Φίλοι… για πάντα?

Όλοι μας βάζουμε τους ανθρώπους γύρω μας σε λίστες, σε κουτιά ή κάτι παρόμοιο.. αυτός είναι συνάδελφος, αυτός άσχετος, αυτός φίλος… αυτόν τον συμπαθώ, αυτόν όχι, ο άλλος είναι αδιάφορος… ο κάθε ένας έχει αναπτύξει με εμάς εκείνη την σχέση που η θέση, οι συνθήκες, οι συγκυρίες μας έχουν επιβάλλει. Και αυτή την σχέση την αναπτύσσουμε, την απορρίπτουμε, την εξελίσσουμε…

Υπάρχουν και οι αλλαγές. Και επειδή τίποτα δεν είναι σταθερό, ειδικά στις ανθρώπινες σχέσεις, κάποιος ανεβαίνει και άλλος κατεβαίνει κατηγορία. Και υπάρχουν και μερικοί που δεν μετακινούνται εύκολα, έχουν καβατζάρει μια θέση στην καρδιά, στο μυαλό και στη ζωή μας, συνήθως άθελά τους, και ο,τι κι αν σου κάνουν είναι πολύ δύσκολο να τους διώξεις. Κι όμως γι’ αυτούς είναι πιο εύκολο να μας πληγώσουν ή να μας προδώσουν. Έχουμε ρίξει τα τείχη, τις άμυνες, δεν προσέχουμε, δεν φυλαγόμαστε και φυσικά είναι πολύ πιο εύκολο και για μας να τους καταλογίσουμε λάθη. Δημιουργούμε για αυτούς μια εικόνα που ίσως δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα κι αυτό γιατί κρατάμε τα καλύτερα στοιχεία τους και ξεχνάμε τα άλλα… ξεχνάμε ότι έχουν κι αυτοί όπως όλοι μας αδυναμίες, κάνουν λάθη και επιλέγουν να ζήσουν διαφορετικά από εμάς, ίσως και διαφορετικά από ότι θα περιμέναμε…

Κι όταν συμβεί αυτό, όταν κάποιος μας προδώσει, μας πληγώσει, μας απογοητεύσει ή διαλέξει κάτι άλλο από αυτά που εγκρίνουμε ή επιλέγουμε εμείς, τι κάνουμε? Ποιο είναι το όριό μας, πότε κόβουμε σχέσεις ή όπως λένε στα αγγλικά «when enough is enough»? και υπάρχει αυτό το σημείο γι’ αυτούς τους λίγους? Γιατί σ’ αυτά τα 6 δις ανθρώπων αυτοί που πληρούν τα κριτήρια για να πάρουν μια τέτοια θέση στη ζωή μας είναι πολύ λίγοι! Και τα στραβοπατήματα δεν είναι για όλους? Γι’ αυτό δεν είμαστε εμείς δίπλα τους να τους κρατήσουμε πριν πέσουν, ή να τους σηκώσουμε αν δεν προλάβουμε, ή να τους σπρώξουμε αν θέλουν να ανέβουν. Και στα δύσκολα και στα εύκολα? Γιατί οι φίλοι φαίνονται και στην ανάγκη, γιατί αυτοί θα σε στηρίξουν μέχρι το τέλος, γιατί δεν θα είναι μόνο ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη, αλλά και στην χαρά που πραγματικά θα τους νιώθεις να χοροπηδάνε από την άλλη γραμμή του τηλεφώνου όταν είσαι για κάτι χαρούμενος, χωρίς ζήλιες και μικρότητες.

Αλλά και πάλι, το ερώτημα παραμένει: τι κάνεις όταν ο φίλος επιλέγει κι εσύ διαφωνείς, όταν τον βλέπεις να κάνει λάθη που θα του κοστίσουν πολύ αλλά δεν τα βλέπει γιατί είναι μέσα στο χορό- γιατί μπορεί απ’ έξω να «λες πολλά τραγούδια» αλλά βλέπεις πιο καθαρά και πιο γρήγορα αν ο χορός καταλήγει στον γκρεμό του Ζαλόγγου.

Πάντα πίστευα ότι οι φίλοι δεν είναι μόνο για να στηρίζουν, είναι για να λένε και τη γνώμη τους, να προσπαθήσουν να προστατεύσουν αυτούς τους φίλους, δεν ξέρω αν υπάρχουν όρια, αν όντως κάπου πρέπει να σταματάμε να μιλάμε και να αφήνουμε τους άλλους να κάνουν τα λάθη τους… φοβάμαι να κάνω κάτι τέτοιο.

Και αν οι επιλογές τους ή τα λάθη τους, πληγώνουν εμάς? Κι αν πρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε αυτούς και σε εμάς? Ο πιο συνηθισμένος λόγος για κάτι τέτοιο είναι η επιλογή σε γκόμενο, σύζυγο, φίλο κτλ… κι αν αυτός είναι ο δικός σου? Ο νυν, ο πρώην ή απλώς αυτός που γουστάρεις… μήπως σκέφτεσαι ότι η αγάπη είναι πάνω από τη φιλία? Ή μήπως ότι «η κολλητή μου έκλεψε τον άντρα μου αλλά μου λείπει η π******α»? κι αν το πρόβλημα είναι ότι πρόδωσαν την εμπιστοσύνη μας? Αν μας απέρριψαν μπροστά σε άλλους, αν θεωρούν ότι πλέον δεν πληρούμε τα κριτήρια.. τότε τι γίνεται?

Η αγάπη που έχεις για ένα φίλο είναι τόσο απλή, σαν αυτές που έχουν τα μικρά παιδιά, δεν περιμένεις να κερδίσεις, να πάρεις, απλώς δίνεις, δένεσαι και αφήνεσαι… κι όπως και στα παιδιά πονάει και περισσότερο όταν ο αποδέκτης ή απλώς η σχέση αποδειχτεί λίγη. Επειδή όμως κανείς δεν είναι τέλειος είναι σημαντικό να μην χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους, ακόμα και σ’ αυτούς που μας αδίκησαν… γιατί χωρίς αυτούς τους λίγους τίποτα δεν είναι αληθινό.

Venus Vs Mars

Και ξυπνάει η Βίκυ (Πίτσα, Βαγγελίτσα, Ευτέρπη, Άρτεμις,…)το πρωί και ετοιμάζεται για τη δουλειά της. Ο Γιώργος (Δημήτρης, Κώστας, Μπάμπης…) κοιμάται ακόμα στην αριστερή μεριά του κρεβατιού, γιατί είναι πιο τυχερός, πιάνει δουλειά μια ώρα μετά.

Η Βίκυ τον κοιτάει, χαμογελάει και σκέφτεται την προηγούμενη νύχτα, ήταν τόσο γλυκός, τρυφερός, έδειχνε να νοιάζεται. Αλλά τι ήταν αυτό που της είπε για εκείνες τις διακοπές πρόπερσι; Ήταν λίγο πριν γνωριστούνε, είχε πάει στο νησί με την παλιοπαρέα. Καλά παιδιά αλλά τον παρασύρουνε.. τι εννοούσε με το «ήταν από τα καλύτερα καλοκαίρια του»?? μήπως είχε γνωρίσει καμία? Αφού και πέρσι που πήγαν μαζί περάσανε πολύ καλά.. δεν ήταν οι φίλοι του μαζί βέβαια αλλά και πάλι.. μήπως η πρώην του είχε ξαναεπικοινωνήσει? Δεν την γνώρισα ποτέ. Λες να είναι ακόμα ερωτευμένος? Να μην την έχει ξεπεράσει? Κι αν τελικά όλα είναι ένα ψέμα? Μα πώς γίνεται, κι όλα αυτά που περάσανε μαζί? Τόσες μέρες, τόσες νύχτες, εκδρομές… και σ’ εκείνο το μαγαζί που δεν θέλει να πηγαίνει? Μήπως όντως δεν την έχει ξεπεράσει?

Ο Γιώργος έχει αρχίσει να ξυπνάει γιατί η Βίκυ κάνει λίγη φασαρία, έχει ανάψει και το φως.. την κοιτάει, όμορφη είναι! Και οι προηγούμενες όμως δεν ήταν κακές.. τι να έκανε ο ΠΑΟ χτες? και η Manchester?? Το είχα παίξει και διπλό.. και πρέπει να αλλάξω και τα λάστιχα στο αυτοκίνητο γιατί είναι ώρα τους κι ένα service, το χρειάζεται, τόσες εκδρομές, πολλά χιλιόμετρα… ώρα να σηκωθώ να φτιάξω καφέ.

Η Βίκυ τον κοιτάει ξανά, ωραίος φαίνεται, σαν μωρό, αλλά τι σκέφτεται? Γιατί με κοιτάει έτσι? Θα είναι για τα 700 γραμμάρια που πήρα στις γιορτές. Φαίνεται ε? κι αυτό το τζιν δείχνει τα ψωμάκια.. πω πω!! Πρέπει να αλλάξω! Και να πάω για ψώνια, μια χοντρή σαν κι εμένα δεν μπορεί να φοράει τα ίδια ρούχα και αυτός είναι ψηλός, ενώ εγώ όχι.. λογικό να μη με θέλει πια…

Ο Γιώργος φτιάχνει καφέ και κόβει και λίγο κέικ.. κόβει κι ένα ακόμα: Έλα αγάπη, πάρε ένα κομμάτι!
Τι???? κέικ?? Επίτηδες το κάνεις???? Εντάξει έχω πάρει 700 γραμμάρια αλλά όχι και να μου συμπεριφέρεσαι έτσι? Εγώ σ’ αγαπάω και κάνω τα πάντα για σένα! Μήπως θες να παχύνω για να έχεις δικαιολογία να με χωρίσεις!! Γιατί το ξέρω, κατά βάθος τη Νίτσα θες ακόμα! Αλλά όχι κύριε το σχέδιο σου δεν θα πετύχει!! Πάω στη δουλειά και όταν γυρίσω φρόντισε να είσαι εδώ!!!!! Πρέπει να μιλήσουμε!!

Η Βίκυ πάει στη δουλειά νευριασμένη, στεναχωρημένη, απογοητευμένη, παίρνει τις φίλες της τηλέφωνο και περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε, περνάνε ώρες πάνω από καφέδες και ποτά, με κλάματα και συμβουλές!

Ο Γιώργος έχει μείνει με το κέικ στο χέρι και σκέφτεται ότι το κέικ με κομμάτια λεμονιού δεν πρέπει να της αρέσει… και φεύγει να πάει το αυτοκίνητο στο συνεργείο!

Ζούμε ή απλώς υπάρχουμε??

Περνώντας από ένα σχολείο είδα παιδιά να παίζουν μπάσκετ, πόσο ήρεμο και χαλαρωτικό και παρεΐστικο μου φάνηκε αυτό και δυστυχώς πόσο σπάνιο. Τώρα τελευταία έχω την αίσθηση πως όλοι μας, κι εγώ μαζί, κολλάμε μπροστά σε μια οθόνη, είτε τηλεόρασης, είτε υπολογιστή, και χάνουμε ώρες που θα μπορούσαμε να περάσουμε έξω με φίλους, με ένα βιβλίο, κάνοντας μια βόλτα.

Όλο αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο όταν μιλάμε για πιο μεγάλες πόλεις και πιο μικρές ηλικίες. Σε εκείνη την κλασική, πλέον, έκθεση στο σχολείο «τι μου αρέσει να κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο» τι γράφουν σήμερα? Φοβάμαι ότι οι απαντήσεις είναι δύο: η πρώτη απλή και λακωνική «ΔΕΝ ΕΧΩ ελεύθερο χρόνο» και η δεύτερη «να παίζω playstation, στο internet, wii… (και η λίστα συνεχίζεται)».

Κυκλοφορεί ένα κείμενο στο internet για το πόσο διαφορετικά μεγαλώνει ένα παιδί που γεννήθηκε πριν το 1990. Περιγράφει πόσο πιο ελεύθερα ήταν τα πράγματα, πόσο πιο απλά, χωρίς τηλεόραση, υπολογιστές, internet cafe, όλα αυτά τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, όλους αυτούς τους κινδύνους που λες κι από το 1990 και μετά αυξήθηκαν δραματικά και όλοι φοβούνται μήπως γίνει αυτό και μήπως πάθουνε εκείνο. Και φυσικά χωρίς αυτή την τρελή πίεση που ασκείται στα παιδιά. Γιατί πρέπει να μάθουν τρεις ξένες γλώσσες, 7 μουσικά όργανα και να πηγαίνουν ταυτόχρονα γυμναστήρια, μπαλέτα, κόντρα φροντιστήρια, χάνοντας έτσι τουλάχιστον 10 χρόνια από τη ζωή τους τρέχοντας από εδώ κι από εκεί για να προλάβουν σαν ζογκλέρ να κρατήσουν 80 μπάλες στα χέρια τους. Και τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο βρίσκονται κολλημένα σε μια οθόνη για να «χαλαρώσουν» ή να εκτονωθούν.

Δεν θυμάμαι τι έκανα εγώ πιο μικρή, μάλλον κι εγώ τηλεόραση έβλεπα. Αλλά θυμάμαι να παίζω και στις αλάνες, να σκαρφαλώνω στα δέντρα, να παίζω κρυφτό μέσα σε χωράφια. Δεν ήμουν από τα πιο δραστήρια παιδιά και στη δικιά μου τη φουρνιά είχε αρχίσει αυτό το άγχος των γονιών να με εφοδιάσουν με όλα τα δυνατά χαρτιά για να ανταπεξέλθω στο εργασιακό περιβάλλον που διαμορφωνόταν όλο και πιο δύσκολο, αλλά και πάλι μέχρι και το γυμνάσιο έκανα πράγματα που μου άρεσαν.

Αλλά ακόμα κι αν αφήσουμε τις μικρότερες ηλικίες από την κουβέντα μας, και σκεφτούμε φίλους και γνωστούς και μετρηθούμε, σίγουρα ξέρουμε άτομα που κάποια στιγμή δεν βγήκαν ή ακύρωσαν γιατί ήθελαν να δουν κάτι στην τηλεόραση, γιατί δεν ήθελαν να χάσουν την αποχώρηση του τελευταίου στο fame story, ή μια άλλη άκυρη δικαιολογία.

Πόσοι έχουν πραγματικά χρόνο, όρεξη και ενδιαφέρον να κάνουν κάτι παραπάνω στη ζωή τους? Πόσοι κάνουν κάτι πιο δημιουργικό ή έστω χαλαρωτικό από το μαμ – κακά – tv – νάνι?? Τώρα βέβαια θα μου πείτε ότι ποιος προλαβαίνει να χαλαρώσει, να διασκεδάσει, να ασχοληθεί και με κάτι άλλο εκτός από δουλειά και οικογένεια.. δεν ξέρω.. αυτό προσπαθώ να καταλάβω.. και δηλαδή έτσι θα είμαστε? Χωρίς κάτι στη ζωή μας να μας γεμίζει? Η' όταν θα φτάνουμε στα όρια της ανίας θα ψάχνουμε έναν τρόπο να την κάνουμε?

Στην Πόλη

Και πάω στην Πόλη! Που σε αντίθεση με άλλους δεν θέλω να την πάρουμε γυρίζοντας – τι θα την κάνουμε? Αυτήν και τα 17 εκατομμύρια κατοίκους?

Το ταξίδι με το λεωφορείο είναι κουραστικό, ειδικά όταν κρατάει 12 ώρες! Αλλά η παρέα είναι καλή, οικογένεια και φίλοι.. Το γκρουπ αποτελείται από άτομα διαφορετικών ηλικιών, από παιδάκια μέχρι συνταξιούχους. Ο οδηγός με πλούσιο ρεπερτόριο να κάνει διάφορες, όχι πάντα επιτυχημένες, μουσικές επιλογές. Κι εμείς να μετράμε στάσεις, ώρες, παππούδες που γκρινιάζουν και να παίζουμε taboo ίσως ενοχλώντας τους άλλους επιβάτες. Μεταξύ μας, δεν είναι κορυφαίο να παίζεις taboo με άτομα που τους λες μια λέξη και ξέρουν τι προσπαθείς να πεις και θυμούνται ιστορίες πίσω από αυτές τις λέξεις?

Η Κωνσταντινούπολη είναι πολύ όμορφη. Όπως λέει και στην «Πολίτικη Κουζίνα» την ονόμασαν Πόλη γιατί ήταν η πιο όμορφη πόλη του κόσμου.

Δε μου αρέσει που πάω οργανωμένα, με εκείνα τα ταξίδια που κανονίζουν τα ταξιδιωτικά πρακτορεία και σε πάνε γρήγορα και προγραμματισμένα από το ένα αξιοθέατο στο άλλο σαν μικρό παιδάκι, που δεν ξέρεις τι σου γίνεται (ή σαν πρόβατο..), δεν το έχω ξανακάνει. Δε μου αρέσει να μου κανονίζουν το πρόγραμμα αλλά τουλάχιστον δεν χρειάστηκε να ανησυχήσω ή να ασχοληθώ με κάτι.

Έτσι λοιπόν, σαν πρόβατα, ακολουθούμε το πρόγραμμα προσπαθώντας να μην αργήσουμε και ακριβώς επειδή είμαστε πολλοί και τόσο διαφορετικοί, αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.

Η Αγιά Σοφιά, το Μπλε Τζαμί, το ΤοπΚαπί, η σκεπαστή και η Αιγυπτιακή αγορά και φυσικά το Πατριαρχείο, είναι κάποια από τα μέρη που επισκεφτήκαμε. Επειδή είμαστε Έλληνες και, κάποιοι από το γκρουπ, πιστοί Χριστιανοί, παρατηρούσαμε με διαφορετικό μάτι αυτά που βλέπαμε. Αν αυτά όλα βρίσκονταν στην άλλη άκρη της γης ίσως να μη μας εντυπωσίαζαν τόσο, να μη μας άγγιζαν, να μην επηρεαζόμασταν από την άσχημη κατάσταση της Αγίας Σοφίας, τους 4 μιναρέδες που φαίνεται να την κρατάνε φυλακισμένη, και την αντίθεσή της με το καλοδιατηρημένο Μπλε Τζαμί. Ίσως να μην ακούγαμε με τόση προσοχή για το σημάδι που άφησε το άλογο ψηλά στην κολώνα γιατί πατούσε πάνω στα πτώματα των Βυζαντινών τη μέρα της άλωσης.

Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις ότι ενώ είχαμε όλοι ενδιαφέρον να ακούσουμε την ιστορία, τις λεπτομέρειες, τους θρύλους και τους μύθους του λαού σε σχέση με την Πόλη και τα μνημεία της δεν είχαμε τις ίδιες αντιδράσεις σε σχέση με αυτά που μαθαίναμε, δεν φιλτράραμε τις πληροφορίες και τις εικόνες με τον ίδιο τρόπο. Οι πιο ηλικιωμένοι, οι πιο πιστοί και η Κωνσταντινοπολίτισσα ξεναγός μας, δεχόντουσαν τα θαύματα και πίστευαν όλα αυτά που δίνουν ένα τόνο μύθου στην Πόλη. Κάποιοι τα δεχόντουσαν με κάποια δυσπιστία και κάποιοι τα απέρριπταν τελείως σαν θρύλους που δημιούργησε ο λαός για να μη χαθούν οι δεσμοί μας με αυτή τη γωνιά του κόσμου.

Η Πόλη είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες πόλεις του κόσμου, ιδιαίτερα από πολιτισμικής άποψης. Συνδέει την Δύση με την Ανατολή, την Ευρώπη με την Ασία, το μουσουλμανικό, το χριστιανικό, το αρχαιοελληνικό με το ρωμαϊκό στοιχείο. Και όλα αυτά πέρα από τα στεγνά γεωγραφικά όρια. Προσπαθεί να αναδειχθεί πάλι σαν πολιτισμικό, εμπορικό και οικονομικό κέντρο, βυθιζόμενη όμως όλο και περισσότερο στο μουσουλμανικό στοιχείο, που, δυστυχώς, φαίνεται να την κρατάει πίσω, εξαιτίας των λάθος χειρισμών και ερμηνειών της θρησκείας: η μαντίλα γίνεται επιδοτούμενη και ο κόσμος λόγω φτώχειας δέχεται τα πάντα.

Οι αντιθέσεις της Πόλης γίνονται εμφανείς αν κάποιος ανέβει πάνω στον Πύργο του Γαλατά. Από εκεί μπορεί να δει την ευρωπαϊκή και την ασιατική πλευρά, την Αγία Σοφία και το Μπλε Τζαμί δίπλα δίπλα, τις φτωχογειτονιές και τους ουρανοξύστες που ξεπετάγονται στην πιο σύγχρονή, μοντέρνα και καινούρια πλευρά της πόλης.

Κι επειδή ήμαστε εκεί τα Χριστούγεννα, πέσαμε μέσα σε πορείες και δακρυγόνα, λες και μας κυνηγούσαν από την Ελλάδα. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι οι διαδηλωτές ήταν πιο ήσυχοι (προφανώς) και δεν ένιωθες φόβο ή ανησυχία για τυχόν επεισόδια, το γεγονός ότι σε κάθε τετράγωνο στο κέντρο είχε και ένα αυτοκίνητο της αστυνομίας ενίσχυε αυτό το αίσθημα ασφάλειας (!!). Ήταν ενδιαφέρον ότι πουθενά στο κέντρο δεν έβρισκες κάδους απορριμμάτων από φόβο τρομοκρατικών επιθέσεων.

Και οι άνθρωποι που συναντήσαμε ήταν κάτι το διαφορετικό. Τόσα χρόνια μας έχουν καλλιεργήσει διάφορες ιδέες για τους γείτονές μας, δυστυχώς οι περισσότερες λανθασμένες και προερχόμενες από φανατισμένους και ημιμαθείς. Στην πρώτη συνάντηση δημιουργείται φόβος και ανησυχία, σκέφτεσαι λέξεις όπως τρομοκρατία, κλέφτης, Τούρκος, εχθρός, ακόμα κι αν δεν τα πιστεύεις αυτά πρέπει να προσπαθήσεις για να τα διώξεις από το μυαλό σου. Το σχολείο, η τηλεόραση, η εκκλησία και οι διάφοροι φανατικοί και άλλοι με διάφορα συμφέροντα βάζουν σιγά σιγά και ύπουλα όλα αυτά στην ζωή μας κάθε μέρα, καλλιεργώντας ένα κλίμα έχθρας ανάμεσα μας. Κι όταν γνωρίζεις τους «γείτονες» βλέπεις χαρούμενους, απλούς και συμπαθητικούς ανθρώπους που δεν μας αντιμετωπίζουν σαν εχθρούς αλλά σαν συνανθρώπους. Και γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο ότι όλοι αυτοί που δημιουργούν μίση και έχθρες μεταξύ μας το κάνουν για τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα και πρέπει εμείς να βρούμε τη δύναμη και τον τρόπο να μην παρασυρθούμε στο δρόμο που μας βάζουν.

Αύριο είναι μια νέα χρονιά!

Ίσως τελικά να ήμουν επηρεασμένη από το κλίμα των ημερών. Με πήρε κι εμένα η μπάλα κι άρχισα πάλι τις βαθιές αναζητήσεις.

Όχι! Δεν θα το αφήσω έτσι! Δεν θα πέσω! Θα είμαι χαρούμενη κι ευτυχισμένη (ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι θα μείνω στο ροζ συννεφάκι μου για λίγο ακόμα), γιατί έχω κάθε λόγο να χαμογελάω και καμία δικαιολογία να πέφτω!

Είμαι καλά, ετοιμάζομαι για ταξίδι, είμαι με γονείς και φίλους και δεν έχω κανέναν συγκλονιστικό πρόβλημα! Όχι η οικονομική κρίση δεν είναι συγκλονιστικό πρόβλημα!! Θα το αντέξουμε, θα το ξεπεράσουμε, υπάρχουν κι άλλα προβλήματα που δεν αντιμετωπίζονται κι εγώ δεν έχω τέτοια αυτόν τον καιρό. Μόνο μικρά καθημερινά δράματα που, όπως όλοι, τα κυνηγάω για να είναι η ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα!

Η νέα χρονιά έρχεται για να μας δώσει την ελπίδα ότι μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Μια νέα αρχή, μια αλλαγή σε όσα ζούμε κάθε μέρα είναι εφικτή, αρκεί να το προσπαθήσουμε.

Καλή Χρονιά!