποιοι λένε πως πρέπει να είσαι απόμακρος και τυπικός, ότι δεν είναι καλό να γνωρίζουν οι συνάδελφοί σου τι γίνεται στη ζωή σου γιατί μπορεί στο μέλλον να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου, να μην μπορείς να κρυφτείς αν χρειαστεί, να μην μπορείς να βρεις δικαιολογίες ή να πεις ψέματα. Προφανώς όλοι μας κάπου χρειάστηκε να παρουσιάσουμε λίγο διαφορετικά γεγονότα για να καλύψουμε την αλήθεια ή να ξεφύγουμε από μια δύσκολη κατάσταση και προφανώς αυτό δυσκολεύει όταν όλοι ξέρουν τι γίνεται…

Άλλοι λένε πως δεν είναι κακό να μιλάς, να ανοίγεσαι αλλά λίγο και πάντα να διατηρείς τον πληθυντικό και τις αποστάσεις.. και καλά αν είσαι σε ανώτερη θέση μπορεί αυτή η συμπεριφορά να βοηθήσει στο να διατηρήσεις το κύρος σου και να μπορείς να επιβάλλεις τις αποφάσεις πιο εύκολα, αν είσαι όμως σε κατώτερη θέση τότε είναι σαν να αναγνωρίζεις την ανωτερότητα του άλλου και σίγουρα δεν θα σε δει ποτέ σαν ίσο.

Άλλοι πάλι κάνουν φιλίες χρόνων από τη δουλειά, κανονίζουν εξόδους, ταξίδια, οικογενειακές συγκεντρώσεις.. δεν θεωρούν ότι πρέπει να ανησυχούν για κάτι, ίσως γιατί είναι καλοί σ’ αυτό που κάνουν, ίσως γιατί θεωρούν ότι κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει κάτι εναντίον τους, ίσως πάλι γιατί είναι απονήρευτοι και δεν περιμένουν κάτι τέτοιο.

Μάλλον όλα είναι σχετικά.. αν το κλίμα στη δουλειά σου είναι αρκετά φιλικό δεν μπορείς να μην ακολουθήσεις, θα μείνεις απ’ έξω. Αν πάλι είσαι φιλικός ενώ οι άλλοι δεν σε έχουν δει και με καλό μάτι, κινδυνεύεις να βρεθείς σε άσχημη θέση.

Και όλα αυτά δεν τα ξέρω από προσωπική πείρα.. είναι απόψεις άλλων, βγαλμένες από δικές τους εμπειρίες, συνεργαζόμενοι με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους.

Στις ελάχιστες δουλειές που έχω πάει δεν μπόρεσα να κρατήσω αποστάσεις, δε νομίζω ότι μπορώ να το κάνω γενικά - τουλάχιστον όχι τώρα πια.. παλιότερα μου ήταν πιο εύκολο. Μου έχουν πει ότι κάποια στιγμή θα την πατήσω, κάποια στιγμή θα μου γυρίσει πίσω άσχημα, αλλά δε με νοιάζει. Μου αρέσει να μιλάω με τον κόσμο (ναι, ξέρω, μου αρέσει να μιλάω γενικά… αλλά μη γίνεστε κακοί), μου αρέσει να πλησιάζω τους άλλους και να τους γνωρίζω. Φοβάμαι να είμαι μόνη μου και απομονωμένη, είτε στη δουλειά, είτε σε παρέες, είτε σπίτι…

Παρ’ όλ’ αυτά το σκέφτομαι, κι αν αυτός που τώρα κάνεις την πλάκα σου κάποια στιγμή χρειαστεί να σου κάνει παρατήρηση, αν εσύ πρέπει να κάνεις σοβαρές κουβέντες, ή αν απλώς λόγω καλής διάθεσης ξεπεράσεις απλώς τα όρια.. τότε τι γίνεται? Επανέρχεσαι σε αυτήν την αρχική κατάσταση που ανάμεσα σας υπήρχε απόσταση ή τίποτα δεν αλλάζει αν πέσουν τα τείχη. Και αν λόγω της οικειότητας δημιουργηθούν προβλήματα και προστριβές, αν δημιουργηθούν παρατράγουδα και παρεξηγήσεις, αν κάποια μέρα αυτός που μέχρι χτες βοηθούσε να περνάν οι βαρετές ώρες στη δουλειά συνειδητοποιήσει ότι καλή η πλάκα αλλά στη δουλειά δεν μπορείς να κάνεις φίλους, τότε τι γίνεται? Πως το χειρίζεσαι?

Και για να το πάω και πιο μακριά, οι ερωτικές σχέσεις στη δουλειά αποδίδουν, κουράζουν, δεν αντέχουν ή απλώς δημιουργούν προβλήματα???

Με μπερδεύουν όλα αυτά… γιατί δεν μας έφτανε το ότι κάθε πρωί πρέπει να σκεφτούμε τι θα βάλουμε, να προσέξουμε τι θα φάμε, τα λεφτά μας, το σπίτι, το αυτοκίνητο, τις κάρτες, τα έξοδα, την μόλυνση του περιβάλλοντος και το φαινόμενο του θερμοκηπίου και μην ξεχνάμε και την οικονομική κρίση… τώρα θα πρέπει να ανησυχώ και για το πώς θα μιλήσω στη δουλειά γιατί κάποιοι που βλέπω κάθε μέρα μπορεί να με παρεξηγήσουν και να μου δημιουργήσουν προβλήματα?? Κι εγώ είχα χαρεί που τέλειωσε το σχολείο και γλίτωσα από αυτά..

100 χιλιάδες κομμάτια

2009-02-09T00:34:00.000-08:00

Η εικόνα που δείχνουμε προς τα έξω σίγουρα είναι αυτή που θέλουμε να δουν οι άλλοι. Πάντα προσπαθούμε να κρύψουμε στοιχεία και κομμάτια ανάλογα με το ποιος είναι απέναντί μας. Σε πολύ λίγους δείχνουμε την "τρομαχτική" αλήθεια για εμάς. Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και η ανάγκη για επιβεβαίωση δεν αφήνουν να παρουσιάσουμε τις φοβίες, τις ανασφάλειες, τα ελαττώματα μας, ή τουλάχιστον προσπαθούμε να ρίξουμε ένα πέπλο (στάχτη) στους άλλους ώστε να χάσουν αυτές τις "μικρολεπτομέρειες" που όμως αυτές είναι που μας ξεχωρίζουν από τους άλλους.

Κι αν αφήσεις κάποιους να ρίξουν μια ματιά στο τι συμβαίνει στο κεφάλι σου και το συμπέρασμα, το σχόλιο ή η αντίδρασή τους είναι αυτή ακριβώς που φοβόσουν, τι κάνεις? Αν τελικά δεν εντυπωσιαστούν από αυτό που πραγματικά είσαι και συνειδητοποιήσουν ότι είσαι απλώς άλλος ένας, σαν όλους αυτούς που τριγυρνάνε δίπλα μας ή δεν καταλάβουν πόσο σημαντική κίνηση ήταν αυτή για σένα… Τότε τι? Να το πάρεις πίσω- δε γίνεται, να υποκριθείς ότι δε συνέβη ποτέ- ούτε αυτό γίνεται. Μάλλον δύο λύσεις απομένουν: να το πάρεις στην πλάκα, έλα τώρα δεν ήταν σοβαρό, πλάκα έκανα, σιγά να μην σκέφτομαι/ νιώθω/ πιστεύω/ κάνω όλα αυτά∙ ή να τρέξεις να κρυφτείς, να κλειστείς στο καβούκι σου και την άλλη φορά να προσέξεις περισσότερο, να το σκεφτείς 2,3,7 φορές πριν ανοιχτείς ξανά.

Και αν αυτά τα 100.000 πρόσωπα που έχουμε είναι μικρά κομμάτια μιας εικόνας, τότε ποιο από όλα είναι το αληθινό και πως μπορούμε να τη δούμε αυτή την εικόνα ολόκληρη? Και υπάρχει κανείς που βλέπει ολόκληρο το παζλ? Και η κλασική ανησυχία: πως μπορείς να είσαι σίγουρος για το πώς σε βλέπουν οι άλλοι? Γιατί αν κοιτάς από μακριά η εικόνα δεν είναι καθαρή και αυτό που βλέπεις ίσως να μην ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.. αλλά από κοντά μπορείς να δεις τις ατέλειες και τα μειονεκτήματα…

Και για να μην ξεφεύγω, πως γίνεται να μάθω τι σκέφτονται οι άλλοι για μένα?

Τον τελευταίο καιρό ακούω χαρακτηρισμούς καινούριους για μένα κι από άτομα που δεν περίμενα να με βλέπουν έτσι… Μήπως έχω αλλάξει τόσο πολύ? Μήπως απλώς έχω μπερδευτεί? Μήπως θα αρχίσω να κοιτάω γύρω γύρω μ’ εκείνο το βλέμμα του Μπους και ν’ αναρωτιέμαι ποιος είμαι και γιατί με έφεραν εδώ.. ή ίσως να μην έχω αλλάξει, αλλά απλώς τώρα νιώθω πιο σίγουρη γι αυτό που σκέφτομαι ή γι αυτό που είμαι και ίσως να μη φοβάμαι να το δείξω…

Και μια και μιλάμε γι αυτό, τι ΑΚΥΡΗ ανασφάλεια είναι αυτή? Κι από πού ήρθε? Να ‘ναι κολλητικό? Και ποιος μου την κόλλησε?

Τελικά είναι καλό να αφήνουμε τους άλλους να πλησιάσουν? Ή μόνο δυσκολίες μπορεί να μας φέρει κάτι τέτοιο? Δύσκολα αφήνουμε την κρυψώνα μας, τους τοίχους που χτίζουμε γύρω μας από παιδιά για να μας προστατέψουν από τους άλλους, γιατί πάντα φοβόμαστε ότι δεν θα μας δεχτούν. Τουλάχιστον όταν το κάνουμε, ας μην το μετανιώνουμε. Ρίσκο είναι και δίκοπο μαχαίρι η οικειότητα (ή όπως λέει μια φίλη είναι τυραννία η οικειότητα) αλλά χωρίς αυτή δε γίνεται. Αν δε μπορείς να έχεις ανθρώπους γύρω σου, πάρε ένα ρόπαλο, ανέβα στα βουνά, ζήσε σε σπηλιά και κυνήγα βίσωνες.

Φίλοι… για πάντα?

2009-01-27T04:05:00.000-08:00

Όλοι μας βάζουμε τους ανθρώπους γύρω μας σε λίστες, σε κουτιά ή κάτι παρόμοιο.. αυτός είναι συνάδελφος, αυτός άσχετος, αυτός φίλος… αυτόν τον συμπαθώ, αυτόν όχι, ο άλλος είναι αδιάφορος… ο κάθε ένας έχει αναπτύξει με εμάς εκείνη την σχέση που η θέση, οι συνθήκες, οι συγκυρίες μας έχουν επιβάλλει. Και αυτή την σχέση την αναπτύσσουμε, την απορρίπτουμε, την εξελίσσουμε…

Υπάρχουν και οι αλλαγές. Και επειδή τίποτα δεν είναι σταθερό, ειδικά στις ανθρώπινες σχέσεις, κάποιος ανεβαίνει και άλλος κατεβαίνει κατηγορία. Και υπάρχουν και μερικοί που δεν μετακινούνται εύκολα, έχουν καβατζάρει μια θέση στην καρδιά, στο μυαλό και στη ζωή μας, συνήθως άθελά τους, και ο,τι κι αν σου κάνουν είναι πολύ δύσκολο να τους διώξεις. Κι όμως γι’ αυτούς είναι πιο εύκολο να μας πληγώσουν ή να μας προδώσουν. Έχουμε ρίξει τα τείχη, τις άμυνες, δεν προσέχουμε, δεν φυλαγόμαστε και φυσικά είναι πολύ πιο εύκολο και για μας να τους καταλογίσουμε λάθη. Δημιουργούμε για αυτούς μια εικόνα που ίσως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κι αυτό γιατί κρατάμε τα καλύτερα στοιχεία τους και ξεχνάμε τα άλλα… ξεχνάμε ότι έχουν κι αυτοί όπως όλοι μας αδυναμίες, κάνουν λάθη και επιλέγουν να ζήσουν διαφορετικά από εμάς, ίσως και διαφορετικά από ότι θα περιμέναμε…

Κι όταν συμβεί αυτό, όταν κάποιος μας προδώσει, μας πληγώσει, μας απογοητεύσει ή διαλέξει κάτι άλλο από αυτά που εγκρίνουμε ή επιλέγουμε εμείς, τι κάνουμε? Ποιο είναι το όριό μας, πότε κόβουμε σχέσεις ή όπως λένε στα αγγλικά «when enough is enough»? και υπάρχει αυτό το σημείο γι’ αυτούς τους λίγους? Γιατί σ’ αυτά τα 6 δις ανθρώπων αυτοί που πληρούν τα κριτήρια για να πάρουν μια τέτοια θέση στη ζωή μας είναι πολύ λίγοι! Και τα στραβοπατήματα δεν είναι για όλους? Γι’ αυτό δεν είμαστε εμείς δίπλα τους να τους κρατήσουμε πριν πέσουν, ή να τους σηκώσουμε αν δεν προλάβουμε, ή να τους σπρώξουμε αν θέλουν να ανέβουν. Και στα δύσκολα και στα εύκολα? Γιατί οι φίλοι φαίνονται και στην ανάγκη, γιατί αυτοί θα σε στηρίξουν μέχρι το τέλος, γιατί δεν θα είναι μόνο ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, αλλά και στην χαρά που πραγματικά θα τους νιώθεις να χοροπηδάνε από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου όταν είσαι για κάτι χαρούμενος, χωρίς ζήλιες και μικρότητες.

Αλλά και πάλι, το ερώτημα παραμένει: τι κάνεις όταν ο φίλος επιλέγει κι εσύ διαφωνείς, όταν τον βλέπεις να κάνει λάθη που θα του κοστίσουν πολύ αλλά δεν τα βλέπει γιατί είναι μέσα στο χορό- γιατί μπορεί απ’ έξω να «λες πολλά τραγούδια» αλλά βλέπεις πιο καθαρά και πιο γρήγορα αν ο χορός καταλήγει στον γκρεμό του Ζαλόγγου.

Πάντα πίστευα ότι οι φίλοι δεν είναι μόνο για να στηρίζουν, είναι για να λένε και τη γνώμη τους, να προσπαθήσουν να προστατεύσουν αυτούς τους φίλους, δεν ξέρω αν υπάρχουν όρια, αν όντως κάπου πρέπει να σταματάμε να μιλάμε και να αφήνουμε τους άλλους να κάνουν τα λάθη τους… φοβάμαι να κάνω κάτι τέτοιο.

Και αν οι επιλογές τους ή τα λάθη τους, πληγώνουν εμάς? Κι αν πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτούς και σε εμάς? Ο πιο συνηθισμένος λόγος για κάτι τέτοιο είναι η επιλογή σε γκόμενο, σύζυγο, φίλο κτλ… κι αν αυτός είναι ο δικός σου? Ο νυν, ο πρώην ή απλώς αυτός που γουστάρεις… μήπως σκέφτεσαι ότι η αγάπη είναι πάνω από τη φιλία? Ή μήπως ότι «η κολλητή μου έκλεψε τον άντρα μου αλλά μου λείπει η π******α»? κι αν το πρόβλημα είναι ότι πρόδωσαν την εμπιστοσύνη μας? Αν μας απέρριψαν μπροστά σε άλλους, αν θεωρούν ότι πλέον δεν πληρούμε τα κριτήρια.. τότε τι γίνεται?

Η αγάπη που έχεις για ένα φίλο είναι τόσο απλή, σαν αυτές που έχουν τα μικρά παιδιά, δεν περιμένεις να κερδίσεις, να πάρεις, απλώς δίνεις, δένεσαι και αφήνεσαι… κι όπως και στα παιδιά πονάει και περισσότερο όταν ο αποδέκτης ή απλώς η σχέση αποδειχτεί λίγη. Επειδή όμως κανείς δεν είναι τέλειος είναι σημαντικό να μην χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους, ακόμα και σ’ αυτούς που μας αδίκησαν… γιατί χωρίς αυτούς τους λίγους τίποτα δεν είναι αληθινό.

Venus Vs Mars

2009-01-14T02:55:00.000-08:00

Και ξυπνάει η Βίκυ (Πίτσα, Βαγγελίτσα, Ευτέρπη, Άρτεμις,…)το πρωί και ετοιμάζεται για τη δουλειά της. Ο Γιώργος (Δημήτρης, Κώστας, Μπάμπης…) κοιμάται ακόμα στην αριστερή μεριά του κρεβατιού, γιατί είναι πιο τυχερός, πιάνει δουλειά μια ώρα μετά.

Η Βίκυ τον κοιτάει, χαμογελάει και σκέφτεται την προηγούμενη νύχτα, ήταν τόσο γλυκός, τρυφερός, έδειχνε να νοιάζεται. Αλλά τι ήταν αυτό που της είπε για εκείνες τις διακοπές πρόπερσι; Ήταν λίγο πριν γνωριστούνε, είχε πάει στο νησί με την παλιοπαρέα. Καλά παιδιά αλλά τον παρασύρουνε.. τι εννοούσε με το «ήταν από τα καλύτερα καλοκαίρια του»?? μήπως είχε γνωρίσει καμία? Αφού και πέρσι που πήγαν μαζί περάσανε πολύ καλά.. δεν ήταν οι φίλοι του μαζί βέβαια αλλά και πάλι.. μήπως η πρώην του είχε ξαναεπικοινωνήσει? Δεν την γνώρισα ποτέ. Λες να είναι ακόμα ερωτευμένος? Να μην την έχει ξεπεράσει? Κι αν τελικά όλα είναι ένα ψέμα? Μα πώς γίνεται, κι όλα αυτά που περάσανε μαζί? Τόσες μέρες, τόσες νύχτες, εκδρομές… και σ’ εκείνο το μαγαζί που δεν θέλει να πηγαίνει? Μήπως όντως δεν την έχει ξεπεράσει?

Ο Γιώργος έχει αρχίσει να ξυπνάει γιατί η Βίκυ κάνει λίγη φασαρία, έχει ανάψει και το φως.. την κοιτάει, όμορφη είναι! Και οι προηγούμενες όμως δεν ήταν κακές.. τι να έκανε ο ΠΑΟ χτες? και η Manchester?? Το είχα παίξει και διπλό.. και πρέπει να αλλάξω και τα λάστιχα στο αυτοκίνητο γιατί είναι ώρα τους κι ένα service, το χρειάζεται, τόσες εκδρομές, πολλά χιλιόμετρα… ώρα να σηκωθώ να φτιάξω καφέ.

Η Βίκυ τον κοιτάει ξανά, ωραίος φαίνεται, σαν μωρό, αλλά τι σκέφτεται? Γιατί με κοιτάει έτσι? Θα είναι για τα 700 γραμμάρια που πήρα στις γιορτές. Φαίνεται ε? κι αυτό το τζιν δείχνει τα ψωμάκια.. πω πω!! Πρέπει να αλλάξω! Και να πάω για ψώνια, μια χοντρή σαν κι εμένα δεν μπορεί να φοράει τα ίδια ρούχα και αυτός είναι ψηλός, ενώ εγώ όχι.. λογικό να μη με θέλει πια…

Ο Γιώργος φτιάχνει καφέ και κόβει και λίγο κέικ.. κόβει κι ένα ακόμα: Έλα αγάπη, πάρε ένα κομμάτι!
Τι???? κέικ?? Επίτηδες το κάνεις???? Εντάξει έχω πάρει 700 γραμμάρια αλλά όχι και να μου συμπεριφέρεσαι έτσι? Εγώ σ’ αγαπάω και κάνω τα πάντα για σένα! Μήπως θες να παχύνω για να έχεις δικαιολογία να με χωρίσεις!! Γιατί το ξέρω, κατά βάθος τη Νίτσα θες ακόμα! Αλλά όχι κύριε το σχέδιο σου δεν θα πετύχει!! Πάω στη δουλειά και όταν γυρίσω φρόντισε να είσαι εδώ!!!!! Πρέπει να μιλήσουμε!!

Η Βίκυ πάει στη δουλειά νευριασμένη, στεναχωρημένη, απογοητευμένη, παίρνει τις φίλες της τηλέφωνο και περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε, περνάνε ώρες πάνω από καφέδες και ποτά, με κλάματα και συμβουλές!

Ο Γιώργος έχει μείνει με το κέικ στο χέρι και σκέφτεται ότι το κέικ με κομμάτια λεμονιού δεν πρέπει να της αρέσει… και φεύγει να πάει το αυτοκίνητο στο συνεργείο!

Ζούμε ή απλώς υπάρχουμε??

2009-01-09T02:43:00.000-08:00

Περνώντας από ένα σχολείο είδα παιδιά να παίζουν μπάσκετ, πόσο ήρεμο και χαλαρωτικό και παρεΐστικο μου φάνηκε αυτό και δυστυχώς πόσο σπάνιο. Τώρα τελευταία έχω την αίσθηση πως όλοι μας, κι εγώ μαζί, κολλάμε μπροστά σε μια οθόνη, είτε τηλεόρασης, είτε υπολογιστή, και χάνουμε ώρες που θα μπορούσαμε να περάσουμε έξω με φίλους, με ένα βιβλίο, κάνοντας μια βόλτα.

Όλο αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν μιλάμε για πιο μεγάλες πόλεις και πιο μικρές ηλικίες. Σε εκείνη την κλασική, πλέον, έκθεση στο σχολείο «τι μου αρέσει να κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο» τι γράφουν σήμερα? Φοβάμαι ότι οι απαντήσεις είναι δύο: η πρώτη απλή και λακωνική «ΔΕΝ ΕΧΩ ελεύθερο χρόνο» και η δεύτερη «να παίζω playstation, στο internet, wii… (και η λίστα συνεχίζεται)».

Κυκλοφορεί ένα κείμενο στο internet για το πόσο διαφορετικά μεγαλώνει ένα παιδί που γεννήθηκε πριν το 1990. Περιγράφει πόσο πιο ελεύθερα ήταν τα πράγματα, πόσο πιο απλά, χωρίς τηλεόραση, υπολογιστές, internet cafe, όλα αυτά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όλους αυτούς τους κινδύνους που λες κι από το 1990 και μετά αυξήθηκαν δραματικά και όλοι φοβούνται μήπως γίνει αυτό και μήπως πάθουνε εκείνο. Και φυσικά χωρίς αυτή την τρελή πίεση που ασκείται στα παιδιά. Γιατί πρέπει να μάθουν τρεις ξένες γλώσσες, 7 μουσικά όργανα και να πηγαίνουν ταυτόχρονα γυμναστήρια, μπαλέτα, κόντρα φροντιστήρια, χάνοντας έτσι τουλάχιστον 10 χρόνια από τη ζωή τους τρέχοντας από εδώ κι από εκεί για να προλάβουν σαν ζογκλέρ να κρατήσουν 80 μπάλες στα χέρια τους. Και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο βρίσκονται κολλημένα σε μια οθόνη για να «χαλαρώσουν» ή να εκτονωθούν.

Δεν θυμάμαι τι έκανα εγώ πιο μικρή, μάλλον κι εγώ τηλεόραση έβλεπα. Αλλά θυμάμαι να παίζω και στις αλάνες, να σκαρφαλώνω στα δέντρα, να παίζω κρυφτό μέσα σε χωράφια. Δεν ήμουν από τα πιο δραστήρια παιδιά και στη δικιά μου τη φουρνιά είχε αρχίσει αυτό το άγχος των γονιών να με εφοδιάσουν με όλα τα δυνατά χαρτιά για να ανταπεξέλθω στο εργασιακό περιβάλλον που διαμορφωνόταν όλο και πιο δύσκολο, αλλά και πάλι μέχρι και το γυμνάσιο έκανα πράγματα που μου άρεσαν.

Αλλά ακόμα κι αν αφήσουμε τις μικρότερες ηλικίες από την κουβέντα μας, και σκεφτούμε φίλους και γνωστούς και μετρηθούμε, σίγουρα ξέρουμε άτομα που κάποια στιγμή δεν βγήκαν ή ακύρωσαν γιατί ήθελαν να δουν κάτι στην τηλεόραση, γιατί δεν ήθελαν να χάσουν την αποχώρηση του τελευταίου στο fame story, ή μια άλλη άκυρη δικαιολογία.

Πόσοι έχουν πραγματικά χρόνο, όρεξη και ενδιαφέρον να κάνουν κάτι παραπάνω στη ζωή τους? Πόσοι κάνουν κάτι πιο δημιουργικό ή έστω χαλαρωτικό από το μαμ – κακά – tv – νάνι?? Τώρα βέβαια θα μου πείτε ότι ποιος προλαβαίνει να χαλαρώσει, να διασκεδάσει, να ασχοληθεί και με κάτι άλλο εκτός από δουλειά και οικογένεια.. δεν ξέρω.. αυτό προσπαθώ να καταλάβω.. και δηλαδή έτσι θα είμαστε? Χωρίς κάτι στη ζωή μας να μας γεμίζει? Η' όταν θα φτάνουμε στα όρια της ανίας θα ψάχνουμε έναν τρόπο να την κάνουμε?

Στην Πόλη

2009-01-08T00:03:00.001-08:00

Και πάω στην Πόλη! Που σε αντίθεση με άλλους δεν θέλω να την πάρουμε γυρίζοντας – τι θα την κάνουμε? Αυτήν και τα 17 εκατομμύρια κατοίκους?

Το ταξίδι με το λεωφορείο είναι κουραστικό, ειδικά όταν κρατάει 12 ώρες! Αλλά η παρέα είναι καλή, οικογένεια και φίλοι.. Το γκρουπ αποτελείται από άτομα διαφορετικών ηλικιών, από παιδάκια μέχρι συνταξιούχους. Ο οδηγός με πλούσιο ρεπερτόριο να κάνει διάφορες, όχι πάντα επιτυχημένες, μουσικές επιλογές. Κι εμείς να μετράμε στάσεις, ώρες, παππούδες που γκρινιάζουν και να παίζουμε taboo ίσως ενοχλώντας τους άλλους επιβάτες. Μεταξύ μας, δεν είναι κορυφαίο να παίζεις taboo με άτομα που τους λες μια λέξη και ξέρουν τι προσπαθείς να πεις και θυμούνται ιστορίες πίσω από αυτές τις λέξεις?

Η Κωνσταντινούπολη είναι πολύ όμορφη. Όπως λέει και στην «Πολίτικη Κουζίνα» την ονόμασαν Πόλη γιατί ήταν η πιο όμορφη πόλη του κόσμου.

Δε μου αρέσει που πάω οργανωμένα, με εκείνα τα ταξίδια που κανονίζουν τα ταξιδιωτικά πρακτορεία και σε πάνε γρήγορα και προγραμματισμένα από το ένα αξιοθέατο στο άλλο σαν μικρό παιδάκι, που δεν ξέρεις τι σου γίνεται (ή σαν πρόβατο..), δεν το έχω ξανακάνει. Δε μου αρέσει να μου κανονίζουν το πρόγραμμα αλλά τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να ανησυχήσω ή να ασχοληθώ με κάτι.

Έτσι λοιπόν, σαν πρόβατα, ακολουθούμε το πρόγραμμα προσπαθώντας να μην αργήσουμε και ακριβώς επειδή είμαστε πολλοί και τόσο διαφορετικοί, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Η Αγιά Σοφιά, το Μπλε Τζαμί, το ΤοπΚαπί, η σκεπαστή και η Αιγυπτιακή αγορά και φυσικά το Πατριαρχείο, είναι κάποια από τα μέρη που επισκεφτήκαμε. Επειδή είμαστε Έλληνες και, κάποιοι από το γκρουπ, πιστοί Χριστιανοί, παρατηρούσαμε με διαφορετικό μάτι αυτά που βλέπαμε. Αν αυτά όλα βρίσκονταν στην άλλη άκρη της γης ίσως να μη μας εντυπωσίαζαν τόσο, να μη μας άγγιζαν, να μην επηρεαζόμασταν από την άσχημη κατάσταση της Αγίας Σοφίας, τους 4 μιναρέδες που φαίνεται να την κρατάνε φυλακισμένη, και την αντίθεσή της με το καλοδιατηρημένο Μπλε Τζαμί. Ίσως να μην ακούγαμε με τόση προσοχή για το σημάδι που άφησε το άλογο ψηλά στην κολώνα γιατί πατούσε πάνω στα πτώματα των Βυζαντινών τη μέρα της άλωσης.

Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις ότι ενώ είχαμε όλοι ενδιαφέρον να ακούσουμε την ιστορία, τις λεπτομέρειες, τους θρύλους και τους μύθους του λαού σε σχέση με την Πόλη και τα μνημεία της δεν είχαμε τις ίδιες αντιδράσεις σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε, δεν φιλτράραμε τις πληροφορίες και τις εικόνες με τον ίδιο τρόπο. Οι πιο ηλικιωμένοι, οι πιο πιστοί και η Κωνσταντινοπολίτισσα ξεναγός μας, δεχόντουσαν τα θαύματα και πίστευαν όλα αυτά που δίνουν ένα τόνο μύθου στην Πόλη. Κάποιοι τα δεχόντουσαν με κάποια δυσπιστία και κάποιοι τα απέρριπταν τελείως σαν θρύλους που δημιούργησε ο λαός για να μη χαθούν οι δεσμοί μας με αυτή τη γωνιά του κόσμου.

Η Πόλη είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πόλεις του κόσμου, ιδιαίτερα από πολιτισμικής άποψης. Συνδέει την Δύση με την Ανατολή, την Ευρώπη με την Ασία, το μουσουλμανικό, το χριστιανικό, το αρχαιοελληνικό με το ρωμαϊκό στοιχείο. Και όλα αυτά πέρα από τα στεγνά γεωγραφικά όρια. Προσπαθεί να αναδειχθεί πάλι σαν πολιτισμικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, βυθιζόμενη όμως όλο και περισσότερο στο μουσουλμανικό στοιχείο, που, δυστυχώς, φαίνεται να την κρατάει πίσω, εξαιτίας των λάθος χειρισμών και ερμηνειών της θρησκείας: η μαντίλα γίνεται επιδοτούμενη και ο κόσμος λόγω φτώχειας δέχεται τα πάντα.

Οι αντιθέσεις της Πόλης γίνονται εμφανείς αν κάποιος ανέβει πάνω στον Πύργο του Γαλατά. Από εκεί μπορεί να δει την ευρωπαϊκή και την ασιατική πλευρά, την Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί δίπλα δίπλα, τις φτωχογειτονιές και τους ουρανοξύστες που ξεπετάγονται στην πιο σύγχρονή, μοντέρνα και καινούρια πλευρά της πόλης.

Κι επειδή ήμαστε εκεί τα Χριστούγεννα, πέσαμε μέσα σε πορείες και δακρυγόνα, λες και μας κυνηγούσαν από την Ελλάδα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι οι διαδηλωτές ήταν πιο ήσυχοι (προφανώς) και δεν ένιωθες φόβο ή ανησυχία για τυχόν επεισόδια, το γεγονός ότι σε κάθε τετράγωνο στο κέντρο είχε και ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας ενίσχυε αυτό το αίσθημα ασφάλειας (!!). Ήταν ενδιαφέρον ότι πουθενά στο κέντρο δεν έβρισκες κάδους απορριμμάτων από φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων.

Και οι άνθρωποι που συναντήσαμε ήταν κάτι το διαφορετικό. Τόσα χρόνια μας έχουν καλλιεργήσει διάφορες ιδέες για τους γείτονές μας, δυστυχώς οι περισσότερες λανθασμένες και προερχόμενες από φανατισμένους και ημιμαθείς. Στην πρώτη συνάντηση δημιουργείται φόβος και ανησυχία, σκέφτεσαι λέξεις όπως τρομοκρατία, κλέφτης, Τούρκος, εχθρός, ακόμα κι αν δεν τα πιστεύεις αυτά πρέπει να προσπαθήσεις για να τα διώξεις από το μυαλό σου. Το σχολείο, η τηλεόραση, η εκκλησία και οι διάφοροι φανατικοί και άλλοι με διάφορα συμφέροντα βάζουν σιγά σιγά και ύπουλα όλα αυτά στην ζωή μας κάθε μέρα, καλλιεργώντας ένα κλίμα έχθρας ανάμεσα μας. Κι όταν γνωρίζεις τους «γείτονες» βλέπεις χαρούμενους, απλούς και συμπαθητικούς ανθρώπους που δεν μας αντιμετωπίζουν σαν εχθρούς αλλά σαν συνανθρώπους. Και γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι όλοι αυτοί που δημιουργούν μίση και έχθρες μεταξύ μας το κάνουν για τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα και πρέπει εμείς να βρούμε τη δύναμη και τον τρόπο να μην παρασυρθούμε στο δρόμο που μας βάζουν.

Αύριο είναι μια νέα χρονιά!

2009-01-02T04:25:00.000-08:00

Ίσως τελικά να ήμουν επηρεασμένη από το κλίμα των ημερών. Με πήρε κι εμένα η μπάλα κι άρχισα πάλι τις βαθιές αναζητήσεις.

Όχι! Δεν θα το αφήσω έτσι! Δεν θα πέσω! Θα είμαι χαρούμενη κι ευτυχισμένη (ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνω στο ροζ συννεφάκι μου για λίγο ακόμα), γιατί έχω κάθε λόγο να χαμογελάω και καμία δικαιολογία να πέφτω!

Είμαι καλά, ετοιμάζομαι για ταξίδι, είμαι με γονείς και φίλους και δεν έχω κανέναν συγκλονιστικό πρόβλημα! Όχι η οικονομική κρίση δεν είναι συγκλονιστικό πρόβλημα!! Θα το αντέξουμε, θα το ξεπεράσουμε, υπάρχουν κι άλλα προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται κι εγώ δεν έχω τέτοια αυτόν τον καιρό. Μόνο μικρά καθημερινά δράματα που, όπως όλοι, τα κυνηγάω για να είναι η ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα!

Η νέα χρονιά έρχεται για να μας δώσει την ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Μια νέα αρχή, μια αλλαγή σε όσα ζούμε κάθε μέρα είναι εφικτή, αρκεί να το προσπαθήσουμε.

Καλή Χρονιά!

Γιορτές

2008-12-22T01:17:00.001-08:00

Και κάθομαι και γράφω κάρτες και γράμματα, στολίζω δέντρα και σκέφτομαι τις διακοπές… «ψυχαναγκαστική χαρά» ή «ευκαιρία για διασκέδαση»????

Τι είναι πιο έντονο αυτές τις μέρες? Ο κακός χαμός, ο κοινωνικός αναβρασμός και η οικονομική κρίση ή οι γιορτές, τα λαμπιόνια, τα δώρα και οι αγιοβασίληδες? Ψάχνουμε όντως ευκαιρίες να ξεχάσουμε τις σκοτούρες και τα προβλήματά μας ή έχοντας συνηθίσει τόσα χρόνια τέτοια εποχή σαν καλο-κουρδισμένα μηχανήματα στολιζόμαστε και φοράμε τα καλά μας και το ωραίο μας χαμόγελο και βγαίνουμε?

Ναι! Υπάρχει οικονομική κρίση! Ναι! Υπάρχουν σοβαρά προβλήματα! Ναι! Είναι καιρός για αντίδραση και αλλαγές! Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ να βγω και να ξοδέψω τα 5 έστω έξτρα ευρώ που έχω? Να νιώθω ενοχές γιατί θέλω να διασκεδάσω μέσα σε όλο τον πανικό? Από πότε η διασκέδαση δημιουργεί τέτοιες ενοχές?

Μήπως απλώς γίνομαι μέρος του συστήματος? Και τι πρέπει να κάνω για να το αποτρέψω? Φοβάμαι τις απόλυτες απαντήσεις, τις απόλυτες λύσεις, το μαύρο-άσπρο. Πάντα νόμιζα ότι όλα είναι τουλάχιστον γκρι αν όχι πολύχρωμα. Φοβάμαι τις αντιδράσεις που φέρνει μια αντίθετη ή έστω άκαιρη άποψη ή επιλογή. Είμαι αρκετά ώριμη και έξυπνη για να αποφασίζω για τη ζωή μου αλλά όπως οι πιο πολλοί χρειαζόμαστε ιδανικά για να ακολουθούμε, όχι να αντιγράφουμε απλώς ανθρώπους που θα μας εμπνεύσουν για κάτι καλύτερο. Δυστυχώς σήμερα φαίνεται τόσο δύσκολο να τους βρούμε.

Και τελικά εγώ να το ξεστολίσω το δέντρο μου?

Θεσσαλονίκη

2008-12-18T11:13:00.000-08:00

Πολλά έχουν γραφτεί, πολλά έχουν ειπωθεί, πολλοί έχουν τραγουδήσει για την συμπρωτεύουσα, την κόρη του Θερμαϊκού. Για μένα είναι κάτι καινούριο. Έχω ζήσει σε άλλες 4 πόλεις στη ζωή μου, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό κι έχω επισκεφτεί και μερικές ακόμα, αλλά η Θεσσαλονίκη είναι κάτι το ξεχωριστό. Για αρκετές πόλεις όπως η Αθήνα, οι σκέψεις των κατοίκων και των επισκεπτών είναι ή πολύ θετικές ή πολύ αρνητικές. Σε άλλες όπως ο Βόλος, οι πιο πολλοί εκτιμούν την τοποθεσία, τη φυσική ομορφιά. Τη Θεσσαλονίκη απλώς την ερωτεύεσαι. Και σου έρχεται τόσο φυσικά που ούτε το καταλαβαίνεις πότε έγινε.

Είναι από αυτές τις πόλεις που έχουν διατηρήσει τον χαρακτήρα τους και δεν έχει παρασυρθεί από την παγκοσμιοποίηση που μετατρέπει πολλές πόλεις ίδιες ανεξάρτητα από το μέρος του κόσμου που βρίσκονται. Δεν είναι απλώς άλλη μια μεγάλη πόλη. Είναι πολύπλευρη, μυστήρια και μυστηριακή. Είναι αρκετά μεγάλη για να μη χάνεις το ενδιαφέρον σου, να μη ρουτινιάζεις και ταυτόχρονα αρκετά μικρή για να μη χάνεσαι μέσα σε ένα απρόσωπο πλήθος.

Έχει γειτονιές με διαφορετικό χαρακτήρα αλλά αυτό δε σημαίνει ότι κάθε γειτονιά έχει αποκλειστικά ένα ύφος. Η έντονη φοιτητική ζωή βοηθάει στην ανανέωση και στη διατήρηση της ενέργειας και της ζωντάνιας της. Ταυτόχρονα πολλοί νέοι είτε αποφασίζουν να μείνουν μόνιμα είτε να μετακομίσουν στη Θεσσαλονίκη να κάνουν οικογένεια ενισχύοντας έτσι την ηρεμία που θα έπρεπε να έχει μια επαρχιακή πόλη.

Η Θεσσαλονίκη έχει έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα και στηρίζει και βοηθάει στην εξέλιξη όλων των ειδών μουσικής, διασκέδασης και κουλτούρας. Μην ξεχνάμε ότι πολλοί καλλιτέχνες ξεκίνησαν από εδώ. Είναι πολύ εύκολο να παρακολουθήσεις μεγάλα ονόματα αλλά και μικρά γκρουπάκια που σε άλλες πόλεις δεν επιβιώνουν.

Η κουζίνα είναι υπέροχη γιατί συνδυάζει τις παραδοσιακές ελληνικές με τις πιο δυνατές μυρωδιές της μικρασιάτικης κουζίνας και το αποτέλεσμα είναι υπέροχο. Ακόμα και στα πιο δημοφιλή μέρη όπως η Άθωνος ή τα πιο εναλλακτικά, όπως τα κουτούκια στην Άνω Πόλη και στο Μπιτ Μπαζάρ είναι εγγυημένες οι καλές γεύσεις.

Η πόλη έχει σημαντική ιστορία η οποία χάνεται στο παρελθόν ακόμα και πριν τον Μέγα Αλέξανδρο, χωρίς όμως να κρύβεται και να στιβάζεται σε μουσεία και συγκεκριμένους χώρους. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον που περπατάει στην πόλη να δει την επιρροή της αρχαίας Ελλάδας και του Βυζαντίου αγκαλιασμένες μπροστά στη θάλασσα.

Η θέση της, δίπλα στην Χαλκιδική και αρκετά κοντά στον Όλυμπο καθώς και στις μεγάλες πόλεις της Βόρειας Ελλάδας καθησυχάζουν όσους φοβούνται ότι μια ημερήσια εκδρομή μπορεί να εξελιχθεί σε Οδύσσεια για όποιον το τολμήσει.

Παρ’ όλ’ αυτά νομίζω ότι το μεγαλύτερο ατού της πόλης, ο κρυμμένος άσσος της δεν είναι τίποτε άλλο από τον κόσμο, από τους ίδιους τους κατοίκους. Δεν έχω συναντήσει πουθενά τόσο ζεστούς ανθρώπους. Είμαι πολύ λίγο καιρό εδώ, μόνο λίγους μήνες αλλά παρ’ όλ’ αυτά δεν έχω συναντήσει παρά ελάχιστους κακόκεφους ανθρώπους, μουρτζούφληδες (πάντα μου άρεσε αυτή η λέξη) ή γκρινιάρηδες.

Μετά από 18 χρόνια στο Βόλο, 5 στην Αθήνα και 2 στο εξωτερικό εντυπωσιάζομαι όταν το πρωί μιλάω στον κόσμο και μου απαντάνε με χαμόγελο, όταν μου λένε καλημέρα και νιώθω ότι το εννοούν, χωρίς να με κοιτούν στραβά αναρωτώμενοι που βρήκα τη διάθεση πρωί πρωί, ψάχνοντας τις πράσινες κεραίες μου γιατί είμαι σίγουρα εξωγήινη.

Προφανώς όπως σε κάθε πόλη ο κόσμος έχει τις ιδιαιτερότητες του, την ντοπιολαλιά, τις συνήθειες και τα πάθη του. Αλλά αυτά είναι που κάνουν την πόλη τόσο ιδιαίτερη και μοναδική. Ο ΠΑΟΚ (ή μ-ΠΑΟΚ, όπως κοροϊδεύουν πολλοί) είναι θρησκεία, το ίδιο ο Ηρακλής ή ο Άρης. Ο Ψωμιάδης θα συνεχίσει να εκλέγεται (ελπίζω όχι για πολύ), αν και είναι άγνωστο ποιος τον ψηφίζει τελικά και οι πιο ηχηρές διαδηλώσεις θα συνεχίσουν να γίνονται εδώ, είτε είναι για τις ταυτότητες, είτε κατά του ΝΑΤΟ. Θα συνεχίσουν να τρώνε μπουγάτσα με τυρί και όχι τυρόπιτα και θα κατηγορούν την Αθήνα και τους Αθηναίους πίνοντας χαΛΛΛαρά τον καφεδάκο τους στην παραλία.

ΥΓ. θα ήθελα να βάλω και μερικά μέρη που πρέπει να επισκεφτεί όποιος έρθει αλλά επειδή είμαι καινούρια εδώ φοβάμαι ότι δεν θα είναι ακριβές. Σιγά σιγά…

Κρίμα

2008-12-09T08:48:00.000-08:00

Κρυμμένη στη γωνιά μου κι εγώ, δυστυχώς, παρακολουθώ το χάος. Κοιτάμε να «εξεγείρεται» ο κόσμος, να «επαναστατεί»… και επιτρέψτε μου τα εισαγωγικά γιατί δεν μπορώ να πιστέψω ότι έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο: να θεωρούμε πολιτική αντίδραση την τρομοκρατία μιας χώρας, δεν είμαστε έτσι… και θα μου πεις πώς είμαστε? Και η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω να απαντήσω, φοβάμαι να απαντήσω, φοβάμαι για αυτό που θα σκεφτώ. Δεν θέλω να πιστέψω ότι είμαστε βολεμένοι, με τη ζωή μας να τρέχει σε μικρές ταχύτητες και με εμάς με μικρές απαιτήσεις: η δουλίτσα μας, το αυτοκινητάκι μας, το σπιτάκι μας, η ζωούλα μας. Δεν μ’ αρέσει να πιστεύω ότι έτσι είμαστε.. όχι δεν είμαστε. Ίσως δεν μας δόθηκε η ευκαιρία να εκφράσουμε την αντίδρασή μας, ίσως φοβηθήκαμε να την δείξουμε… και τώρα που βρέθηκε η αφορμή όλη αυτή η συσσωρευμένη καταπίεση, πίκρα, αγανάκτηση αντί να εκφραστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να κερδίσουμε κάτι, να μας ακούσουν, να μας προσέξουν επιτέλους, αφήνουμε 5-10 ή 100 άτομα να δημιουργούν το απόλυτο χάος, τον τρόμο και να καταστρέφουν όποια ελπίδα ή πιθανότητα είχαμε για να αντιδράσουμε. Έτσι, είτε γινόμαστε μέρος του όχλου, είτε καθόμαστε βουβοί σε μια γωνιά παρακολουθώντας την τρέλα.

Φυσικά δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από τους παθητικούς συνενόχους αυτής της κατάστασης. Στο κάτω κάτω ούτε το παιδί κατάφερα να προστατέψω, ούτε να φωνάξω, ούτε να αποτρέψω το χάος που έχει δημιουργηθεί. Ξέρω ακούγεται παρανοϊκό αυτό που λέω. Γιατί τότε όλοι μας θα είμαστε υπεύθυνοι και ποιος στ’ αλήθεια τολμάει να παραδεχτεί ότι όλοι φταίμε? Και όλοι προτιμάμε να ρωτάμε μα τι θα μπορούσα να είχα κάνει εγώ? Δεν ξέρω. Δεν ξέρω με ποιο τρόπο θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, αλλά δεν μ’ αρέσει να λέω ότι εγώ δεν ήξερα, δεν το φαντάστηκα, δεν το περίμενα. Αν το έλεγα θα κορόιδευα τους άλλους και τον εαυτό μου.

Από την άλλη τώρα δεν ξέρω τι θα γίνει, πως θα λήξει όλο αυτό, ποιος τελικά από όλους αυτούς τους απίθανους που μας κυβερνούν θα καταφέρει να εκμεταλλευτεί την κατάσταση περισσότερο. Γιατί εδώ που έχουμε φτάσει έχω πολύ λίγες ελπίδες ότι θα έρθει μια αλλαγή, ότι θα βελτιωθεί η κατάσταση, ότι θα ξυπνήσουν όλοι αυτοί και θα αποφασίσουν να κάνουν κάτι για τους άλλους, για το λαό που τόσα χρόνια τους δίνει ευκαιρίες να αποδείξουν ότι υπάρχει λόγος που βρίσκονται εκεί. Και πολύ φοβάμαι αν κρίνω από το πως ήδη έχουν όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, αντιδράσει σε όλο αυτό, θα καταλήξουμε να βλέπουμε τυμβωρύχους που ψάχνουν να κερδίσουν από κάτι τόσο τραγικό. Και δυστυχώς δεν συγκαταλέγονται μόνο οι πολιτικοί σε αυτούς, αλλά και οι δημοσιογράφοι και οι αναλυτές, οι «αντι-εξουσιαστές», οι χούλιγκανς και γενικά κάθε ένας από όλους αυτούς που ξεχνάει αυτό καθεαυτό το γεγονός και προσπαθεί να χωθεί, να εκμεταλλευτεί και να στρέψει όλο αυτό προς την μεριά που τον βολεύει.

Παρ’ όλ’ αυτά έχω ελπίδες, λίγες βέβαια αλλά τις έχω, ότι ίσως κάποιος καταλάβει τι γίνεται, ότι ίσως κάποιος από όλους αυτούς έρθει και λίγο στη γη και δει την κατάσταση, γιατί από τις αντιδράσεις, τις δηλώσεις, τη συμπεριφορά μάλλον αυτοί φαίνεται να είναι από άλλο πλανήτη και όχι εγώ.

Και η τρέλα συνεχίζεται…

ΚΙΝΑ 3

2008-11-29T15:12:00.000-08:00

Φαγητό συνέχεια - Τα ωραία και τα παράξενα!!!!

Ας ξεκινήσουμε από τα παράξενα: Ναι! Είναι αλήθεια! Μπορείς να φας φίδι και σκορπιό και σαρανταποδαρούσα και αστερία και ιππόκαμπο και άλλα τόσα περίεργα (όλα ψημένα, τίποτα ζωντανό)! Είναι όμως μόνο για τους τουρίστες!!! Οι κινέζοι δεν τα τρώνε αυτά πια, δεν ξέρω αν τα τρώγανε στο παρελθόν, αλλά τώρα δεν χρειάζεται, έχουν χρήματα.

Εγώ πάλι ως κλασσικός τουρίστας τα δοκίμασα. Όχι όλα. Αλλά δοκίμασα σκορπιό και σαρανταποδαρούσα. Δεν ήταν κάτι συγκλονιστικό σαν γεύση μάλλον η ιδέα είναι πιο συγκλονιστική και η κίνηση του να σηκώσεις τον σκορπιό και να τον βάλεις στο στόμα σου είναι απίστευτη. Νιώθεις ότι ξεπερνάς φόβους και προκαταλήψεις!

Εκτός από αυτά τα φιλικά προς τους τουρίστες υπάρχουν και άλλα περίεργα που τρώνε οι κινέζοι. Είναι αυτά που θεωρούν λιχουδιές και είναι πιο ακριβά αλλά σε εμάς και στους άλλους δυτικούς φαίνονται παράξενα. Για παράδειγμα, τρώνε τα εντόσθια από μοσχάρι και αρνί και τα τρώνε σε σούπα (σαν πατσά) ή απλώς μαγειρευτά. Για μας δεν είναι τόσο περίεργα, αλλά το να δεις το στομάχι από ένα ζώο ή την ουρά και την πατούσα από ένα αρνί, στο τραπέζι δίπλα στο πιάτο σου, σε φρικάρει λίγο. Έχει τύχει να με βγάλουν έξω, να με ρωτήσουν αν τρώω αρνί και σε όλο το τραπέζι, ανάμεσα σε 10 διαφορετικά πιάτα, να μην έχει ούτε ένα κομμάτι κρέας αρνιού! Ήταν το πιο πρωτότυπο δείπνο που είχα ποτέ.

Αν πάτε ποτέ στην Κίνα, αν έχετε την τύχη να φάτε πραγματικό κινέζικο φαγητό να προτιμήσετε τα εξής:

Δοκιμάστε την πάπια Πεκίνου, είναι όντως νόστιμή αλλά υπάρχουν και άλλα πολύ νόστιμα φαγητά. Και έχουν και κάτι που δεν το έχουμε εμείς, λέγεται hot pot και είναι μια κατσαρόλα με νερό που βράζει και βάζεις μέσα λαχανικά και κρέας.

Di san xia: είναι ένα πιάτο με λαχανικά

Tu dou si: ένα πιάτο με πατάτες τηγανητές, καυτερό

Kung pao ji ding: κοτόπουλο καυτερό

Cao mian: noodles τηγανητά – και μέσα μετά με λαχανικά ή κρέας

Char siu bao: έχει απ’έξω ζύμη και μέσα κρέας με κόκκινη σάλτσα (δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς)

Και φυσικά δοκιμάστε όσα περισσότερα φρούτα μπορείτε, έχουν απίστευτη γεύση, είναι ζουμερά και μπορεί κάποια να μην σας αρέσουν αλλά σίγουρα δύσκολα θα τα βρείτε εδώ για να τα δοκιμάσετε.

ΚΙΝΑ 2

2008-11-29T14:38:00.000-08:00

Το φαγητό

Μία από τις πρώτες ερωτήσεις που μου κάνουν στην Ελλάδα όταν λέω ότι πήγα στην Κίνα είναι για το φαγητό. Τι έτρωγα? Πώς ήταν το φαγητό? Τι ήταν το πιο περίεργο που έφαγες? Τρώνε γάτες και σκύλους, φίδια και σαύρες?

Και πώς να εξηγήσεις ότι οι κινέζοι δεν έχουν ανάγκη να τρώνε τα πάντα πλέον, αλλά τρώνε ο,τι κι εμείς, ο,τι τους κάνει καλό.. πώς να χαλάσεις την εικόνα που έχουμε εδώ για την κινέζικη κουζίνα?

Χωρίς να κάνω την ειδικό, ή την έξυπνη, όσοι έχω συναντήσει μέχρι τώρα είτε αγαπούν είτε μισούν την κινέζικη κουζίνα. Δεν έχω γνωρίσει κανέναν Έλληνα που να του λες μακαρόνια και να λέει «δε μου αρέσει η ιταλική κουζίνα», αν αναφέρεις όμως ρύζι με λαχανικά και γλυκόξινη σάλτσα και μπαμπού (αν και κανένας δεν σκέφτεται ότι είναι απλώς ένα ακόμα λαχανικό) κάνουν ένα σχόλιο περίεργο ή μια γκριμάτσα ανάλογα με το τι ξέρουν ή νομίζουν ότι ξέρουν για το κινέζικο. Κανένας δεν το αντιμετωπίζει σαν ένα άλλο φαγητό, όπως το ιμάμ (που δεν είναι τούρκικο ε?), αλλά κάτι εξωτικό.

Επίσης σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό παίζει και η ποιότητα του κινέζικου στην Ελλάδα, συνήθως είναι πολύ κακή. Τα φαγητά είναι, προφανώς, προσαρμοσμένα να ταιριάζουν στα γούστα μας και όλοι περιμένουν ότι στην Κίνα ο κόσμος τρώει κάθε μέρα spring roles και πάπια Πεκίνου.. και γενικά ρύζι, μπαμπού και περίεργες σάλτσες.

Λοιπόν στην Κίνα… το φαγητό μου άρεσε πάρα πολύ!! Ήταν διαφορετικό εννοείται από ότι είχα συνηθίσει αλλά ήταν διαφορετικό και από το κινέζικο που είχα φάει στο παρελθόν. Η αλήθεια είναι ότι ο οργανισμός μου έκανε καιρό να το συνηθίσει αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε μου άρεσε..

Τα κύρια συστατικά είναι το κοτόπουλο, το χοιρινό και το μοσχάρι. Τρώνε ρύζι (προφανώς) και noodles (που είναι σαν μακαρόνια), πολλά λαχανικά και φρούτα. Τα πάντα είναι μαγειρεμένα, είτε βρασμένα είτε τηγανητά. Δεν τρώνε ψωμί και ο,τι κυκλοφορεί που να μοιάζει με ψωμί (ακόμα και αυτά του τοστ) είναι γλυκά. Δεν αντέχουν τα γαλακτοκομικά, οπότε δεν τρώνε τυρί και δεν πίνουν γάλα.. μόνο κάτι περίεργα γιαούρτια, που μοιάζουν με κάτι ξινισμένο ή με παράξενο ξινόγαλα, δεν είμαι σίγουρη. Το δοκίμασα και δεν το άντεξα! Μια φορά μάλιστα την ώρα που αγόραζα λίγο τυρί σε ένα Carrefour (γιατί αυτό είναι ένα από τα λίγα μέρη που μπορείς να βρεις προϊόντα φιλικά στους ξένους), ένα ζευγάρι ηλικιωμένων με ρώτησε πως το τρώμε αυτό ακριβώς. Και μου πήρε 2-3 λεπτά να καταλάβω ότι πραγματικά αυτοί οι άνθρωποι δεν ήξεραν τι το κάνουμε το τυρί.. οπότε τους είπα για τοστ, μακαρόνια και πίτσες. Και αφού δεν τρώνε τίποτα ωμό όπως καταλαβαίνετε δεν τρώνε και σαλάτες!!!! Ούτε έχουν φούρνους. Δεν ψήνουν!! Μάλλον να το πω σωστά κρέας στα κάρβουνα, σαν σουβλάκια έχουν αλλά δεν ψήνουν κέικ, πίτες ή οτιδήποτε γίνεται σε φούρνο, έτσι δεν θεωρούν ότι πρέπει να έχουν φούρνους στα σπίτια τους.

Και ναι πίνουν πολύ τσάι!!!!!!!! Σε όποιο κινέζικο εστιατόριο και να φας (πάντα μιλάμε για κινέζικο φαγητό, όχι δυτικού τύπου) πάντα έχει τσάι. Η ποιότητα του εστιατορίου φαίνεται και από την ποιότητα του τσαγιού, ή την ποικιλία που διαθέτει. Οφείλω να το παραδεχτώ ότι φεύγοντας από την Κίνα είχα μάθει να πίνω πιο πολύ τσάι, πιο πριν μόνο όταν ήμουν άρρωστη με πυρετό και πονόλαιμο το άντεχα!

Και κάτι ακόμα πριν να γράψω για φαγητά περίεργα και μη.. δεν πίνουν∙ ή μάλλον πίνουν αλλά δεν το αντέχουν. Το δικό τους λευκό ποτό, το αντίστοιχο ούζο, τσίπουρο, βότκα, ρακί κτλ.. λέγεται μπάιτζιο (baijiu-白酒). Είναι γλυκό και δυνατό. Σε μεθάει άνετα!

Μου λείπεις..

2008-11-28T00:18:00.000-08:00

Και τι κάνουμε για όλους αυτούς που πληγώσαμε; Τι κάνουμε για αυτούς που θέλουμε δίπλα μας αλλά για χίλιους δύο λόγους δεν μπορούμε να τους έχουμε; Κυρίως για αυτούς που είναι δική μας η ευθύνη που απομακρυνθήκαμε;

Τους αφήνουμε να ζήσουν χωρίς εμάς, διατηρώντας μια τυπική επαφή για να ξέρουμε ότι ζουν και είναι καλά στην υγεία τους, παραμένοντας στο τέλος ανάμνηση μιας άλλης εποχής.. ή παλεύουμε να κρατήσουμε μια σχέση ζωντανή, παλεύουμε να διορθώσουμε λάθη που τους απομάκρυναν, να ανατρέψουμε καταστάσεις και να μικρύνουμε τις αποστάσεις; Και τελικά επιλέγουμε τι είναι καλύτερο για εμάς ή για κείνους;

Για πόσο πρέπει να κυνηγάμε μια σχέση, φιλική ή ερωτική; Πόσο να πιέσουμε τον άλλο για ένα μήνυμα, ένα τηλέφωνο, ένα γράμμα; Πόσες φορές να προτείνουμε μια κοινή εκδρομή;

Ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση; Μήπως να περιμένουμε; Να περάσει ο καιρός, να ηρεμήσουν τα πράγματα; Και ακολουθούμε αυτό που λεν ότι αν αγαπάς κάτι το αφήνεις να φύγει..

Μήπως όμως, αυτοί που πραγματικά θέλουν να είναι δίπλα μας το καταφέρνουν χωρίς εμείς να κάνουμε καμία ιδιαίτερη προσπάθεια; Μήπως αυτοί οι λίγοι άνθρωποι θα επικοινωνούν ακόμα κι αν μας χωρίζουν θάλασσες και βουνά; Αυτοί θα θυμηθούν τα γενέθλιά σου και θα σε πάρουν μόλις αλλάξει η ώρα για να σου ευχηθούν, ακόμα κι αν είναι τόσο μακριά που η ζωή τους τρέχει σε διαφορετική ώρα; Αυτοί οι λίγοι, αντέχουν να σε ακούσουν όσο κι αν τους πλήγωσες.. γιατί δεν μπορούν αλλιώς..

Ίσως το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να στείλουμε ένα μήνυμα: «μου λείπεις..»

Από φίλη

2008-11-26T03:02:00.000-08:00

Εντάξει λοιπόν! Το παραδέχομαι! Υπάρχει οικονομική κρίση!

Σε λιγότερο από ένα χρόνο που θα έχω απολυθεί, δε θα έχω να φάω, θα κλέβω το κολατσιό των άλλων μέχρις ότου ούτε οι άλλοι θα έχουν κολατσιό, γιατί θα έχουν όλοι απολυθεί και θα αρχίσουν να λιγουρεύονται εμένα - ψητή, βραστή, σε σούπα, στιφάδο.. Κι εγώ για να γλιτώσω, θα καταφύγω (περπατώντας) στην Πίνδο για να ζητήσω άσυλο από μία αρκούδα, η οποία θα με φιλοξενήσει στη σπηλιά της, αλλά όχι για πολύ, διότι η οικονομική κρίση θα "αγγίξει" και την αρκούδα.. Οπότε θα καταλήξω να πεθάνω από ασιτία σε μία γωνιά της σπηλιάς..

Όταν μετά από χιλιάδες χρόνια, αρχαιολόγοι ανακαλύψουν το σκελετό μου θα θέλω να φωνάξω.. "είμαι η Χριστίνα, δεν είμαι ο άνθρωπος των σπηλαίων" και "ο σκελετός δίπλα μου δεν είναι ο άντρας μου, είναι η αρκούδα!"

«Όποιος γυρίζει μυρίζει…»

2008-11-26T01:33:00.000-08:00

Αυτό μου είχε πει μια φίλη πριν από χρόνια. Κι αποφάσισα να ακολουθήσω τη συμβουλή ή την παρότρυνσή της. Γιατί μ’ αρέσει να «μυρίζω νέες μυρωδιές». Δεν είμαι σίγουρη για το αν ήθελε να μου πει αυτό ακριβώς, ή αν τελικά το μετάνιωσε γιατί εγώ το πήρα πολύ πατριωτικά κι έφτασα στην Κίνα, εμένα πάντως με βοήθησε. Ένιωσα ότι επιτέλους βρήκα τι ήθελα να κάνω: να γυρίζω.

Τώρα έχω δει άλλες χώρες, άλλες κουλτούρες και νοοτροπίες (λίγες φυσικά ακόμα) και θα ήθελα να το ξανακάνω, ή μάλλον ελπίζω πως δεν θα σταματήσω. Το μόνο που έχω μάθει σίγουρα από αυτά τα ταξίδια είναι το πώς μου αρέσει να ταξιδεύω: με παρέα και με τρένο. Το αεροπλάνο είναι πιο γρήγορο αλλά δεν απολαμβάνεις τη διαδρομή, το καράβι θυμίζει διακοπές αλλά σε περιορίζει, το αυτοκίνητο είναι πιο αυτόνομο αλλά μπορεί να είναι και κουραστικό και το λεωφορείο απλώς το αποφεύγω. Τα καλύτερα και μεγαλύτερα, σε διάρκεια, ταξίδια τα έκανα με τρένο. Το ένα με ένα εισιτήριο για inter-rail, που τελικός προορισμός ήταν το Μαρόκο και το άλλο ήταν σε κλινάμαξα στην Κίνα, που πέρασα 44 ώρες στο τρένο. Και τα 2 ήταν συγκλονιστικές εμπειρίες. Είχα καλή παρέα, γνώρισα κόσμο και γύρισα πίσω με πολλές ιστορίες για τη συλλογή μου και σίγουρα πολλές μυρωδιές να τις συνοδεύουν.

Το δύσκολο κομμάτι σε όλο αυτό είναι ο αποχωρισμός γιατί ναι μεν εσύ ξεκινάς για κάπου αλλά αυτό σημαίνει ότι αφήνεις πίσω σου κάτι άλλο.

«.. κι όποιος μένει περιμένει»

Και είναι καλό να ξέρεις ότι θα γυρίσεις πίσω σε κάποιους αγαπημένους ανθρώπους που όπου κι αν πας θα σε περιμένουν με ένα μεγάλο μπαλόνι και μια ζεστή αγκαλιά.

Αυτούς τους ανθρώπους τους κουβαλάς μαζί σου και νιώθεις πως χωρίς αυτούς, χωρία να μπορείς να μοιραστείς τις νέες εμπειρίες μαζί τους ίσως όλα αυτά να μην είχαν νόημα, γιατί όπως λέει και το τραγούδι «..εγώ στα νιάτα μου ξημέρωνα/ Ελλάδα, Ευρώπη, Αμερική/ ο,τι αγαπούσα τ’ αποθέωνα/ αρκεί να ήσουνα εκεί..»

ΚΙΝΑ

2008-11-19T04:08:00.000-08:00

Χωρίς να θεωρώ ότι είμαι ειδικός στο θέμα, έχω μια εικόνα για αυτή τη χώρα που λίγοι έχουν στην Ελλάδα, αφού είχα την τύχη να ζήσω εκεί για κάποιους μήνες σαν φοιτήτρια. Ήταν συγκλονιστικό και απίστευτο όλο αυτό το διάστημα, σαν ένα εντυπωσιακό ταξίδι που κράτησε 6 μήνες.

Κάθε μέρα που έβγαινα από το σπίτι δεν ήξερα τι θα μου συμβεί. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να περιγράψω τη ζωή μου εκεί δυσκολεύομαι γιατί δεν ξέρω από πού να αρχίσω και φοβάμαι ότι κάτι θα ξεχάσω. Θα προσπαθήσω λοιπόν να το χωρίσω σε ενότητες μήπως και τα καταφέρω αυτή τη φορά.

Άνθρωποι

Δεν θέλω να πω τα κλασικά κλισέ ότι είναι πολύ διαφορετικοί από εμάς, ίσως γιατί δεν το πιστεύω. Με εμάς, τους Έλληνες, έχουν κάποια κοινά στοιχεία που δεν τα έχουμε με την υπόλοιπη Ευρώπη. Πρώτ’ απ’ όλα τρώνε, πίνουν και καπνίζουν πολύ και δυστυχώς όταν πίνουν οδηγούν. Κατά κύριο λόγο μοιράζονται το φαγητό τους, όπως κάνουμε εμείς με τους μεζέδες. Βάζουν στη μέση 10 πιάτα και τρώνε όλοι από όλα, κάτι που δεν θα το δεις στις άλλες Δυτικές χώρες.

Η οικογένεια είναι πιο σημαντική από το άτομο. Μένουν κοντά ή όλοι μαζί, όχι απαραίτητα για οικονομικούς λόγους. Οι ηλικιωμένοι είναι σημαντικά πρόσωπα και δεν είναι ξεχασμένοι σε γηροκομεία.

Φωνάζουν και μαλώνουν, κορνάρουν και μουρμουράνε όταν οδηγούν και φυσικά οδηγούν σαν τρελοί, τι ΚΟΚ και αηδίες..

Αν δεν δουλεύουν σε ομάδα κάνουν τα πάντα στο δικό τους ρυθμό, χαλαρά, αργά και με το πάσο τους, σαν ελληνική δημόσια υπηρεσία. «Τίποτα δεν γίνεται γρήγορα στην Κίνα», εκτός από την ανοικοδόμηση.

Προς τους ξένους είναι περίεργοι, όχι παράξενοι, περίεργοι. Μας κοιτούν όπως τα παιδάκια κοιτούν τις μαϊμούδες στο τσίρκο. Βγάζουν φωτογραφίες, δείχνουν, γελάνε και περιμένουν να κρεμαστούμε από το δέντρο. Και νιώθεις ότι μπροστά σου υπάρχει μια μεγάλη ταμπέλα που λέει «μην ταΐζετε τους ξένους», αλλά δεν μπορούν να αντισταθούν κι όλο κάτι θα σου δώσουν. Η περιέργεια γίνεται πιο έντονη όταν καταφέρουν να συνομιλήσουν μαζί σου. Αρχίζουν τις ερωτήσεις και σίγουρα δεν είναι διακριτικοί, ούτε έχουν τακτ. «Από πού είσαι; Γιατί είσαι εδώ; Τι δουλειά κάνεις; Είσαι παντρεμένος;».. κι αλίμονο αν δεν είσαι παντρεμένος, αρχίζουν τα γιατί και τα πως, και αναρωτιέσαι αν έχεις μεταφερθεί σε ένα παράλληλο σύμπαν όπου η γιαγιά σου, η μάνα σου και όλοι οι συγγενείς είναι κινέζοι και πιάνεται αυτή την κουβέντα που αποφεύγεις όπως ο διάολος το λιβάνι, «πότε θα γίνεις μάνα??». Το πιο αναπάντεχο που μου έτυχε ήταν να με μαλώσει ταξιτζής στις 3 το πρωί γιατί δεν έχω παντρευτεί ακόμα!! ΧΑ!

Νιώθεις ότι παρόλο που οι ξένοι δεν είναι κάτι απαραίτητα καινούριο – ειδικά σε πόλεις όπως το Πεκίνο ή η Σαγκάη – συμπεριφέρονται όπως σε κάτι ξεχασμένα χωριά μας, που ξαφνικά εμφανίζονται ξένοι τουρίστες.

Κι όμως είναι ευγενικοί και δεν δημιουργούν εύκολα πρόβλημα. Έχει μια αθωότητα η αδιακρισία και η γενικότερη συμπεριφορά τους.

Προσοχή όμως στις οικονομικές συναλλαγές μαζί τους, όποιου μεγέθους. Θα προσπαθήσουν αν σε κοροϊδέψουν, όχι σε τραγικό βαθμό, ίσα-ίσα να μην το καταλάβεις. Ο,τι θα κάναμε κι εμείς σε κάποιον που δε μιλάει ελληνικά, ο,τι κάνουμε κι εμείς στους τουρίστες..

Η δική μου εικόνα είναι σε γενικές γραμμές θετική, αντίθετα από τη γενική ιδέα που έχουν οι Έλληνες για τους κινέζους. Νομίζω πως είναι ζεστοί άνθρωποι με κουλτούρα και παραδόσεις, που προσπαθούν να φτάσουν τον υπόλοιπο κόσμο που σιγά-σιγά ανακαλύπτουν. Δε νιώθεις ότι θα σου κάνουν κακό αλλά ότι είναι σαν κατοίκους μιας χώρας ξεχασμένη σε χρονοδίνη και από το 1960 ξύπνησαν το 2008,αναγκασμένοι να προσαρμοστούν σε τόσο διαφορετικές συνθήκες και με όλο τον κόσμο να παρατηρεί τις εξελίξεις.

Κολλημένος στην κίνηση

2008-11-14T03:08:00.000-08:00

Τι είπα τώρα; Μόνο ελάχιστοι τυχεροί, σίγουρα όχι κάτοικοι Αθήνας ή Θεσσαλονίκης δεν ξέρουν τι σημαίνει να χάνεις ώρες από τη ζωή σου περιμένοντας να ανάψει ένα φανάρι. Κάποτε είχα ακούσει κάποιον να λέει ότι ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος, ότι θα κοιμηθούμε μια και καλή.. αν ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος τότε το περίμενε σε ένα φανάρι τι είναι; Έχεις μετρήσει ποτέ πόσες μέρες, μήνες χάνουμε όταν ζούμε σε μια μεγαλούπολη; Κι αυτό εξαιτίας της κίνησης; Πόσα πράγματα θα μπορούσα να έχω κάνει σε αυτό το διάστημα.. να μάθω νοηματική, ένα μουσικό όργανο ή να κάτσω να κοιτάω τη δεξιά γωνία στο ταβάνι μου!!

Ποιος έχει σκεφτεί ότι όλο αυτό είναι κάτι που πρέπει να το περνάμε καθημερινά;

Τόσες χιλιάδες πράγματα θα άλλαζαν αν δεν υπήρχε κυκλοφοριακό. Πρώτ’ απ’ όλα όλοι θα κάναμε τις δουλειές μας στην ώρα τους, θα είχαμε πολύ λιγότερα νεύρα κάθε μέρα, λιγότερα ατυχήματα, λιγότερα έξοδα, λιγότερα καυσαέρια.. και δεν θα ήμασταν κολλημένοι στην κίνηση..

Κι έχεις και τον διπλανό σου που νομίζει ότι είναι πιο έξυπνος και χώνεται μπροστά σου με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.. και μετά αν εσύ βρεις την ευκαιρία να κάνεις το ίδιο σε κοιτάει με ύφος «έλα κοπελιά, μ******ς σε μένα δεν περνάνε». Και θες να κατέβεις να του σπάσεις το αμάξι, ή να του το χαράξεις, ή τέλος πάντων να κάνεις κάτι να φύγει αυτό το ηλίθιο χαμόγελο από τα χείλη του… μήπως πρέπει να κατέβω και να πάρω το λεωφορείο?

Κάθεσαι και κοιτάς τη ζωή να περνάει μαζί με τα αυτοκίνητα, σαν να βλέπεις το trailer και τα διαφημιστικά πριν και ανάμεσα στην ταινία και περιμένεις και περιμένεις και στο τέλος τελειώνουν τα ποπ-κορν και η κοκα-κόλα και αρχίζεις να αναρωτιέσαι πόσο θα κρατήσει όλο αυτό; Πότε θα αρχίσει η ηλίθια η ταινία; Και φαντάζεσαι η ταινία να αποδειχθεί μούφα; Τι περίμενες τόση ώρα, κολλημένος στην κίνηση;;;;;

ΥΓ. ένα μεγάλο κομμάτι από αυτό το κείμενο γράφτηκε.. μπροστά από ένα φανάρι, τελικά ίσως πρέπει να βρω κάτι να κάνω στη διαδρομή από τη δουλειά στο σπίτι.. και το πλέξιμο είναι μια καλή ιδέα…

Στιγμές 2

2008-11-13T03:41:00.000-08:00

Όπως λέει ο aggelos spyrou ίσως τελικά να είμαστε μόνο στιγμές. Αλλά τότε σίγουρα δεν είμαστε μόνοι μας, χρειαζόμαστε μάρτυρες, συνενόχους, κάποιος που να επιβεβαιώνει ότι αυτό που μόλις ζήσαμε ήταν αληθινό. Ο Thomas Hardy είχε γράψει ότι ο καθένας γύρω μας δημιουργεί ένα κόσμο, ότι οι γονείς μου, οι φίλοι, τα μέρη που έχω ζήσει υπάρχουν και συνδέονται μόνο από εμένα, αυτό με κάνει μοναδική, το ίδιο ισχύει και για τις στιγμές μας και τις σχέσεις μας. Δεν υπάρχει άλλος σαν εμένα και εγώ έχω μια μοναδική σχέση με σένα που δεν μπορεί να την αντικαταστήσει κανένας άλλος.

Μέσα από αυτές τις στιγμές, τα γεγονότα, τις «φάσεις», ανακαλύπτεις κάτι παραπάνω σε αυτόν που βρίσκεται δίπλα σου, κάτι που δεν είχες δει, που δεν είχες φανταστεί ότι υπάρχει. Οι λανθασμένες εικόνες που σχηματίζουμε για τους άλλους ανατρέπονται όταν έρθει μια τέτοια ιδιαίτερη στιγμή. Τέτοιες στιγμές μπορεί να είναι ένα ξημέρωμα δίπλα στην παραλία, ένα τηλεφώνημα στις 5 το πρωί γιατί η μοναξιά δεν αντέχεται (ε, μικρούλι?), ένα επεισοδιακό ταξίδι, ένα τρελό μεθύσι και άλλα πολλά.

Όλα αυτά γεμίζουν το σακούλι με τις στιγμές μου. Και είναι κι άλλα. Και η λίστα συνεχίζεται, γιατί μου αρέσει να μαζεύω ιστορίες, άλλοι κάνουν συλλογή από γραμματόσημα, άλλοι από δίσκους, εγώ μαζεύω ιστορίες, από αυτές που δεν τις ξεχνάς, γιατί μπορεί να μην τις έζησα εγώ αλλά είναι σαν συνθηματικό, σαν μια μυστική οργάνωση που σε ενώνει με τους άλλους. Μπορεί επίσης, όλοι αυτοί να μην είναι κάθε μέρα δίπλα μου αλλά σίγουρα είναι μαζί μου, είναι κομμάτι μου, γιατί τελικά αν είμαστε όντως στιγμές, οι «συνένοχοι» είναι κι αυτοί μέρος μας. Και αυτές οι ιστορίες σε στέλνουν πίσω με μια ατάκα, μια λέξη (boiler, Μαρίζα Κωχ και άλλες άσχετες), με ένα βλέμμα σαν να έγινε χτες. Και με αυτούς τους ανθρώπους ξέρεις ότι σε αυτές τις στιγμές ένιωθες μια οικειότητα, μια συνενοχή (όπως λέει ο Πασχαλίδης), ή όπως λέει η ξανθιά ένιωθες απλώς «κουνέλη».

Εσείς τι θυμάστε;

Μια Κυριακή βράδυ

2008-11-10T00:56:00.000-08:00

Οι Κυριακές είναι περίεργες μέρες. Υποτίθεται ότι είναι μέρος της χαλάρωσης μετά από μια δύσκολη εβδομάδα. Κι όμως ποτέ μου δεν τις συμπάθησα. Ίσως γιατί ποτέ δεν ήταν πραγματικά ήρεμες, χαλαρές, πάντα είχα να ετοιμάσω κάτι για την βδομάδα που ερχόταν.

Πολλά έχουν γραφτεί για τις Κυριακές. Ο Λ. Παπαδόπουλος έχει γράψει «όλες του κόσμου οι Κυριακές λάμπουν στο πρόσωπό σου», τα Υπόγεια Ρεύματα τραγουδούν «τα όνειρα της Κυριακής κοστίζουν ακριβά».

Μπορεί να κάνω και λάθος που τις βλέπω τόσο αρνητικά. Ίσως φταίει το ότι ενώ ξεκινούν τόσο καλά - γιατί σε ποιον δεν αρέσει το Κυριακάτικο πρωινό (ακόμα και μετά από ένα καλό Σαββατιάτικο ξενύχτι), ή το χαλαρό μεσημεριανό φαγητό - αργότερα, το απόγευμα με πιάνει μια μελαγχολία.

Τελικά ίσως για όλα να φταίνε οι Δευτέρες.

Αλλά από αλλού ξεκίνησα κι αλλού καταλήγω, ας επανέλθω λοιπόν. Έλεγα για την Κυριακή που πέρασε. Χτες αποφάσισα να κάνω κάτι που λίγοι αντέχουν να το κάνουν, κι εγώ το έχω κάνει μια-δυο φορές, από ανασφάλεια για τα βλέμματα των γύρω. Πήγα να πιω μια μπίρα μόνη μου σε ένα μαγαζί που μου αρέσει, κάτω από τον Λευκό Πύργο, παρέα με το περσινό ημερολόγιο μιας φίλης. Το ημερολόγιο που περιέγραφε τη ζωή της για τους 6 μήνες που εγώ έλειπα, μου μίλαγε για τις σκέψεις, τους φόβους, τους ανθρώπους γύρω της, αλλά και για την καθημερινότητά της, τις εξελίξεις στη δουλειά, όλα αυτά που θα ήξερα αν δεν μας χώριζαν θάλασσες και βουνά. Όλα αυτά που θα ζούσαμε μαζί.

Ένα χρόνο μετά τα ξαναδιάβαζα με άλλο μάτι. Έβλεπα τι άλλαξε και τι παρέμεινε σταθερό, ποιες από όλες αυτές τις σκέψεις και ανησυχίες ήταν μια κρίση της στιγμής και τι πραγματικά αποδείχτηκε σωστό. Τελικά έχουν δίκιο αυτό που λένε για τις μεγάλες κουβέντες. Πόσο λάθος μπορεί να κάνουμε σε προβλέψεις για το μέλλον, δεν ξέρουμε τελικά τι είναι αυτό που θα μας χτυπήσει την πόρτα και απορούμε για πράγματα που κάποιες μέρες, κάποιους μήνες ή ακόμα και κάποιες στιγμές μετά τα θεωρούμε αυτονόητα.

Και στα μισά χρειάστηκα άλλο ένα ποτήρι μπίρας για να συνεχίσω τη διαδρομή στις σκέψεις της, γιατί είναι δύσκολο να βλέπεις τι χάνεις από τη ζωή αυτών που θεωρείς σημαντικούς στη ζωή σου, γιατί ακολουθείς τα όνειρά σου. Κι εκείνοι μένουν πίσω και σε περιμένουν∙ σε περιμένουν να βρεις τον δρόμο για την Ιθάκη, γιατί θα γυρίσεις κι ας προσπαθείς να κάνεις μακρύ το ταξίδι, γιατί σ’ αγαπούν, γιατί το ίδιο θα έκανες κι εσύ αν εκείνοι αποφάσιζαν να φύγουν για την άλλη άκρη του κόσμου.

Και μετά από κάποιες ώρες, παρέα με καλή μουσική και δύο δυνατές μπίρες, κατάλαβα ότι όλες αυτές οι σελίδες είναι μια πολύ καλή παρέα για μια Κυριακή βράδυ. Το ότι ένας άλλος άνθρωπος είναι διατεθειμένος να μοιραστεί μαζί σου τις σκέψεις, τους φόβους, τα όνειρά του αλλά και την κάθε μέρα του, γιατί σε σένα βρίσκει κάτι που δεν το έχουν οι χιλιάδες άνθρωποι που βρίσκονται γύρω του, σίγουρα σε κάνει να ξεχνάς το Σαββατοκύριακο που πέρασε και την Δευτέρα που έρχεται. Και νιώθεις δυνατός να ξεκινήσεις άλλη μια βδομάδα.

Στιγμές

2008-11-08T14:01:00.000-08:00

"Η αγάπη μια στιγμή στο λυκόφως και χάνεται". Μήπως η ζωή είναι μία στιγμή, ή μια συλλογή από στιγμές; εκείνες οι ιδιαίτερες στιγμές που σου μένουν, είτε γιατί σε σημάδεψαν, σε μεγάλωσαν, σε πλήγωσαν, είτε γιατί σε έφτασαν ψηλά, σου έδωσαν εκείνο το χαμόγελο που μεταδίδεται γιατί είναι δυνατό, σε ένωσαν με αυτό που τις μοιράστηκες. Είτε γιατί τις έχεις επαναλάβει τόσες φορές που είναι κομμάτι σου, όπως το ύψος, το βλέμμα ή η μυρωδιά σου.
Μήπως τελικά δεν είμαστε μόνο σώμα και ψυχή αλλά και στιγμές;

Καλως ήρθατε

2008-11-08T13:34:00.001-08:00

Γεια!
Δεν ξέρω στ' αλήθεια ποιος θα θελήσει να ρίξει μια ματιά σε αυτά που έχω να πω. Κάποιος μάλιστα θα αναρωτηθεί τι το ενδιαφέρον έχω να πω.. δεν είμαι κάτι το ξεχωριστό για τους περισσότερους, για κάποιους όμως είμαι ένα κομμάτι της ζωής τους, για άλλους ασήμαντο, για άλλους σημαντικό.. όπως λέει ο Pirandello, είμαστε ένας, κανένας και εκατό χιλιάδες.

Η καθημερινότητα μας οδηγεί πολλές φορές στο να φωνάξουμε «έλεος!!». Να κοιτάμε δίπλα μας και να περιμένουμε να δούμε ένα πράσινο ανθρωπάκι, με τρία μάτια και εφτά πόδια, μόνο και μόνο για να σιγουρευτούμε ότι ζούμε σε έναν άλλο πλανήτη, γιατί δεν μπορεί όλα αυτά που ζούμε κάθε μέρα να είναι φυσιολογικά και να τα κάνουν άνθρωποι σαν κι εμάς. Δεν μπορεί να βλέπουμε τα πράγματα τόσο διαφορετικά.

Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι είμαι σίγουρα από άλλο πλανήτη και έχω αρπάξει ένα κομήτη από την ουρά και έχω έρθει να δω πως είναι η ζωή σε άλλους πλανήτες, και ενθουσιάζομαι με τα παράξενα και τα ανεξήγητα..

Και ο λόγος που το ξεκινάω όλο αυτό είναι για να μοιραστώ και τα «φυσιολογικά» και τα παράξενα και ανεξήγητα, να δω ίσως και την άλλη μεριά του καθρέφτη.. καλό μας ταξίδι, λοιπόν.